Δύο εβδομάδες μετρά η επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ και η συνεχιζόμενη αντίσταση του Ιράν απέναντι σε έναν κατά πολύ υπέρτερο εχθρό. Ναι, το μπλοκ των κακοποιών είναι τεχνολογικά και στρατιωτικά υπέρτερο, αλλά δεν έχει ενιαίο σχέδιο, ούτε τρόπο να υπερβεί το αδιέξοδο που το ίδιο προκάλεσε χωρίς να τρωθεί κι άλλο το κύρος του. Εκτός αν σχέδιο είναι η εξαφάνιση του Ιράν από τον χάρτη (το ομολογεί ως ευσεβή πόθο μόνο το ισραηλινό σκέλος της γκανγκστερικής συμμαχίας), εν ανάγκη και με τη χρήση πυρηνικών όπλων – κάτι που ακόμη και οι μπουφόνοι του Λευκού Οίκου κατανοούν ότι είναι όχι λάθος (δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες), αλλά παρακινδυνευμένο. Οι Ιρανοί, αντίθετα, αγωνίζονται υπέρ βωμών και εστιών. Φαίνεται δε πως έχουν και σχέδιο από καιρό προετοιμασμένο, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Γι’ αυτούς τους λόγους ο αποκεφαλισμός της ιρανικής ηγεσίας, η ανατίναξη των υποδομών, η απόπειρα τρομοκράτησης του πληθυσμού με αλλεπάλληλα εγκλήματα πολέμου κ.ο.κ. αποδεικνύονται αναποτελεσματικά. Το Ιράν αντέχει.
Στο επίπεδο της διεθνούς κοινής γνώμης, περιλαμβανομένης της Δυτικής, οι γκάνγκστερ έχουν ήδη ηττηθεί. Ακόμη κι αν ισοπεδώσουν το Ιράν, οι λαοί έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους. Το ίδιο έχουν βγάλει συμπεράσματα και τα κράτη, οι κυβερνήσεις, οι πολιτικές ελίτ, είτε είναι «σύμμαχοι» είτε αντίπαλοι των επιτιθέμενων: οι ΗΠΑ δαγκώνουν με λύσσα παντού, αδιαφορώντας αν τη νύφη την πληρώνουν πρώτοι οι «σύμμαχοί» τους, αλλά δεν μπορούν να γονατίσουν μια περιφερειακή δύναμη αδυνατισμένη από τις ασφυκτικές κυρώσεις δεκαετιών. Γι’ αυτό ξεσπούν ανατινάζοντας νοσοκομεία, σχολεία, τράπεζες κ.ο.κ. Ακόμη χειρότερα, οι ΗΠΑ έχουν υποστεί βαριά πλήγματα σε 17 βάσεις τους στην περιοχή κι έχουν χάσει ραντάρ και οπλικά συστήματα δεκάδων δισεκατομμυρίων, που τρέχουν να τα αντικαταστήσουν με αυτά που είχαν στην κορεατική χερσόνησο – ενώ το «πετρελαϊκό» μέτωπο μόλις ανοίγει. Τα συμπεράσματα έχουν βγει – και το μέλλον θα δείξει ότι με βάση αυτά θα κινούνται πλέον όλες οι δυνάμεις, και οι μεγάλες και οι πιο παρακατιανές.
Παράδειγμα
Γράφει την Τρίτη στο Χ ο Κρις Ράιτ, υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ: «Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ συνόδευσε με επιτυχία ένα πετρελαιοφόρο μέσω του Στενού του Ορμούζ, προκειμένου να διασφαλίσει τη συνέχιση της ροής πετρελαίου προς τις παγκόσμιες αγορές». Το διαβάζουν οι «αγορές», πέφτουν οι τιμές του πετρελαίου που ανέβαιναν. Λίγο μετά η δήλωση διαψεύδεται, και ο Ράιτ διαγράφει σιωπηρά την ανάρτησή του στο Χ. Ξανανεβαίνουν οι τιμές. Κερασάκι στην τούρτα: μιάμιση μέρα αργότερα τρία τάνκερ «συμφερόντων εχθρικών προς το Ιράν» (φυσικά, σε αυτά περιλαμβάνονται και τα λεγόμενα ελληνόκτητα), που αγνόησαν την προειδοποίηση ότι «εφεξής από εδώ θα περνούν μόνο φιλικά προς το Ιράν πλοία», πυρπολούνται. Ακόμα υψηλότερες οι τιμές, στον πάτο η αξιοπιστία των ΗΠΑ (και οι δυνατότητές τους να επιβάλλουν την «ελεύθερη ναυσιπλοΐα»).
