Γράφει ο Γιώργος Γιαλούρης
Το γεγονός ότι ο μίνι Τζούλιο – Κούλη – Αντρεότι ηγεμονεύει στην Ελλάδα είναι μία ψευδαίσθηση, τοποτηρητής και μέγας μάγιστρος του ψεύδους είναι σίγουρα, όπως ψεύτες είναι όλοι οι μαφιόζοι που δεν έγιναν pentiti (αυτοί που έσπασαν την omerta), να θυμίσω ότι ο capo dei capi Salvatore Riina στην περίφημη Maxi Trial δήλωνε ότι ήταν ένας απλός αγρότης, το ίδιο συμβαίνει και στο δικό μας μαγαζί, στην κορυφή o boss of all bosses πρωθυπουργός, πιο κάτω οι διάφοροι Τριαντόπουλοι και Δημητριάδηδες σε ρόλο consigliere, capo mandamenti οι υπουργοί και οι διάφοροι soldati βουλευτές και διορισμένοι που αξιοποιούνται ως καντηλανάφτηδες και υλοποιούν αιτήματα που τους έρχονται με το παραδοσιακό τηλέφωνο, φυσικά δίνω πολύ μεγάλη αξία σε όλο αυτό το τσίρκο απατεώνων που αποκαλούμε κυβέρνηση και το παρομοιάζω με τους μαφιόζους της Santa Maria di Gesù, διότι στην πραγματικότητα δεν ελέγχουν τίποτα, δεν ελέγχουν απολύτως τίποτα αφού η Ελλάδα είναι μία τελειωμένη υπόθεση, ένα προτεκτοράτο δεσμευμένο από το αποικιοκρατικό αγγλικό δίκαιο των πολιτισμένων καθαρμάτων του πιο σιχαμένου βασιλείου από όλα τα σιχαμένα βασίλεια που δημιουργήθηκαν ποτέ σε αυτόν τον σιχαμένο κόσμο, οι δικοί μας δε «πατριώτες» που υποδύονται τους υπουργούς και τους εκλεγμένους αξιωματούχους, βιοπορίζονται από ένα διεφθαρμένο σύστημα, διεφθαρμένο όχι απλά μέχρι το κόκκαλο, διεφθαρμένο μέχρι το τελευταίο μόριο των πρωτεϊνικών του ινών, η σαπίλα τους έχει εισχωρήσει μέχρι την τελευταία πρωτεϊνική αλυσίδα, ο Δαρβίνος επιβεβαιώνεται, και όπως οι υπάλληλοι της Βιολάντα από το άλλο εργοστάσιο, όπως οι υπάλληλοι της Ρικομέξ από το δεύτερο εργοστάσιο που δεν είχε καταρρεύσει στάθηκαν ενάντια σ’ εκείνους που διεκδικούσαν τα αυτονόητα, έτσι και οι πολιτικοί και κυρίως, κ υ ρ ί ω ς, ο βρωμερός χυλός των ψηφοφόρων τους, κυριαρχούν κι επικρατούν στη Villagrecia, και είναι ένας χυλός μετανθρώπων, εγωπαθών και βαθύτατα ακαλλιέργητων, διεφθαρμένα στοιχεία ενός πλήρως και χωρίς επιστροφή αποτυχημένου έθνους-κράτους, μεταπροϊόντα του συστήματος το οποίο επιλέξαμε ως πολίτες και συνεχίζουμε να στηρίζουμε μια που κάποιοι περιμένουν τον Τσίπρα ν’ αλλάξει τα πράγματα, άλλοι τον «σοβαρό» Σαμαρά, άλλοι (τι πλάκα) την Πασοκάρα μ’ έναν τύπο που τον κρατάνε από κάπου, ποιος ξέρει από πού και θέλει να γίνει και πρωθυπουργός, άλλοι περιμένουν από την Καρυστιανού να φέρει δικαιοσύνη χωρίς όμως πολιτικό πρόταγμα την οποία θα πέσουν να την ξεσκίσουν και να την τσιμεντώσουν, μόνο και μόνο επειδή «τι θέλει τώρα αυτή εδώ στις δικές μας δουλειές», και από πάνω παραμένουν οι ίδιοι ολιγάρχες, τα πραγματικά αφεντικά της χώρας, μα υπάρχει και το ΚΚΕ, ενωμένο δυνατό, σκοπός είναι να ξεπεράσουμε το 8%, ναι, ναι, καλά εντάξει, υπάρχουν όλα αυτά, περιμένοντας τους βαρβάρους, θα φύγει ο Μητσοτάκης και θ’ αλλάξουν όλα, τι να πω, όλα καλά, δεν ξέρω, δεν υπάρχει σωτηρία, ίσως όλοι αυτοί έχουν δίκιο κι εγώ άδικο που υποστηρίζω ότι δεν έχει κανένα νόημα μία διαδικασία που νομιμοποιεί τη νοοτροπία μίας κοινωνίας μετανθρώπων όπου το 98% των περήφανων δίποδων που περιφέρονται με τα υβριδικά τους αυτοκίνητα σε αυτό το θλιβερό προτεκτοράτο σαν ρομποτάκια από τα lego mindstorms απαιτεί να αλλάξουν τα πάντα δια της αναθέσεως χωρίς να αλλάξουν τίποτα οι ίδιοι στη ζωή τους, ακόμη και οι δούλοι επαναστατούσαν, γι’ αυτό και ο χειρότερος δούλος είναι αυτός που δεν πιστεύει ότι είναι δούλος και θα στραφεί ενάντια στον άλλο δούλο, ενάντια στον πιο αδύναμο από εκείνον και πάντα, π-ά-ν-τ-α, ΠΑΝΤΑ προσκολλάται στον ισχυρό και θέλει λεφτά, μόνο τα λεφτά τον ενδιαφέρουν, μία κακοπαιγμένη παράσταση είναι όλο αυτό, ένα συνονθύλευμα δίποδων που άγονται και φέρονται από το τι θα πει το κάθε κάθαρμα στα μέσα μαζικής εξαπάτησης πάνω στη θλιβερή σκηνή της Villagrecia η οποία δεν αφήνει το παραμικρό αποτύπωμα, «τίποτα δεν απέμεινε εδώ πέρα», όπως είχε πει ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στον Μάνο Κατράκη σ’ εκείνη την περίφημη και αξεπέραστη σκηνή στο «Ταξίδι στα Κύθηρα».
