του Chris Hedges
Η γενοκτονία στη Γάζα είναι η αρχή. Καλώς ήρθατε στη νέα παγκόσμια τάξη, την εποχή της τεχνολογικά προηγμένης βαρβαρότητας. Δεν υπάρχουν κανόνες για τους ισχυρούς, μόνο για τους αδύναμους.
Αντιταχθείτε στον ισχυρό, αρνηθείτε να υποκύψετε στις ιδιότροπες απαιτήσεις του και θα σας λούσουν με πυραύλους και βόμβες. Παρακολουθούμε αυτή την τρέλα καθημερινά με τον πόλεμο στο Ιράν, το σαρωτικό βομβαρδισμό του νότιου Λιβάνου και τη συμφορά στη Γάζα. Διεθνείς οργανισμοί όπως τα Ηνωμένα Έθνη έχουν μετατραπεί σε άχρηστα εξαρτήματα μιας άλλης εποχής.
Η ιερότητα των ατομικών δικαιωμάτων, των ανοιχτών συνόρων και του διεθνούς δικαίου έχουν εξαφανιστεί. Οι πιο ψυχοπαθείς ηγεμόνες της ανθρώπινης ιστορίας, αυτοί που μετέτρεψαν πόλεις σε στάχτη, που οδήγησαν αιχμάλωτους πληθυσμούς σε τόπους εκτέλεσης και γέμισαν τη γη που κατέλαβαν με μαζικούς τάφους και πτώματα, επέστρεψαν εκδικητικά, ανοίγοντας μια τεράστια ηθική άβυσσο. Ο νόμος, παρά τις λίγες γενναίες προσπάθειες μιας χούφτας δικαστών τους οποίους σύντομα θα εκδιώξουν από τα τοπικά και τα διεθνή όργανα όπως το Διεθνές Δικαστήριο για τη Δικαιοσύνη του ΟΗΕ, παραβιάζεται περιφρονητικά.
Αγριότητα στο εξωτερικό, αγριότητα και στο εσωτερικό. Η Λούσι Γουίλιαμσον του BBC αναφέρει ότι το Ισραήλ καταστρέφει τον νότιο Λίβανο «χρησιμοποιώντας τη Γάζα ως μοντέλο, ένα σχέδιο για καταστροφή, που χρησιμοποιείται ξανά σαν δρόμος προς την ειρήνη». Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν ήδη εκτοπιστεί στο Λίβανο, το ένα πέμπτο του συνολικού πληθυσμού μιας χώρας που ήδη φιλοξενεί τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων ανά κάτοικο στον κόσμο, μέσα σε λίγες μόνο βδομάδες.
Προσθέστε τα δύο εκατομμύρια εκτοπισμένους στη Γάζα και τα τρία εκατομμύρια εκτοπισμένους στο Ιράν, έξι εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν άστεγοι! Για τέσσερις δεκαετίες, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου ασκεί πιέσεις στις ΗΠΑ να προχωρήσουν σε πόλεμο με το Ιράν. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις, Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, έχουν αρνηθεί, σε μεγάλο βαθμό λόγω της έντονης αντίθεσης του Πενταγώνου, το οποίο δεν θεωρούσε το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή και δεν προέβλεπε θετικό αποτέλεσμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους συμμάχους τους.
Λόγω πιέσεων
Αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ, ενθαρρυμένος από την ανίκανη διαπραγματευτική του ομάδα, αποτελούμενη από τον γαμπρό του, Τζάρεντ Κούσνερ, και τον συνάδελφό του κατασκευαστή ακινήτων και συμπαίκτη του στο γκολφ, Στιβ Γουίτκοφ, αμφότεροι ένθερμοι Σιωνιστές, κατάπιε το δόλωμα. Ο Τζόζεφ Κεντ, ο οποίος παραιτήθηκε από τη θέση του Διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο, έγραψε στην επιστολή παραίτησής του ότι «το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή για το έθνος μας και είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε αυτό τον πόλεμο λόγω πιέσεων από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του».
