Το Ισραήλ είναι ένα ρατσιστικό και κατοχικό κράτος, όπως έστω και με εγκληματική καθυστέρηση έχει αναγκαστεί να παραδεχθεί πλέον η αυτοαποκαλούμενη «διεθνής κοινότητα». Είναι επίσης το μοναδικό κράτος στον κόσμο που ποτέ δεν δήλωσε στον ΟΗΕ ποια είναι τα σύνορά του, ή τέλος πάντων ποια θεωρεί αυτό ότι είναι τα σύνορά του. Παρεμπιπτόντως, είναι εντυπωσιακό ότι κανείς από όσους ομνύουν στο «δικαίωμα ύπαρξης» του Ισραήλ δεν του ζητά να διευκρινίσει εντός ποίων συνόρων θα ήθελε να ασκεί αυτό το δικαίωμα. Και εύλογα, διότι τότε αυτό το γενοκτονικό, πυρομανές παρακράτος θα έπρεπε να παραδεχθεί ότι κατέχει ξένη γη, αλλά κυρίως να παραιτηθεί από τις βλέψεις για το… εκ Θεού υπεσχημένο «Μεγάλο Ισραήλ».
Άλλη μια καινοτομία είναι ότι το κράτος αυτό δεν έχει Σύνταγμα. Διότι τότε θα έπρεπε να καταγράψει επίσημα τον ρατσιστικό χαρακτήρα του, που δεν αναγνωρίζει σε όλους τους κατοίκους του τα ίδια δικαιώματα, αφού τέτοια έχουν μόνο όσοι ανήκουν στην «εκλεκτή» φυλή και θρησκεία. Ένας επιπλέον λόγος για την έλλειψη Συντάγματος είναι το βέτο που θέτουν οι φανατικοί θρησκόληπτοι, οι οποίοι θεωρούν ότι αρκούν ως Σύνταγμα οι… διδασκαλίες του Μωυσή. Σε αυτό συμπίπτουν με τους Σαουδάραβες σκοταδιστές που θεωρούν ότι, αφού υπάρχει το Κοράνι, δεν χρειάζεται Σύνταγμα. Κατά τα άλλα, η ιρανική θεοκρατία μας ενόχλησε (που έχει Σύνταγμα).
Επιπλέον, είναι κοινό μυστικό ότι το Ισραήλ –και όχι το Ιράν– είναι το μοναδικό κράτος στη Μέση Ανατολή που διαθέτει πυρηνικά όπλα, τα οποία μπορεί να εκτοξεύσει από υποβρύχια, από αεροσκάφη, ή με βαλλιστικούς πυραύλους (που επίσης διαθέτει). Σε αντίθεση με το Ιράν, που έχει υπογράψει τη Διεθνή Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων, το Ισραήλ δεν την έχει υπογράψει. Και πάλι σε αντίθεση με το Ιράν, που δέχεται κάθε είδους επιθεωρήσεις από τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας, το Ισραήλ δεν δέχεται καμία επιθεώρηση από κανέναν…
Εν τέλει, το Ισραήλ είναι μια τεχνητά κατασκευασμένη και ακραία στρατιωτικοποιημένη οντότητα, συγκροτημένη σε καθεστώς απαρτχάιντ. Όμως αδυνατεί να υλοποιήσει τα παραληρηματικά σχέδια κυριαρχίας σε όλη τη Μέση Ανατολή δίχως την αέναη και γενναιόδωρη υποστήριξη των ΗΠΑ και γενικότερα της Δύσης (συν τη συνενοχή των αντιδραστικών φιλοδυτικών αραβικών καθεστώτων). Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσες δεκαετίες αδυνατεί να λυγίσει τους γηγενείς Παλαιστίνιους, να εξοντώσει τη Χεζμπολά κ.ο.κ., και βέβαια ότι δεν μπορεί να επιτεθεί στο Ιράν εάν δεν μπουν μπροστά οι ΗΠΑ.
Απόρριψη κάθε συμβιβαστικής λύσης
Οπωσδήποτε, το «δίχως την υποστήριξη των ΗΠΑ» δεν είναι λεπτομέρεια: είναι ο παράγοντας χάρη στον οποίο το Ισραήλ παραμένει ο εμπρηστής της Μέσης Ανατολής, ο αυτουργός εισβολών, κατοχών, εθνοκαθάρσεων και γενοκτονιών. Πιθανόν τώρα να αποδειχθεί και πρόξενος μιας πολύ ευρύτερης, καταστροφικής σύρραξης. Αυτοί οι κίνδυνοι ενισχύονται από την κάθετη, διαχρονική άρνηση της σιωνιστικής ελίτ να εξετάσει τη δυνατότητα εξεύρεσης μιας στοιχειωδώς δίκαιης και βιώσιμης λύσης στο πρόβλημα που έχει προκαλέσει το μεταπολεμικό «φύτεμα» του κράτους της στη Μέση Ανατολή (στο οποίο οι Δυτικοί έσπρωξαν τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, εξασφαλίζοντας ένα πολεμοχαρές προγεφύρωμα στη Μέση Ανατολή).