Κάπως έτσι κατέληξε ο τραμπισμός να παλεύει με το φάντασμά του, και να ψάχνει ανώδυνο τρόπο απεγκλωβισμού – φλερτάροντας ταυτόχρονα και με την εξωφρενική ιδέα μιας πυρηνικής «λύσης», διότι δύσκολα θα αντέξει την ταπείνωση. Δεν είναι θέμα εγωισμού, αλλά διατήρησης όσου διεθνούς κύρους και προβολής ισχύος τού έχει απομείνει. Το δε Ιράν, κατόπιν βολιδοσκοπήσεων από αραβικά κράτη, Ρωσία και Πακιστάν, δηλώνει ότι θα δεχθεί εκεχειρία μόνο εάν ΗΠΑ και Ισραήλ: 1) Τερματίσουν άμεσα κάθε επίθεση. 2) Αναγνωρίσουν τα κυριαρχικά και αμυντικά του δικαιώματα, δηλαδή πυρηνικό και πυραυλικό πρόγραμμα. 3) Προσφέρουν πολεμικές αποζημιώσεις για τις καταστροφές που προκάλεσε η παράνομη και απρόκλητη επίθεσή τους. Γι’ αυτό παραμένει δελεαστική για τους κακοποιούς η «λύση» της ισοπέδωσης του Ιράν, και επιβιώνει η φρούδα ελπίδα ότι κάπως θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν το κόστος ενός τέτοιου εγκλήματος…
Ποιον χειροκροτά η «σωστή πλευρά»;
Η ανθρωπότητα έχει υποχρεωθεί να ακούει όλο και πιο εξωφρενικές και αντιφατικές δηλώσεις από τον Τραμπ και τα ανώτερα στελέχη της διοίκησής του. Βδομάδα με τη βδομάδα, ο Αμερικανός πρόεδρος ξεπερνά διαρκώς τον εαυτό του:
– Υποστηρίζει ότι αν ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είχαν… αμυνθεί προληπτικά, εντός δύο εβδομάδων οι Ιρανοί θα είχαν κατασκευάσει πυρηνικά όπλα και θα έπλητταν με αυτά τις ΗΠΑ.
– Έπειτα ακούει φωνές, ότι το Ιράν παρακαλάει να συνθηκολογήσει, απαντά (στις φωνές που ακούει) ότι είναι αργά πια, «οι Ιρανοί έχασαν την ευκαιρία», και λίγο αργότερα απαιτεί «άνευ όρων παράδοση» της Τεχεράνης.
– Σε κάποια στιγμή δηλώνει πεπεισμένος ότι αυτός θα επιλέξει τη νέα ηγεσία του Ιράν, μετά διευκρινίζει ότι το «νέο» Ιράν μάλλον δεν θα έχει τα ίδια σύνορα με το σημερινό (δηλαδή θα διαμελιστεί), και στο τέλος λέει ότι δεν εγκρίνει τον διάδοχο του δολοφονηθέντος Χαμενεΐ.
– Προσφέρει στο συλλογικό φαντασιακό σκηνές σπλάτερ, με τους Ιρανούς –τους οποίους αγαπούσε μέχρι προχθές και ήθελε να τους σώσει από τους μουλάδες, αλλά τώρα είναι συλλήβδην οι χειρότεροι άνθρωποι στον κόσμο– να αποκεφαλίζουν μωρά και να… τεμαχίζουν τις γυναίκες.
– Διαβεβαιώνει πως ένοχοι για την αποτρόπαιη εξόντωση των παιδιών του δημοτικού σχολείου στη Μινάμπ είναι οι ίδιοι οι Ιρανοί, διότι δεν ξέρουν να σκοπεύουν.
– Λέει ότι «ο πόλεμος πηγαίνει υπέροχα, πρακτικά δεν έχει μείνει τίποτα άλλο για να στοχεύσουμε», και λίγο αργότερα ότι «μέσα με μία ώρα μπορούμε να τους καταφέρουμε τέτοια πλήγματα ώστε, κυριολεκτικά, δεν θα μπορέσουν ποτέ να ανοικοδομήσουν αυτή τη χώρα», κ.ο.κ.
Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, όταν οι ναζί επιτέθηκαν στην Πολωνία, φρόντισαν να στήσουν έστω για τα μάτια του κόσμου μια προβοκάτσια, ότι τάχα οι Πολωνοί επιτέθηκαν πρώτοι στο Ράιχ κι αυτοί αναγκάστηκαν να απαντήσουν. Σήμερα όμως έχουμε σοβαρούς υποτίθεται πολιτικούς και αναλυτές (καμπόσους στην Ευρώπη, και άφθονους στην ελληνική αποικία) που με πάσα σοβαρότητα εκφράζουν την υποστήριξή τους στους… προληπτικά αμυνόμενους Αμερικανούς και Ισραηλινούς, στριμώχνονται να χειροκροτήσουν τον Αμερικανό πρόεδρο (τον σφαγέα Νετανιάχου συνήθως τον θαυμάζουν πιο διακριτικά), και μας εξηγούν ότι είναι μονόδρομος να κάνουμε ό,τι μας λένε. Να υπακούμε δηλαδή αγόγγυστα στις απαιτήσεις των διοικήσεων δύο δυνάμεων που όχι απλώς έχουν κουρελιάσει το διεθνές δίκαιο και έχουν πάρει διδακτορικό στα εγκλήματα πολέμου (αυτό το έχουν ξανακάνει και στο παρελθόν), αλλά:
- εμφανίζουν σημάδια μεγαλομανίας,
- διαφημίζουν με καμάρι τα εγκλήματά τους,
- κυριαρχούνται από αξεπέραστες αντιφάσεις,
- δεν αναγνωρίζουν κανένα δίκαιο, και
- φαίνονται ικανοί να ανατινάξουν τον πλανήτη ολόκληρο (και πρώτους τους «συμμάχους» τους) εάν εμποδιστεί η ολοκληρωτική κυριαρχία τους.
Το ότι καθόμαστε και συζητάμε στα σοβαρά αν είναι συμφέρον ή όχι για μια χώρα όπως η Ελλάδα να χοροπηδάει σαν σκυλάκι σαλονιού μπροστά στους «αμυνόμενους» ιμπεριαλιστές και γενοκτόνους αποδεικνύει πως, πράγματι, όταν πάρεις τον κατήφορο, θα πιάσεις πάτο.