Είναι για να σταματήσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν; Είναι για να ματαιωθεί το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν; Είναι επειδή οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν προληπτικές επιθέσεις στο Ιράν, όπως είπε ο Μάρκο Ρούμπιο, για να διασφαλίσουν την ασφάλεια των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων μόλις το Ισραήλ αποφάσισε να επιτεθεί; Είναι επειδή η ιρανική κυβέρνηση πραγματοποίησε θανατηφόρα καταστολή, σκοτώνοντας εκατοντάδες αντικυβερνητικούς διαδηλωτές κατά τη διάρκεια μαζικών διαδηλώσεων στους δρόμους; Είναι για αλλαγή καθεστώτος; Είναι μια προσπάθεια να σταματήσει η λεγόμενη κρατικά χρηματοδοτούμενη τρομοκρατία του Ιράν; Ή μήπως αυτά τα τεχνάσματα αποσκοπούν σε κάτι άλλο; Σίγουρα το Ισραήλ και οι ΗΠΑ επιδιώκουν αλλαγή καθεστώτος, αλλά εδώ φαίνεται ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αποκλίνουν. Το Ισραήλ προφανώς επιδιώκει, όπως στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη και το Λίβανο, τη φυσική διάλυση του Ιράν, τον κατακερματισμό της χώρας σε εμπόλεμους εθνικούς και θρησκευτικούς θύλακες, τη μετατροπή του Ιράν σε ένα αποτυχημένο κράτος.
Σαν αιώνια θύματα
Οι Πέρσες στο Ιράν, όπου εργάστηκα συχνά, αποτελούν περίπου το 61% του πληθυσμού, με διάφορες μειονοτικές ομάδες που συχνά υφίστανται κρατική καταστολή να αποτελούν το υπόλοιπο 39%. Αυτές οι εθνοτικές ομάδες περιλαμβάνουν Αζερμπαϊτζάνους, Κούρδους, Λούρους, Μπαλούχους, Άραβες και Τουρκμένους, μαζί με θρησκευτικές μειονότητες όπως Σουνίτες, Χριστιανούς, Μπαχάι, Ζωροαστριστές και Εβραίους. Η διάλυση του Ιράν σε ανταγωνιστικούς εθνοτικούς και θρησκευτικούς θύλακες θα άφηνε το Ισραήλ ως την κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή, δίνοντάς του τη δυνατότητα, αν όχι να καταλαμβάνει τους γείτονές του, να τους ελέγχει άμεσα και να τους υποτάσσει μέσω πληρεξουσίων, μέρος μιας μακροχρόνιας επιθυμίας για μεγαλύτερο Ισραήλ. Θα επέτρεπε επίσης σε ξένα κράτη να ελέγχουν τα ιρανικά αποθέματα φυσικού αερίου, τα δεύτερα μεγαλύτερα στον κόσμο, και τα αποθέματα πετρελαίου του, το 12% του παγκόσμιου συνόλου.
Η σταυροφορία του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, των Λιβανέζων και τώρα των Ιρανών, δικαιολογείται από την εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Αλλά δεν τους διαφεύγει στον παγκόσμιο Νότο, ειδικά στους Παλαιστίνιους, ότι σχεδόν όλοι οι μελετητές του Ολοκαυτώματος έχουν αρνηθεί να καταδικάσουν τη γενοκτονία στη Γάζα. Ούτε ένα από τα ιδρύματα που είναι αφιερωμένα στην έρευνα και τη μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν έχει κάνει τις προφανείς ιστορικές παραλληλίες και δεν έχει καταδικάσει τη μαζική σφαγή.
Οι μελετητές του Ολοκαυτώματος, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό τους σκοπό, ο οποίος δεν είναι να εξετάσουν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και την τρομακτική τάση που όλοι έχουμε να διαπράττουμε το κακό, αλλά να αγιοποιήσουν τους Εβραίους ως αιώνια θύματα και να απαλλάξουν το εθνο-εθνικιστικό κράτος του Ισραήλ από τα εγκλήματά του, του εποικιστικού αποικισμού, του απαρτχάιντ και της γενοκτονίας. Η υφαρπαγή του Ολοκαυτώματος, η αποτυχία υπεράσπισης των Παλαιστινίων θυμάτων επειδή είναι Παλαιστίνιοι, έχει καταρρακώσει την ηθική αυθεντία των μελετητών και των μνημόσυνων του Ολοκαυτώματος. Έχουν εκτεθεί ως φορείς όχι για την πρόληψη της γενοκτονίας, αλλά για τη διαιώνισή της, όχι για την εξερεύνηση του παρελθόντος, αλλά για τη χειραγώγηση του παρόντος.