Η αλήθεια είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία της ισραηλινής κοινωνίας, που κυριαρχείται από ακροδεξιούς εποίκους και καλόμαθε στην ατιμωρησία, έχει «διαπαιδαγωγηθεί» να απορρίπτει κάθε προοπτική ειρηνικής και επί ίσοις όροις συνύπαρξης όλων των εθνοτήτων, θρησκειών κ.λπ. Νιώθοντας ότι έχει την ισόβια και άνευ όρων υποστήριξη των ΗΠΑ και της όλης Δύσης, είναι πεπεισμένη ότι θα κυριαρχήσει με επεκτατικούς πολέμους και καθυπόταξη (ή και φυσική εξόντωση) των γηγενών και των γειτόνων, και με την υποδαύλιση μιας χαοτικής αστάθειας σε όλη τη Μέση Ανατολή. Αυτό το «σχέδιο» θρέφει τη σιωνιστική ελίτ και κρατά τη δηλητηριασμένη από τη ρατσιστική αλαζονεία ισραηλινή κοινωνία σε διαρκή πολεμική κινητοποίηση.
«Πάντα πρώτη επιλογή ο πόλεμος»
Η σιωνιστική ελίτ θεωρεί ότι έτσι θα δικαιολογείται εσαεί η κυριαρχία της διά των όπλων, εξαρτημένη βέβαια πάντα από την υποστήριξη των ΗΠΑ. Γι’ αυτό, όπως είπε ο θαρραλέος ισραηλινός δημοσιογράφος Γκίντεον Λέβι*, «ο πόλεμος είναι πάντα η πρώτη επιλογή του Ισραήλ, όχι η τελευταία». Κι αυτή η επιλογή συναντά τεράστια υποστήριξη στην κοινωνία διότι «ήδη με το μητρικό γάλα απορροφούμε την πεποίθηση ότι είμαστε ο εκλεκτός λαός, ότι γι’ αυτό έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε, και πως το διεθνές δίκαιο δεν ισχύει για το Ισραήλ». Όχι τυχαία λοιπόν ακόμη και ο σημερινός επικεφαλής της ισραηλινής «αριστεράς», ο Γιαΐρ Γκολάν, δεν ασκεί κριτική στην εξαπόλυση πολέμου, αλλά στην «έλλειψη στρατηγικής» του Νετανιάχου…
Εξηγεί ο Λέβι: «Η πλειοψηφία των Ισραηλινών υποστηρίζει τους πολέμους, το απαρτχάιντ και την κατοχή, και γίνεται πιο μιλιταριστική, θρησκόληπτη και μεσσιανική παρά ποτέ. Οι έποικοι και οι υπερορθόδοξοι αναλαμβάνουν τον έλεγχο. Ο στρατός, τον οποίο καταπολεμούσα δεκαετίες πριν, έχει γίνει τώρα πολύ χειρότερος, με τους εποίκους σε υψηλές θέσεις παντού. Και η κυβέρνηση είναι πραγματικά φασιστική». Ο ισραηλινός δημοσιογράφος πιάνει φυσικά και το ζήτημα-κλειδί, την εξάρτηση από τις ΗΠΑ: «Σε λίγα χρόνια θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια διαφορετική Αμερική όσον αφορά το Ισραήλ, κι αυτό θα είναι δραματικό. Ήδη, φωνές που μέχρι πρόσφατα δεν ήταν νομιμοποιημένες στις ΗΠΑ, γίνονται όλο και πιο δυνατές, και στα δύο κόμματα… Χωρίς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ θα αντιμετωπίσει μια πρωτόγνωρη κατάσταση, μια υπαρξιακή απειλή μεγαλύτερη από την ιρανική πυρηνική βόμβα».
Αντί επιλόγου
Για την ώρα βέβαια, δεν είμαστε εκεί. Είμαστε στο σημείο όπου ΗΠΑ και Ισραήλ εξαπέλυσαν, εν μέσω διαπραγματεύσεων και δίχως να προκληθούν, έναν παράνομο πόλεμο εναντίον του Ιράν. Η σιωνιστική ελίτ νομίζει ότι έτσι θα εξαφανίσει το ιρανικό εμπόδιο και έτσι θα εδραιώσει την ηγεμονία της στη Μέση Ανατολή. Αντ’ αυτού, όμως, το Ισραήλ κινδυνεύει να χρεωθεί μια παγκόσμια κρίση, ενώ ήδη η κατάσταση στο εσωτερικό του παραμένει δραματική, με τους ισραηλινούς να περνούν περισσότερες ώρες στα καταφύγια παρά να κάνουν οτιδήποτε άλλο. Οι περίφημοι θόλοι γίνονται σουρωτήρια, οι στρατιωτικές βάσεις πλήττονται, τα ισραηλινά διυλιστήρια φλέγονται, οι επιχειρήσεις δεν παράγουν…
Το χειρότερο για τους επιτιθέμενους είναι πιθανό να μην έχει συμβεί ακόμα: το Ιράν δεν μπορεί να νικήσει στρατιωτικά τον κατά πολύ υπέρτερο άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, μπορεί όμως να αντέξει. Εάν η Τεχεράνη επιβιώσει, η υφήλιος θα το αντιληφθεί ως ήττα των επιτιθέμενων. Και τότε θα πρέπει να συνομολογηθεί μια πραγματική συμφωνία ειρήνης, που να σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα του Ιράν. Διαφορετικά είναι πιθανό (δεδομένης και της δολοφονίας του Χαμενεΐ, που με βάση τη σιιτική φιλοσοφία είχε απαγορεύσει την κατασκευή πυρηνικών όπλων) το Ισραήλ να απωλέσει το πυρηνικό μονοπώλιο στη Μέση Ανατολή. Ίσως και πριν απωλέσει την άνευ όρων υποστήριξη της Ουάσινγκτον – με ό,τι μπορεί να σημάνει μια τέτοια εξέλιξη.
* Συνέντευξη του Γκίντεον Λέβι στον Κρις Χέτζες: «Why Israel Wants a War with Iran» (www.youtube.com/@ChrisHedgesChannel, 26/3/2026).
