στήλες

Διαβάζω και με πιάνει σύγκρυο, μπλοκ, πτέρυγα, πτέρυγες, πρωτοβουλία των 100, πλατφόρμα των 30, ανασύνθεση, η τάση θα σπάσει στα δυο, δηλώσεις του τύπου «δεν ξέρω ποιος είναι εναντίον ποιου…». Λέω πόλεμο θα  ‘χουν, ετοιμάζονται να σφαχτούν. Και όπως γίνονταν πάντα στην ιστορία, σε όλους τους πολέμους, θέλουν να τραβήξουν την προσοχή επάνω τους. Γιατί, ακόμη και από τη νίκη και την ήττα, αυτό είχε πάντα τη μεγαλύτερη σημασία. Με βλέπουν; Με ακούν;

Βέβαια, αν ήταν κάπως πιο ευέλικτοι, θα έκαναν αυτό που κάνει όλος ο κόσμος: θα πήγαιναν να σφαχτούν σε κάνα κανάλι. Δόξα τω θεώ, δικούς τους δημοσιογράφους έχουν –δικοί μας είναι πλέον– ας διαλέξουν έναν, μια εκπομπή με καλή ακροαματικότητα, κι ας κατεβάσουν τα μπλοκ, τις πτέρυγες, τους αρματωμένους, τα γυναικόπαιδα, να χορτάσει η αρένα θέαμα. Δεν θέλουν κανάλι; Ας πάνε σε ένα απ’ αυτά τα μοντέρνα καφέ, έτσι κι αλλιώς εκεί συχνάζουν, ας πάνε μια φορά όλοι μαζί με τα φυσεκλίκια τους, τις μπαλάσκες, να λογαριαστούν.

Αλλά αυτοί θέλουν να μας βγάζουν την ψυχή λίγο-λίγο. Διά του Τύπου, περί διαγραμμάτου. Με τις θέσεις. Ξέρω ότι έχω εκφύγει της αρμοδιότητάς μου, το συμβόλαιό μου αναφέρει ρητώς ότι πρέπει να ασχολούμαι μόνο με θέματα του πολιτισμού.

Όμως έχω ένα επιχείρημα: τις θέσεις. Είναι μια έκδοση 64 σελίδων, μείον τα περιεχόμενα 62 πες, επί 1.500 λέξεις η σελίδα, μας κάνει 93.000. Δηλαδή, αν είχε βγει σε σχήμα 14Χ21, όπως τα περισσότερα μυθιστορήματα, θα έπιανε 400 σελίδες. Σημειώστε ότι το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (αυτό το ευαγγέλιο του αναχρονισμού και της αυταπάτης) δεν φτάνει –ούτε με τον πρόλογο– στις 11.000 λέξεις.

Και σας ρωτάω, έχει λογική; Έτσι βλέπουν οι αριστεροί τον αναγνώστη και την κυκλοφορία των ιδεών; Πατικωμένο, σκασμένο με λέξεις; Γιατί, μη μου πείτε ότι υπάρχουν πολλοί που έχουν τη δυνατότητα να διαβάσουν στο περιθώριο της δουλειάς τους ένα βιβλίο 400 σελίδων. Εκτός κι αν δεν απευθυνόσαστε σε πολλούς. Εκτός κι αν δεν σας ενδιαφέρει να διαβαστούν οι θέσεις…

Υ.Γ.: Καλά, αφού θέλετε σώνει και καλά ένα συνέδριο, γιατί δεν ακολουθείτε τη συνταγή του ΚΚΕ, που δεν ακούγεται κιχ, ούτε πριν ούτε μετά;

♠ Ο βασιλόφρων

Στα χαρακώματα

Της Σοφίας Κολοτούρου

Μία από τις πιο οδυνηρές συνέπειες της πολιτικής της κυβέρνησης και των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων, για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος, είναι η επάνοδος της Αριστεράς στις παλιές -δοκιμασμένες, υποτίθεται, απ’ τις αρχές του προηγούμενου αιώνα- «συνταγές».

Προβλέπουμε, λοιπόν, και περιμένουμε, να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο η κατάσταση, να πέσει ακόμη πιο χαμηλά το βιοτικό επίπεδο των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, μεγάλες κοινωνικές ομάδες να οδηγηθούν στο περιθώριο και να αντιμετωπίσουν πρόβλημα επιβίωσης. Και αναπτερώνονται οι ελπίδες μας ότι θα έρθει, επιτέλους, η ώρα μας. Ότι θα τα καταφέρουμε να «αρπάξουμε την ευκαιρία» και να αλλάξουμε τους, σε βάρος μας, συσχετισμούς.

Ίσως να μην έχουμε άδικο στις προβλέψεις μας για την επιδείνωση της κατάστασης. Φοβάμαι, όμως, ότι θα διαψευστούν, για άλλη μια φορά, οι ελπίδες μας για τη συνέχειά της.

Όχι πως δεν θα αντιδράσει ο κόσμος. Το καζάνι άρχισε ήδη να βράζει κι ακόμη δεν είδαμε τίποτα. Πίσω είναι τα χειρότερα...

Το θέμα είναι αν θα μπορέσουμε να γίνουμε εμείς οι εκφραστές των αναγκών και των ελπίδων τους.

Τα μέχρι σήμερα δεδομένα είναι, δυστυχώς, απογοητευτικά. Η διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια δεν βελτιώνει τη θέση μας στους πολιτικούς συσχετισμούς. Και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αυτό θα αλλάξει, όταν επιδεινωθεί η κατάσταση.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ενότητα της παράταξής μας. Πολλά, ίσως όλα, πρέπει ν’ αλλάξουν στην οργάνωση, την πρακτική, τη νοοτροπία μας, ώστε να κερδίσουμε ξανά την αξιοπιστία που έχουμε χάσει εδώ και δεκαετίες.