Οποιαδήποτε χλιαρή αναγνώριση ότι το Ολοκαύτωμα μπορεί να μην αποτελεί αποκλειστική ιδιοκτησία του Ισραήλ και των Σιωνιστών υποστηρικτών του κλείνεται στα γρήγορα. Το Μουσείο Ολοκαυτώματος στο Λος Άντζελες διέγραψε μια ανάρτηση στο Instagram που έγραφε «ποτέ ξανά δεν μπορεί να σημαίνει ποτέ ξανά μόνο για τους Εβραίους». Στα χέρια των Σιωνιστών, «ποτέ ξανά» σημαίνει ακριβώς αυτό, ποτέ ξανά μόνο για τους Εβραίους!
Στο DNA μας
O Aimé Césaire, στο βιβλίο του «Λόγος για την Αποικιοκρατία», το οποίο θα πρέπει να το διαβάσετε, γράφει ότι ο Χίτλερ φαινόταν εξαιρετικά σκληρός, μόνο και μόνο επειδή ήταν επικεφαλής «της ταπείνωσης του λευκού ανθρώπου, εφαρμόζοντας στην Ευρώπη τις αποικιοκρατικές διαδικασίες που μέχρι τότε προορίζονταν αποκλειστικά για τους Άραβες της Αλγερίας, τους κούληδες της Ινδίας και τους μαύρους της Αφρικής». Η σχεδόν ολοκληρωτική εξόντωση του ιθαγενούς πληθυσμού της Τασμανίας, η σφαγή των Χερέρο και των Νάμα από τους Γερμανούς στη Ναμίμπια, η γενοκτονία των Αρμενίων, ο λιμός της Βεγγάλης στην Ινδία το 1943, ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ αναφερόταν στους Ινδουιστές ως «ένα κτηνώδη λαό με μια κτηνώδη θρησκεία», μαζί με τη ρίψη πυρηνικών βομβών σε πολιτικούς στόχους στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καταδεικνύει κάτι θεμελιώδες για το δυτικό πολιτισμό: η γενοκτονία δεν είναι μια ανωμαλία, είναι κωδικοποιημένη μέσα στο DNA μας.
Στην Αμερική, ο ποιητής Λάνγκστον Χιουζ είπε «στους νέγρους δεν χρειάζεται να τους πουν τι είναι ο φασισμός εν δράσει. Το ξέρουμε».
Οι Ναζί, όταν διατύπωσαν τους Νόμους της Νυρεμβέργης, τους βάσισαν σε νόμους που αποσκοπούσαν στην αποστέρηση του δικαιώματος ψήφου από τους μαύρους. Η άρνηση της Αμερικής να χορηγήσει υπηκοότητα σε ιθαγενείς Αμερικανούς και Φιλιππινέζους, αν και ζούσαν στις ΗΠΑ και σε αμερικανικά εδάφη, ακολούθησε τους Γερμανούς φασίστες που αφαίρεσαν την υπηκοότητα από τους Εβραίους.
Οι αμερικανικοί νόμοι κατά των επιμειξίας, οι οποίοι ποινικοποιούσαν το γάμο μεταξύ διαφυλετικών ατόμων, αποτέλεσαν την αφορμή για την απαγόρευση των γάμων μεταξύ Γερμανοεβραίων και Αρίων. Η αμερικανική νομολογία κατέτασσε οποιονδήποτε είχε ένα τοις εκατό μαύρης καταγωγής, με το λεγόμενο κανόνα της μίας σταγόνας, ως μαύρο. Οι Ναζί, ειρωνικά, δείχνοντας μεγαλύτερη ευελιξία, κατέτασσαν οποιονδήποτε είχε τρεις ή περισσότερους Εβραίους παππούδες και γιαγιάδες ως Εβραίους.
