Η υπόθεση των Τεμπών αποτελεί μια βαθιά τομή στην Ελλάδα των Μνημονίων και των επακόλουθών τους. Ταυτόχρονα τα «Τέμπη» είναι ένα βαθύ και ενεργό ρήγμα στην ελληνική κοινωνική και πολιτική ζωή. Σημαδεύουν ανθρώπους, τόπους, κοινωνία, θεσμούς, πόλεις, ολόκληρη τη χώρα.
Τα Τέμπη είναι το πιο ορατό σημείο του «τι Ελλάδα» παράγεται εντός των Μνημονιακών χρόνων, τι είδους διάλυση προωθείται –ως συνέπεια των Μνημονιακών δεσμεύσεων– σε όλες τις υποδομές, αλλά και συνολικά στις ζωές των πολιτών αυτής της χώρας. Είναι παράλληλα ο καθρέπτης του μεταπρατικού και σαπίζοντος πολιτικού σχηματισμού (συστήματος), της συνενοχής σχεδόν όλων των πλευρών του (κυβέρνηση, κοινοβούλιο, δικαστική εξουσία, ανώτερη δημόσια διοίκηση, ΜΜΕ).
Τα Τέμπη όμως έχουν τη θέση της βαθιάς τομής, του ενεργού ρήγματος στην κοινωνική και πολιτική ζωή, επειδή συνέβαλαν στην αφύπνιση και κινητοποίηση μέσα από έναν βασανιστικό δρόμο, που ξεπέρασε πολλά εμπόδια και διαρκεί επί 3 χρόνια. Εκατομμύρια άνθρωποι στη χώρα πήραν και παίρνουν μέρος σε κινητοποιήσεις. Γεννήθηκε ένα ιδιότυπο Κίνημα των Τεμπών. Η πραγματική τομή βρίσκεται στον ρόλο και τη συμβολή που μπορούν να έχουν τα «Τέμπη» στη δημιουργία ενός «συλλογικού Εμείς».
Με μια έννοια, το Κίνημα των Τεμπών ανήκει σε όλο τον λαό. Ο μεταπρατικός κόσμος (πολιτικό σύστημα, ολιγάρχες, ελίτ κ.λπ.) θέλουν τη διάλυσή του και επιχειρούν τη συκοφάντησή του με όλους τους τρόπους. Δεν μπορούν να ανεχθούν την ύπαρξη ενός μεγάλου ακηδεμόνευτου κινήματος.
Τα «Τέμπη» δεν είναι ζήτημα «κερδών και ζημιών», ούτε αποτέλεσμα γενικά της «ανάπτυξης» ή της «κερδοφορίας του κεφαλαίου». Αυτά υπάρχουν και αλλού, σε άλλες χώρες, χωρίς να σημειώνονται «Τέμπη», «μπαζώματα», συγκαλύψεις ολκής, τεράστια πολιτικά σκάνδαλα. Εννοούμε ότι υπάρχουν τρένα και γραμμές που λειτουργούν. Στην Ελλάδα των Μνημονίων έχουν συντελεστεί πολλές αλλαγές: πριν 20 χρόνια κάθε δύο ώρες υπήρχε τρένο Αθήνας-Θεσσαλονίκης και λειτουργούσαν γραμμές προς Θράκη και Πελοπόννησο. Τώρα γίνονται μόνο 2 δρομολόγια Αθήνας-Θεσσαλονίκης και τίποτα άλλο. Πριν τρία χρόνια, τη στιγμή των Τεμπών, γίνονταν 5 δρομολόγια. Με τα μνημόνια κόπηκαν οι άλλες γραμμές, απολύθηκε προσωπικό με πείρα, πουλήθηκε μπιρ παρά ο ΟΣΕ στους Ιταλούς (με αποικιακή σύμβαση) για να μην τον πάρουν οι Κινέζοι, και διάφορα προγράμματα προστασίας τα έφαγαν οι «ημέτεροι» (σύμβαση 717 κ.λπ.). Δεν είναι σκέτο «εσείς κέρδη, εμείς ζωές». Είναι αποικιακή μπανανία και επιβολή διάλυσης, και μέσω αυτής της λεηλασίας πλουτισμός των ευρωπαϊκών ελίτ και των Ελλήνων κομπραδόρων μεσαζόντων (τζουτζέδων υπηρετών των Μνημονίων).
Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα «Τέμπη». Είναι ένα τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο συγκάλυψης. Και σίγουρα υπάρχει μια αλήθεια που πρέπει να μπαζωθεί με κάθε τρόπο. Τι μετέφερε το εμπορικό τρένο; Γιατί είχαμε έκρηξη και πυρόσφαιρα; Γιατί εφαρμόστηκε ένα στρατιωτικό πρωτόκολλο εκκαθάρισης του τοπίου άρον-άρον, και με ποιου την διαταγή και επίβλεψη; Γιατί υπήρξαν τόσες παραλείψεις από τις ιατροδικαστικές και δικαστικές υπηρεσίες; Γιατί αυτό το όργιο αυθαιρεσίας που συνεχίζεται μέχρι σήμερα; Εδώ έχουμε ένα σκάνδαλο πρώτου μεγέθους στο οποίο πρωταγωνιστεί η κυβέρνηση (που είχε βάρδια) και συμμετέχει όλο το πολιτικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της αντιπολίτευσης. Σκάνδαλο εφάμιλλο με σκάνδαλα που σε άλλες χώρες κλόνισαν κυβερνήσεις. Με πιο γνωστό παράδειγμα το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ στις ΗΠΑ, που οδήγησε στην παραίτηση του προέδρου Νίξον.
Προσθέστε «Τέμπη», υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ ως κορυφές σκανδάλων του μεταπρατισμού στη χώρα, και αναλογιστείτε πώς στέκεται κάθε δύναμη απέναντι σε αυτά, και κυρίως τι κάνει απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Έπρεπε να έχει φύγει, να έχει παραιτηθεί, να μην μπορούσε να σταθεί ούτε στην Βουλή ούτε πουθενά. Κι όμως η αλήθεια είναι μία: Δεν υπάρχει αντιπολίτευση.
Αυτές οι διαπιστώσεις ενισχύουν τη σημασία του Κινήματος των Τεμπών, ως μια πραγματικότητα, ως μια μεταβλητή που ταρακουνά και αμφισβητεί τη γενική σαπίλα, που τα βάζει με ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, που ζητά Αλήθεια, Δικαιοσύνη, Κάθαρση, Τιμωρία, Εκδημοκρατισμό παντού. Ενισχύουν τη σημασία της εμφάνισης ενός ακηδεμόνευτου, μη ελεγχόμενου από κόμματα και ελίτ κινήματος, που θέτει αντικειμενικά ένα κεντρικό πολιτικό ζήτημα: αυτό της έλλειψης Δημοκρατίας στη χώρα και της συνεχιζόμενης διάλυσης υποδομών και κοινωνίας, της εμβάθυνσης του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας, της μετατροπής της σε «Πόρτο Γκρέκο».
Τα «Τέμπη» δεν είναι υπόθεση συνδικάτων. Δεν είναι μια ακόμα απεργία, όπως προσπαθούν να υποβιβάσουν το ζήτημα διάφοροι φορείς αριστερής κατεύθυνσης, που έχουν κάθε λόγο να βλέπουν με επιφυλακτικότητα την ανάπτυξη ενός κινήματος το οποίο δεν ελέγχουν και ίσως αλλοιώσει τα εκλογικά ποσοστά. Η αναφορά στα εκλογικά ποσοστά (πέρα από ρητορικές και προπαγάνδες) έχει σημασία, διότι εκεί είναι το μυαλό όλων των κομμάτων.
Γι’ αυτό επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά:
- Τα «Τέμπη» ως κεντρικό πολιτικό πρόβλημα δημοκρατορίας, ειδικού καθεστώτος
- Τα «Τέμπη» ως κεντρική ανάγκη Πολιτικού Αγώνα
- Τα «Τέμπη» ως σημαντική εκδήλωση Λαϊκού Ριζοσπαστισμού
Δικαιοσύνη – Κάθαρση – Εκδημοκρατισμός παντού!
Να τελειώνουμε με τη δημοκρατορία!
