Μια υπόθεση βγαλμένη από το καφκικό σύμπαν αναβιώνει αυτές τις ημέρες στις δικαστικές αίθουσες. Είναι αυτή της δίωξης και της συνεχιζόμενης κράτησης του Νίκου Ρωμανού για την υπόθεση της έκρηξης στους Αμπελόκηπους Ο 33χρονος σήμερα, Νίκος Ρωμανός, δικάζεται για συγκρότηση και ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση καθώς και διακεκριμένη κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών και κατοχή εκρηκτικών υλών, μαζί με ακόμη 4 συγκατηγορούμενους. Μοναδικό «αποδεικτικό στοιχείο» εναντίον του ένα δακτυλικό αποτύπωμα που φέρεται, σύμφωνα με τις αρχές, να βρέθηκε σε μια σακούλα στο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων. Ένα αποτύπωμα σε μία σακούλα (η οποία βρέθηκε, κατά τις αρχές, ανέπαφη σε ένα διαλυμένο από την έκρηξη διαμέρισμα), προφανώς και δεν αποτελεί απόδειξη ικανή να σταθεί, σε μια άνευ αμφιβολιών καταδίκη. Αυτά από μια κανονική δικαιοσύνη. Καθώς στη χώρα μας το σενάριο αυτό που έστησαν η αντιτρομοκρατική και η εισαγγελία, ήταν και συνεχίζει να είναι αρκετό για να κρατείται κόντρα σε κάθε τυπική διαδικασία ένας άνθρωπος σε ομηρία.
Ο ίδιος. ο Ν. Ρωμανός, όπως είναι προφανές, αρνείται κάθε εμπλοκή στην υπόθεση, αποκαλύπτοντας τη συνεχιζόμενη σκευωρία εις βάρος του. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος «από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μου η κατηγορία τελεί υπό μια διαρκή “μετάλλαξη”, προσαρμοζόμενη κάθε φορά στις ανάγκες της δίωξης και όχι στα πραγματικά περιστατικά». Πράγματι ο Ν. Ρωμανός, γίνεται ο τέλειος ένοχος, για τις διωκτικές αρχές. Αφού του κατέστρεψαν τα νεανικά του χρόνια, με τη δολοφονία του φίλου του Αλ. Γρηγορόπουλου το 2008, αφού τον τιμώρησαν παραδειγματικά (και με εμφανή σημάδια βασανισμού) το 2013 για την υπόθεση του Βελβεντού, δεν ανέχτηκαν ποτέ την αποφυλάκισή του (και την τήρηση των όρων της από το 2019 και μετά) και τον έβαλαν στο στόχαστρο. Μια πάγια τακτική της αντιτρομοκρατικής, να εξοντώνει ηθικά και σωματικά ανθρώπους που θεωρεί στόχους. Ας ελπίσουμε, αυτή τη φορά, μια εξόφθαλμα κατασκευασμένη κατηγορία να εκπέσει στο δικαστήριο.
Δ.Γκ.
