Έχοντας παραδώσει σχεδόν τα πάντα (πόλεις, πετρελαιοπηγές κ.λπ.) στην κυβέρνηση των γραβατοφορεμένων τζιχαντιστών της Δαμασκού μετά την καθ’ υπαγόρευση των ΗΠΑ υπογραφή «ειρηνευτικής συμφωνίας», οι Κούρδοι της Συρίας αντιμετωπίζουν πλέον υπαρξιακό κίνδυνο. Οι συμμορίες του αυτοδιορισμένου «προέδρου» αλ-Σάρα, έχοντας την ενεργητική υποστήριξη του τουρκικού στρατού κατοχής, παραβίασαν ξανά την εκεχειρία και διασπούν την αντίσταση των Κούρδων και των συμμάχων τους. Πλέον πολιορκούν ασφυκτικά το Κομπάνι, σύμβολο της νικηφόρας αντίστασης στους τρομοκράτες του ISIS. Την πόλη, στην οποία έχουν καταφύγει και οι κάτοικοι των γύρω χωριών, υπερασπίζουν ελαφρά οπλισμένοι μαχητές, ενώ οι Αμερικανοί νίπτουν τας χείρας τους, κλείνοντας το μάτι στον Ερντογάν. Τα συγχαρητήρια του Αμερικανού πρέσβη στην Άγκυρα, Τομ Μπάρακ, για την «ειρηνευτική συμφωνία» μοιάζουν περισσότερο με επικήδειο.
Ουσιαστικά υπάρχει συνθηκολόγηση, χωρίς καμιά πραγματική εγγύηση για την τύχη των μαχητών και των πληθυσμών που τους υποστηρίζουν – οι οποίοι τώρα παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς για να αποφύγουν το μακελειό. Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), ραχοκοκαλιά των οποίων είναι οι Κούρδοι, είχαν συμφωνήσει να υπαχθούν στην κεντρική διοίκηση του στρατού της Δαμασκού – ήθελαν όμως να διατηρήσουν τις δικές τους δομές ώστε να αποφύγουν τις σφαγές που υπέστησαν οι Αλαουίτες κ.ά. μετά την «απελευθέρωση από τον Άσαντ». Τελικά επικράτησε μια πιο «πραγματιστική» τάση, που θεωρούσε ότι με αμερικανικές εγγυήσεις θα διασωζόταν η αυτονομία του κουρδικού θύλακα. Τώρα όμως όλοι συνειδητοποιούν ότι η Ουάσιγκτον έχει κάνει τις επιλογές της… Από την πλευρά τους οι τζιχαντιστές δεν έχουν πρόβλημα ούτε με τις ΗΠΑ, ούτε με την κατοχή συριακών εδαφών από το Ισραήλ. Ταυτόχρονα είναι προθυμότατοι να συνδράμουν τον Ερντογάν στο έργο της «εξάλειψης της κουρδικής απειλής», ενώ πετυχαίνουν και την απελευθέρωση των δολοφόνων του ISIS από τις φυλακές που έλεγχαν οι SDF. Το πιο πιθανό είναι οι απελευθερωθέντες τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους να συνδράμουν τώρα τη Δαμασκό και την Άγκυρα στην «εκκαθάριση» των κουρδικών περιοχών…
Δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς, στα πόσα «αδειάσματα» από τους δήθεν συμμάχους Αμερικανούς (και, ακόμα χειρότερα, Ισραηλινούς) θα πάρουν απόφαση οι διάφοροι Κούρδοι ηγέτες ότι έτσι δεν οικοδομείται τίποτα; Ούτε καν προτεκτοράτο δεν φτιάχνεται! Η υπαρξιακή αγωνία δεν αφορά πια μονάχα τους Κούρδους της Συρίας, αλλά και αυτούς στις γειτονικές χώρες. Πρώτα-πρώτα την κουρδική ηγεσία στο Ιράν, που πρόσφατα εξοπλίστηκε από ΗΠΑ-Ισραήλ και έδρασε ως εμπροσθοφυλακή μιας αιματηρής (αλλά αποτυχημένης) απόπειρας ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος. Έπειτα τις αντίστοιχες ηγεσίες στο Ιρακινό Κουρδιστάν, που κι αυτού η αυτονομία τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση. Κι όλα αυτά υπό τη σκιά της πορείας του κουρδικού κινήματος στο τουρκικό κράτος, μετά την απόφαση του φυλακισμένου Οτσαλάν για τερματισμό του ένοπλου αγώνα – γεγονός που, κοντά σε άλλα, αφαίρεσε και κάθε στρατηγικό βάθος από τον αγώνα των Κούρδων της Συρίας…
