Συνεχίζεται ο αγώνας των αγροτών και των κτηνοτρόφων στην Ελλάδα, που έχει φέρει σε δύσκολη πολιτική θέση την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενώ μεγάλες και δυναμικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες και στις Βρυξέλλες, που κατάφεραν να παγώσουν την επικύρωση της συμφωνίας Ε.Ε.-Mercosur.
Στις παρακάτω σελίδες θα προσπαθήσουμε να δούμε σε βάθος τον ρόλο αυτού του κινήματος υπεράσπισης της πρωτογενούς παραγωγής τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, καθώς και τον πολιτικό αντίκτυπό του.
Τα Τέμπη και τα αγροτικά μπλόκα
Έσπασε για μια ακόμη φορά ο κοινωνικός αυτοματισμός, που τόσο φανερά καλλιεργεί η κυβέρνηση (και η ΕΛΑΣ) εναντίον των αγωνιζόμενων αγροτών. Αυτή τη φορά ήταν οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών που βίωσαν την ταλαιπωρία για να φτάσουν στη Λάρισα, όπου διεξάγεται η δίκη για την υπόθεση των βίντεο της αμαξοστοιχίας. Οι δρόμοι ήταν κλειστοί όχι από τους αγρότες –οι οποίοι στην Πανελλαδική τους Συνάντηση είχαν ανακοινώσει επίσημα ότι στις 19/12 τα μπλόκα θα είναι ανοιχτά για τους συγγενείς των θυμάτων– αλλά από την ίδια την αστυνομία.
Ο Πάνος Ρούτσι περιέγραψε χαρακτηριστικά την εμπειρία του: «Πέρασα μέσα από τα μπλόκα, άνοιξα μόνος μου, έβγαλα τους κώνους και με τους αγρότες συναντηθήκαμε, μιλήσαμε και είναι δίπλα μας και εμείς στο πλάι τους. Ο αγώνας μας είναι κοινός, γιατί μιλάμε για δικαιοσύνη».
Στο ίδιο πνεύμα, ο Παύλος Ασλανίδης ευχαρίστησε δημόσια τους αγρότες, τονίζοντας: «Ευχαριστώ τους αγρότες που άνοιξαν τους δρόμους για να περάσουμε και αφού περάσαμε τους δρόμους, σήμερα να κλείσουμε μέσα τον Τερεζάκη και όλη την υπόλοιπη συμμορία που συγκάλυψε τα Τέμπη».
Οι δηλώσεις αυτές φωτίζουν μια αλήθεια που συστηματικά αποκρύπτεται: Οι κοινωνικοί αγώνες δεν είναι ανταγωνιστικοί μεταξύ τους, αλλά συναντιούνται στο αίτημα για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και λογοδοσία. Όσο κι αν επιχειρείται να στηθούν τεχνητά μέτωπα ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες, η πραγματικότητα τα διαψεύδει. Αυτή τη συνάντηση σε έναν κοινό αγώνα φοβούνται οι εκπρόσωποι του καθεστώτος.
