Η Mercosur είναι μια εμπορική ένωση χωρών της Νότιας Αμερικής, με την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπραγματεύεται συμφωνία ελεύθερου εμπορίου. Στην πράξη, η συμφωνία σημαίνει άνοιγμα της ευρωπαϊκής αγοράς σε φθηνά αγροτικά προϊόντα από χώρες με πολύ χαμηλότερο κόστος παραγωγής και σαφώς χαλαρότερους κανόνες.
Για τους Ευρωπαίους αγρότες και τους συνεταιρισμούς τους αυτό δεν είναι «γεωπολιτική στρατηγική» αλλά μια άμεση απειλή για το εισόδημα, την παραγωγή και την ίδια τη βιωσιμότητα της ευρωπαϊκής γεωργίας. Η Mercosur ανοίγει διάπλατα την πόρτα σε τεράστιες ποσότητες βοδινού κρέατος, πουλερικών, ζάχαρης και αγροτικών προϊόντων από χώρες όπου το κόστος παραγωγής είναι χαμηλό γιατί οι κανόνες δεν είναι απλώς διαφορετικοί, αλλά ασύγκριτοι. Στην Ευρώπη ο αγρότης στραγγαλίζεται από περιβαλλοντικές δεσμεύσεις, περιορισμούς στα φυτοφάρμακα, αυξημένο ενεργειακό κόστος και ατελείωτους ελέγχους, ενώ στη Νότια Αμερική πολλά από αυτά θεωρούνται πολυτέλεια.
Οι συνεταιρισμοί προειδοποιούν ξεκάθαρα: Αυτός δεν είναι ανταγωνισμός, είναι παγίδα. Πώς θα επιβιώσει ο Έλληνας κτηνοτρόφος όταν καλείται να ανταγωνιστεί φθηνό εισαγόμενο κρέας, παραγόμενο με πρακτικές που η ίδια η Ε.Ε. απαγορεύει στους δικούς της παραγωγούς; Πώς θα κρατηθεί ο μικρός αγρότης όταν οι τιμές θα συνθλίβονται από εισαγωγές μαζικής, ανεξέλεγκτης παραγωγής;
Το πραγματικό κόστος δεν θα το πληρώσουν οι πολυεθνικές ούτε οι διαπραγματευτές. Θα το πληρώσουν τα χωριά που θα αδειάσουν, οι συνεταιρισμοί που θα διαλυθούν, οι νέοι που θα εγκαταλείψουν τη γη. Και μαζί τους, η επισιτιστική ασφάλεια της ίδιας της Ευρώπης.
Το πρόβλημα δεν είναι το εμπόριο. Είναι η κραυγαλέα αντίφαση. Η Ευρώπη απαιτεί βιωσιμότητα και αυστηρά πρότυπα από τους αγρότες της, αλλά εισάγει προϊόντα που δεν τα τηρούν.
Αν η Mercosur προχωρήσει χωρίς πραγματικές, δεσμευτικές εγγυήσεις και ίσους όρους, το μήνυμα είναι ωμό: Ο Ευρωπαίος αγρότης περισσεύει. Και αυτό δεν είναι πρόοδος. Είναι συνειδητή κατεδάφιση της ευρωπαϊκής γεωργίας, χωρίς σχέδιο επιστροφής.