Τη νέα συλλογικότητα που θα σέβεται την προσωπικότητα όσων εντάσσονται σ’ αυτήν και τις νέες μορφές πάλης, που θα αξιοποιούν τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας και, κυρίως, των νέων, θα τις κατακτήσουμε μαζί τους, στην καθημερινή αντίστασή μας σε όλα τα επίπεδα, από την ατομική μας ζωή μέχρι τους μαζικούς κοινωνικούς αγώνες.

«Τι έχεις Γιάννη, τι είχα πάντα»

Σας πήρε ο πόνος για τη Λυρική! Ξέρω ξέρω, μέχρι τα ουζάδικα της Κάνιγγος έφτανε η ουρά για τον Στράους και τον Ριγκολέτο! Όταν πάτε στην «Έλλη», ρίχνετε και κάνα βλέφαρο απέναντι, πιο πολύ για να σνομπάρετε. Τώρα σας πήρε ο πόνος!

Φίλος ποιητής αποφάσισε να πιάσει και δεύτερη δουλειά. Το πρωί δημόσιος υπάλληλος, το βράδυ γκαρσόνι.

Για τη μαρξιστική σκέψη εντός της ακαδημαϊκής θεσμικότητας

Το περίστροφο πάνω στο τραπέζι είναι γεμάτο, μας διαβεβαιώνει με κατηγορηματικό τρόπο ο Γεώργιος Β΄, o Μεγαρομάξιμος. Οκέι, που λένε και οι Αγγλοσάξονες, δεν το δεχόμαστε ως υπόθεση εργασίας και προχωράμε ευθύς στα θεμελιώδη ερωτήματα που, αναπόφευκτα, προκύπτουν εκ της ανωτέρω παραδοχής.

Δανεική επιβίωση

Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία έρευνας του υπουργείου Οικονομικών για την κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών. Ο συνολικός δανεισμός των ελληνικών νοικοκυριών ανερχόταν τον περασμένο Φεβρουάριο σε περίπου 120 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 50% του ΑΕΠ. Από αυτά, περίπου τα 81 δισεκατομμύρια είναι στεγαστικά δάνεια και τα 36 δισεκατομμύρια καταναλωτικά και πιστωτικές κάρτες. Χρέη σε τράπεζες, σύμφωνα με την έρευνα, έχουν το 61% των ελληνικών νοικοκυριών, δηλαδή περίπου 2,5 εκατομμύρια ελληνικά νοικοκυριά. Με βάση την έρευνα, το μέσο χρέος για καθένα από τα 2.500.000 νοικοκυριά, ανέρχεται σε 48.000 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σε εισοδήματα σχεδόν τριών ετών για ένα μέσο δημόσιο υπάλληλο.

Υπερχρεωμένα σε βαθμό άκρως επικίνδυνο βρίσκονται περίπου 390.000 νοικοκυριά, τα οποία δηλώνουν ότι οι μηνιαίες δόσεις των δανείων τους ξεπερνούν το 60% του μηνιαίου εισοδήματός τους, ενώ τα 70.000 έχουν σταματήσει πλέον να πληρώνουν τις δόσεις τους. Το 21,3% (530.000 νοικοκυριά) δήλωσε ότι δανείστηκε για να καλύψει έκτακτες ανάγκες, όπως για λόγους υγείας και απώλεια εργασίας, το 3,8% (95.000 νοικοκυριά) προσέφυγε στον δανεισμό για να πληρώσει τα φροντιστήρια των παιδιών, ενώ το 13,9% (350.000 νοικοκυριά) δανείζεται γιατί το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για την κάλυψη των βασικών αναγκών. Μας διαβεβαιώνουν πως η Ελλάδα απέφυγε την πτώχευση. Με τους Έλληνες όμως τι γίνεται;

ΕΛ.ΑΣ. το μεγαλείο σου

Μπορεί οι «επιτυχίες» της ελληνικής αστυνομίας να απασχολούν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών, μπορεί ο κ. Χρυσοχοΐδης να εισπράττει τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού για την εξάρθρωση –για πολλοστή φορά– της τρομοκρατίας στη χώρα μας και το ηθικό των αστυνομικών να βρίσκεται στα ύψη, όμως η πραγματικότητα άλλα μας λέει για την κατάσταση στην αστυνομία. Σύμφωνα λοιπόν με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη Σπύρος Βούγιας, κατά 20% εμφανίζεται αυξημένη σε σχέση με πέρυσι, η παραβατικότητα των αστυνομικών της ΕΛ.ΑΣ. Οι περισσότερες παραβάσεις αφορούν διάφορες πειθαρχικές και ποινικές παραβάσεις και φθάνουν ως την πλαστογραφία, την κατοχή ή χρήση ναρκωτικών και άλλα αδικήματα του ποινικού κώδικα.

Από τον Οκτώβριο του 2009 έως σήμερα έχει διαταχθεί η διεξαγωγή ένορκης διοικητικής εξέτασης κατά 242 αστυνομικών, ορισμένοι από τους οποίους τέθηκαν σε διαθεσιμότητα.

Αν συνυπολογίσουμε ότι η «συναδελφική αλληλεγγύη» πολύ συχνά καλύπτει παρανομίες αστυνομικών, τότε καταλαβαίνουμε πως μόνο χαρές και πανηγυρισμοί δεν δικαιολογούνται στην αστυνομία.

Τυμβωρυχεί ο Σωκράτης

Του Δήμου Τσακνιά

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η παρούσα κρίση δεν είναι μια συνηθισμένη κυκλική κρίση σαν αυτές που γνώρισε πολλές φορές ο καπιταλισμός.