Ο Γούντι Άλεν επανακάμπτει στο λίκνο του
Της Ιφιγένειας Καλαντζή. Εγκαταλείποντας την περιήγησή του στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, ο Γούντι Άλεν επιστρέφει στη βάση του, στη Νέα Υόρκη και δημιουργεί το δράμα Θλιμμένη Τζάσμιν, καυτηριάζοντας τη χλιδή των πλουσίων, χωρίς διάθεση να υπαινιχθεί έστω και εμμέσως, ως υπεύθυνο των ανισοτήτων τον καπιταλισμό.
Υποκριτικός κλεφτοπόλεμος
Πόσες αντοχές μπορεί να έχει ο κόσμος του θεάτρου;
Το Παράξενο ταξίδι του Μεσιέ Βερν
Η Cristina Chiappinelli μιλά στον Δρόμο για το βιβλίο της.
Το κακομαθημένο αδελφάκι της… Ιστορίας
Ένα σημαντικό τριήμερο συνέδριο διεξάγεται στον Βόλο. Του Στρατή Αρτεμισιώτη
Με κόντρα τον καιρό: Σημεία χωρίς τέρατα τον Αύγουστο
Του Ζαχαρία Ρουστάνη. Ώρα πολλή μετά την αποχώρηση του πλήθους παρέμεναν σιωπηλοί γύρω απ’ τον τάφο του 19χρονου Θανάση οι φίλοι του, γονατιστοί ή σταυροπόδι, έστριβαν τσιγάρα και κάπνιζαν μαζί του για τελευταία φορά.
Πολιτισμός και Βαρβαρότητα
Του Ηρόστρατου
Ακροάσεις του δρόμου
Του Γιώργου Φλωράκη
Αλίντα Δημητρίου: Από την πλευρά των “ξυπόλητων”
Της Ιφιγένειας Καλαντζή. «Ήρθα σε επαφή με έναν ''επώνυμο'', αλλά αυτός ζούσε από τις δάφνες του μύθου του κι εγώ σκέφτηκα:Τι δουλειά έχω με τέτοιους ανθρώπους; Καμιά. Εγώ είμαι πάντα με τους ξυπόλητους. Και κίνησα γη και ουρανό για να τους βρω…».
Συγγνώμη, Πλάτωνα…
Του Ζαχαρία Ρουστάνη. Η ανοιχτή «επιστολή» προς έναν φιλόσοφο δεν διεκδικεί τα εύσημα μιας φιλοσοφικής δραστηριότητας, ειδικά αν έρχεται απλά να προστεθεί σ’ αυτό το σκυλολόι και το ξεκατίνιασμα των τελευταίων εβδομάδων περί της πολιτείας του και των ιδεωδών του.