Τα εκατομμύρια των ιθαγενών που είναι θύματα αποικιoκρατικών προγραμμάτων σε χώρες όπως το Μεξικό, η Κίνα, η Ινδία, η Αυστραλία, το Κονγκό και το Βιετνάμ, κωφεύουν στους ανόητους ισχυρισμούς των Σιωνιστών ότι η θυματοποίησή τους είναι μοναδική. Και αυτοί υπέφεραν από ολοκαυτώματα, αλλά αυτά τα ολοκαυτώματα παραμένουν ελαχιστοποιημένα ή μη αναγνωρισμένα από τους Δυτικούς δράστες τους. Το Ισραήλ ενσαρκώνει το εθνο-εθνικιστικό κράτος, τους δικούς μας χριστιανούς φασίστες και το ακροδεξιό όνειρο να δημιουργήσουν για τον εαυτό τους ένα κράτος που απορρίπτει τον πολιτικό και πολιτιστικό πλουραλισμό, καθώς και τους νομικούς, διπλωματικούς και ηθικούς κανόνες.
Ενσάρκωση του κακού
Το Ισραήλ θαυμάζεται από την Ακροδεξιά επειδή έχει γυρίσει την πλάτη στο ανθρωπιστικό δίκαιο και χρησιμοποιεί αδιάκριτη θανατηφόρα βία για να καθαρίσει την κοινωνία του από εκείνους που καταδικάζονται ως ανθρώπινοι μολυσματικοί. Αυτή η διαστρέβλωση του Ολοκαυτώματος ήταν που προβλημάτισε τον Πρίμο Λέβι, ο οποίος φυλακίστηκε στο Άουσβιτς από το 1944 έως το 1945 και έγραψε το βιβλίο «Επιβίωση στο Άουσβιτς». Ο Λέβι ήταν ένας σφοδρός επικριτής του κράτους απαρτχάιντ του Ισραήλ και της μεταχείρισης των Παλαιστινίων από αυτό.
Έβλεπε το Ολοκαύτωμα ως «μια ανεξάντλητη πηγή κακού που διαιωνίζεται ως μίσος στους επιζώντες και αναβλύζει με χίλιους τρόπους ενάντια στη θέληση όλων ως δίψα για εκδίκηση, ως ηθική κατάρρευση, ως άρνηση, ως κόπωση, ως παραίτηση». Ο Λέβι αποδοκίμαζε τον μανιχαϊσμό όσων αποφεύγουν τις λεπτές αποχρώσεις και την πολυπλοκότητα. Καταδίκαζε όσους υποβιβάζουν το ποτάμι των ανθρώπινων γεγονότων σε συγκρούσεις και τις συγκρούσεις σε μονομαχίες, εμείς και αυτοί.
Προειδοποίησε ότι το δίκτυο των ανθρώπινων σχέσεων μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν ήταν απλό. Δεν μπορούσε να περιοριστεί σε δύο μπλοκ, τα θύματα και τους θύτες. Ο εχθρός, αυτός ήξερε, ήταν έξω, αλλά και μέσα.
Ο Μορντεχάι Χάιμ Ρουμκόφσκι, γνωστός ως Βασιλιάς Χάιμ, κυβέρνησε στο γκέτο του Λοτζ στην Πολωνία για λογαριασμό των Ναζί κατακτητών. Το γκέτο έγινε στρατόπεδο εργασίας σκλάβων που πλούτισε τον Ρουμκόφσκι και τους Ναζί αφέντες του. Ο Ρουμκόφσκι έστειλε τους αντιπάλους του σε στρατόπεδα θανάτου. Βίαζε και κακοποιούσε κορίτσια και γυναίκες. Απαιτούσε αδιαμφισβήτητη υπακοή. Ενσάρκωνε το κακό των καταπιεστών του.
