Διανύουμε 30 μέρες ενός μεγάλου σύγχρονου περιφερειακού πολέμου ανάμεσα σε ΗΠΑ-Ισραήλ (με τις ισχυρότερες επιθετικές πολεμικές μηχανές του κόσμου) και Ιράν, μιας μεγάλης περιφερειακής χώρας.
Οι δυσκολίες που συνάντησαν οι επιτιθέμενοι αναδεικνύουν μια αντοχή και μια δύναμη αντίστασης από το Ιράν που, όπως όλα δείχνουν, είχε προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο ενός μεγάλου πολέμου εναντίον του. Ο τρόπος που «διάβαζαν» την πραγματική κατάσταση του Ιράν οι επιτιθέμενες δυνάμεις, και πιο ειδικά οι ΗΠΑ, ήταν ανεπαρκέστατος, χωρίς κατανόηση βασικών παραμέτρων, χωρίς υπολογισμό του τι είναι ικανός να κάνει όποιος εδώ και δεκαετίες προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο ενός μεγάλου πολέμου και να υπερασπιστεί την υπόστασή του.
Μια περσική παροιμία λέει: «Αν θέλεις να κάνεις κάτι, θα βρεις τον τρόπο. Αν δεν θέλεις, θα βρεις μια δικαιολογία». Αν θέλεις να αντισταθείς, αν θέλεις να υπερασπιστείς την εθνική ανεξαρτησία της χώρας σου και την εθνική της αξιοπρέπεια, αν εκτιμάς σοβαρά τον συσχετισμό δυνάμεων και αν μελετάς, γνωρίζεις, αναλύεις τον εχθρό σου, τότε «βρίσκεις τρόπο». Αν ενεργοποιείς όλες τις δυνατότητες, αν έχεις σχέδιο και στρατηγική, αν σφυρηλατείς δυνάμεις και σχέδια απόκρουσης, τότε η επίθεση που –ίσως ή σίγουρα– δεχτείς, δεν θα είναι περίπατος για όσους τη δοκιμάσουν.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έδειξε ότι είχε μια αποτελεσματική στρατηγική και σχέδιο για απάντηση σε μια σχεδιαζόμενη (εδώ και χρόνια) μεγάλη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ, που άλλωστε δεν έκρυψαν ποτέ την εχθρότητά τους προς αυτή τη χώρα. Ορισμένοι θεωρούσαν ότι το Ιράν, σε περίπτωση που δεχόταν επίθεση, θα εφάρμοζε αυτό που είχε κάνει σε μικρότερη κλίμακα στον πόλεμο των «12 ημερών» τον περασμένο Ιούνιο – δηλαδή να εξαπολύει drones και πυραύλους προς το Ισραήλ, και πιθανά να κτυπούσε συμβολικά κάποιον κοντινό αμερικανικό στόχο. Μέχρις εκεί… Ήδη η Συρία δεν υπήρχε ως φιλική χώρα προς το Ιράν, στον Λίβανο η Χεζμπολά θεωρούνταν ξεδοντιασμένη, η Γάζα ήταν κατεστραμμένη και η Χαμάς αποδεκατισμένη. Άρα μια ξαφνική επίθεση, σε συνδυασμό με τον «αποκεφαλισμό» της ηγεσίας, θα οδηγούσε σε γρήγορη κατάρρευση του καθεστώτος και σε ήττα του Ιράν.
Τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου έτσι. Δεν κατέκλυσαν λαϊκές μάζες αντιφρονούντων τις πόλεις του Ιράν, το αντίθετο: ένα μεγάλο πατριωτικό ρεύμα διαπέρασε τη χώρα, και ο κόσμος, αψηφώντας κινδύνους και βομβαρδισμούς, συνέρρεε σε πλατείες και δρόμους, υποστηρίζοντας την αντίσταση στους εισβολείς ή αποχαιρετώντας τους ηγέτες που είχαν δολοφονηθεί.