Για τον Λέβι, ήταν ένα παράδειγμα του τι πολλοί από εμάς, υπό παρόμοιες συνθήκες, είμαστε ικανοί να γίνουμε. «Όλοι μας αντικατοπτριζόμαστε στον Ρουμκόφσκι, η αμφισημία του είναι και δική μας, είναι η δεύτερη φύση μας, είμαστε υβρίδια, πλασμένοι από πηλό και πνεύμα», έγραψε ο Λέβι στο βιβλίο του «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν». «Ο πυρετός του είναι και δικός μας, ο πυρετός του δυτικού μας πολιτισμού που “κατεβαίνει στην κόλαση με σάλπιγγες και τύμπανα” και τα άθλια στολίδια του είναι η παραμορφωτική εικόνα των συμβόλων μας του κοινωνικού κύρους. Όπως ο Ρουμκόφσκι, κι εμείς είμαστε τόσο θαμπωμένοι από την εξουσία και το κύρος που ξεχνάμε την ουσιαστική μας ευθραυστότητα», συνεχίζει ο Λέβι. «Ηθελημένα ή όχι, συμβιβαζόμαστε με την εξουσία ξεχνώντας ότι βρισκόμαστε όλοι στο γκέτο, ότι το γκέτο είναι περιτοιχισμένο, ότι έξω από το γκέτο βασιλεύουν οι άρχοντες του θανάτου και ότι κοντά μας το τρένο περιμένει».
Ο Λέβι κατάλαβε ότι η γραμμή μεταξύ του θύματος και του θύτη είναι λεπτή σαν ξυράφι. Όλοι μπορούμε να γίνουμε πρόθυμοι δήμιοι. Δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς ηθικό στο να είσαι Εβραίος ή επιζών του Ολοκαυτώματος και ο Λέβι, για αυτό το λόγο, ήταν persona non grata, ανεπιθύμητος στο Ισραήλ.
Ξεχασμένα ολοκαυτώματα
Οι Σιωνιστές βρίσκουν στο Ολοκαύτωμα και στο εβραϊκό κράτος μια αίσθηση σκοπού και νοήματος, καθώς και μια υποβόσκουσα ηθική ανωτερότητα. Μετά τον πόλεμο του 1967, όταν το Ισραήλ κατέλαβε τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, των Υψιπέδων Γκολάν της Συρίας και της Χερσονήσου Σινά της Αιγύπτου, όπως παρατήρησε με επιδοκιμασία ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Νέιθαν Γκλέιζερ, το Ισραήλ έγινε «η θρησκεία των Αμερικανών Εβραίων. Το Ολοκαύτωμα έγινε το ηθικό τους κεφάλαιο».
«Τα εβραϊκά βάσανα απεικονίζονται ως απερίγραπτα, ανείπωτα και παρ’ όλ’ αυτά πάντα για να διακηρύσσονται», γράφει ο Ευρωπαίος ιστορικός Charles S. Maier στο βιβλίο του «Το Ακατανίκητο Παρελθόν – Ιστορία, Ολοκαύτωμα και Γερμανική Εθνική Ταυτότητα». «Είναι έντονα ιδιωτικό, αλλά ταυτόχρονα δημόσιο ώστε η κοινωνία των «ευγενών» (μη Εβραίων) να επιβεβαιώσει τα εγκλήματα. Ένας πολύ ιδιαίτερος πόνος πρέπει να ενσωματώνεται σε δημόσιους χώρους, μουσεία Ολοκαυτώματος, κήπους μνήμης, τόπους απελάσεων, χαρακτηρισμένους όχι ως εβραϊκά αλλά ως αστικά μνημεία. Αλλά ποιος είναι ο ρόλος ενός μουσείου σε μια χώρα όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, μακριά από τον τόπο του Ολοκαυτώματος; Είναι για να συσπειρώσει τους ανθρώπους που υποφέρουν ή για να διδάξει τους μη Εβραίους; Υποτίθεται ότι χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι “μπορεί να συμβεί εδώ”; Ή μήπως είναι μια δήλωση ότι αξίζει κάποια ιδιαίτερη προσοχή; Υπό ποιες συνθήκες μπορεί μια ιδιωτική θλίψη να χρησιμεύσει ταυτόχρονα ως δημόσια θλίψη; Και αν η γενοκτονία πιστοποιηθεί ως δημόσια θλίψη, τότε δεν πρέπει να δεχτούμε τα διαπιστευτήρια και άλλων συγκεκριμένων θλίψεων;