Το κύριο όμως στοιχείο ήταν το ξεδίπλωμα μιας στρατηγικής από το Ιράν. Έπληξε όλες τις εγκαταστάσεις και βάσεις των ΗΠΑ στη γύρω περιοχή. Δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα σε όλα τα καθεστώτα του Κόλπου. Τα πλήγματα που κατάφερε –χωρίς να εξαιρείται το συνεχές σφυροκόπημα του Ισραήλ– και σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις (προσεκτικά και πάντα σε απάντηση αντίστοιχων ισραηλινών κτυπημάτων) δημιούργησαν τεράστιο πρόβλημα στην διεθνή οικονομία με την εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου. Το επόμενο βήμα στην κλιμακούμενη στρατηγική του Ιράν ήταν το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ και την πίεση που αυτό δημιουργεί για ολόκληρο τον κόσμο. Ακολουθεί η ικανότητά του να πλήξει (υπάρχει σαν απειλή σε τυχόν κλιμάκωση) όλες τις δομές αφαλάτωσης των χωρών του Κόλπου.
Παράλληλα προσπάθησε, και συνεχίζει να το κάνει, να εκμεταλλεύεται προς όφελός του τις αντιθέσεις που προκαλούνται στο χώρο τόσο των Δυτικών δυνάμεων, όσο και των χωρών της περιοχής. Ασκεί δε μια διαφοροποιημένη πολιτική (όσο μπορεί και όσο του επιτρέπεται σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες) απέναντι σε χώρες που δεν εμπλέκονται ή κρατούν ουδέτερη στάση, επιτρέποντας το πέρασμα π.χ. των δεξαμενόπλοιών τους από τα στενά του Ορμούζ.
Αυτή η αντίσταση και το σχέδιο αντιμετώπισης της ιμπεριαλιστικής επίθεσης, αρχίζει και κερδίζει πολιτικά σε διεθνές επίπεδο, και θέτει το Δυτικό στρατόπεδο σε κατάσταση μεγάλου εκνευρισμού. Το «δίδυμο» ΗΠΑ-Ισραήλ είναι πολλαπλά εκτεθειμένο, και πολιτικά σε άμυνα, από τις γενοκτονίες, τον αποκεφαλισμό ηγεσιών, την αρπαγή προέδρων, την άγρια επιθετικότητα. Τα δυτικά «μετόπισθεν» δεν είναι αρραγή. Όχι επειδή απειλούνται άμεσα από κάποια δύναμη, αλλά επειδή αντιμετωπίζουν τα αδιέξοδα της ίδιας τους της αλαζονείας, των λαθεμένων σχεδιασμών και μιας βαθύτατης κρίσης. Αδυνατούν έτσι να φτιάξουν «ρεύμα» υπέρ των επιθετικών πολέμων.
Το κύριο δίδαγμα του Ιράν –για όλες τις μικρές και μεσαίες χώρες, για κάθε απειλούμενο από ισχυρότερες δυνάμεις– είναι ότι αν αποφασίσεις να αντισταθείς, αν ακόμα θελήσεις να αποκτήσεις βαθμούς κυριαρχίας και να μην συντριβείς, βρίσκεις και τους τρόπους να το κάνεις. Σχέδιο, στρατηγική μακράς πνοής, φρόνημα, κοινωνική στήριξη, διεθνής πολιτική, διπλωματία.
Ο πόλεμος δεν τελείωσε. Οι κίνδυνοι από την κλιμάκωσή του είναι τεράστιοι. Η έκβασή του θα καθορίσει πολλά στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων.
Ας παραθέσουμε άλλες δύο ιρανικές παροιμίες:
«Αποκάλεσε κάποιον “αφέντη”, και θα σε στείλει στο σκλαβοπάζαρο»
«Η νίκη δείχνει πόσο ικανός είσαι. Η ήττα δείχνει τι αξίζεις»