Ένας Αμερικανός ιστορικός πολωνικής καταγωγής υποστηρίζει ότι με τη γερμανική εισβολή του 1939, οι Πολωνοί έγιναν ο πρώτος λαός στην Ευρώπη που βίωσε το ολοκαύτωμα και ότι οι ιστορικοί έχουν μέχρι στιγμής επιλέξει να ερμηνεύσουν την τραγωδία με όρους αποκλειστικότητας, δηλαδή, ως την πιο τραγική περίοδο στην ιστορία της εβραϊκής διασποράς. Αν οι Πολωνοαμερικανοί επικαλεστούν το δικό τους «ξεχασμένο ολοκαύτωμα», τι αναγνώριση θα πρέπει να απολαμβάνουν; Έχουν και οι Αρμένιοι και οι Καμποτζιανοί δικαίωμα σε δημόσια χρηματοδοτούμενα μουσεία ολοκαυτώματος; Και χρειαζόμαστε μνημεία για τους Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας και τους ομοφυλόφιλους για τους διωγμούς τους στα χέρια του Τρίτου Ράιχ;»
Ναζισμός χωρίς όρια
Όταν θεωρηθεί μοναδική η ταλαιπωρία, παρέχει και μοναδικό δικαίωμα. Οποιοδήποτε έγκλημα διαπράττει το Ισραήλ στο όνομα της επιβίωσής του, του δικαιώματός του να υπάρχει, δικαιολογείται στο όνομα αυτής της μοναδικότητας. Δεν υπάρχουν όρια. Ο κόσμος είναι άσπρος και μαύρος, μια ατελείωτη μάχη ενάντια στο ναζισμό, η οποία είναι ευμετάβλητη, ανάλογα με το ποιον στοχεύει το Ισραήλ. Το να αμφισβητείς αυτή την αιματοχυσία ισοδυναμεί με το να είσαι αντισημίτης, διευκολύνοντας μια ακόμη γενοκτονία των Εβραίων.
Αυτή η απλοϊκή φόρμουλα δεν εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του Ισραήλ, αλλά και τα συμφέροντα των αποικιοκρατικών δυνάμεων που διέπραξαν τις δικές τους γενοκτονίες, τις οποίες επιδιώκουν επίσης να αποκρύψουν. Η ιεροποίηση του ναζιστικού Ολοκαυτώματος προσφέρει ένα παράξενο αντάλλαγμα. Ο εξοπλισμός και η χρηματοδότηση του κράτους του Ισραήλ, το μπλοκάρισμα των ψηφισμάτων και των κυρώσεων του ΟΗΕ που θα καταδίκαζαν τα εγκλήματά του και η δαιμονοποίηση των Παλαιστινίων και των υποστηρικτών τους γίνεται απόδειξη εξιλέωσης και υποστήριξης προς τους Εβραίους.
Το Ισραήλ, σε αντάλλαγμα, απαλλάσσει τη Δύση για την αδιαφορία της για τη συμφορά των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος και τη Γερμανία για την τέλεσή του. Η Γερμανία χρησιμοποιεί αυτή την ανίερη συμμαχία για να διαχωρίσει το ναζισμό από την υπόλοιπη γερμανική ιστορία, συμπεριλαμβανομένης της γενοκτονίας που διέπραξαν οι Γερμανοί έποικοι εναντίον των Νάμα και των Χερέρο στη γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική, τη σημερινή Ναμίμπια.
«Τέτοια μαγεία», γράφει ο Ισραηλινός ιστορικός και μελετητής γενοκτονιών Ραζ Σίγκελ, «νομιμοποιεί το ρατσισμό εναντίον των Παλαιστινίων ακριβώς τη στιγμή που το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία εναντίον τους. Η ιδέα της μοναδικότητας του Ολοκαυτώματος αναπαράγει, αντί να αμφισβητεί, τον εθνικισμό που αποκλείει τους άλλους και την εποικιστική αποικιοκρατία που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα».
* Ομιλία στο Πανεπιστήμιο Princeton, στις ΗΠΑ, στις 30 Μαρτίου 2026, σε απόδοση Στέλιου Ελληνιάδη. Ο Hedges είναι διακεκριμένος Αμερικάνος συγγραφέας και δημοσιογράφος, τιμηθείς με το Βραβείο Πούλιτζερ, με μακρά θητεία στην εφημερίδα The New York Times. Μαχητικός κατά των πολέμων, του ολιγαρχικού καπιταλισμού και του σιωνισμού, είναι οικοδεσπότης στο πολύ πετυχημένο διαδικτυακό κανάλι The Chris Hedges Report.
