Κλείνει μήνας από την εξαπόλυση της επίθεσης ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, και ο κόσμος ολόκληρος παρατηρεί έκθαμβος πώς μια περιφερειακή δύναμη –αδυνατισμένη από κυρώσεις δεκαετιών, από δολοφονίες ηγετών και από εξοντωτικούς βομβαρδισμούς– εξακολουθεί να προβάλει αποφασιστική αντίσταση, και να καταφέρνει βαριά πλήγματα στους επιτιθέμενους και τους συνεργάτες τους. Ο κόσμος παρατηρεί κάτι ακόμα: ότι ο εκπρόσωπος (μέχρι στιγμής) των πιο πολεμοχαρών και αδηφάγων τμημάτων της Δυτικής ελίτ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, φαίνεται εμβρόντητος από την εξέλιξη των γεγονότων. Οπότε το πρωί απειλεί ότι θα εξαφανίσει από προσώπου γης το Ιράν, το μεσημέρι δηλώνει ότι οσονούπω αυτό θα συμμορφωθεί, το απόγευμα «αποκαλύπτει» ότι ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν είναι… ομοφυλόφιλος, και κάθε επόμενη μέρα η αυτογελοιοποίηση ξαναρχίζει τον κύκλο της. Εμβρόντητη φαίνεται όμως και η συμμορία Νετανιάχου, ίσως επειδή είχε πιστέψει ότι αποκεφαλίζοντας ξανά την ηγεσία του Ιράν, αυτό επιτέλους θα κατέρρεε μέσα σε λίγες μέρες. Οι λοιποί άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενοι είναι λιγότερο εμβρόντητοι και περισσότερο εκνευρισμένοι, ιδίως αφότου βίωσαν με οδυνηρό τρόπο ότι η αμερικανική ομπρέλα προστασίας είναι επιεικώς ανεπαρκής.
Πρώτες οι πετρομοναρχίες συνειδητοποίησαν ότι τζάμπα πλήρωναν πανάκριβα επί δεκαετίες για μια ανύπαρκτη προστασία, και τζάμπα έκαναν πλάτες στο γενοκτονικό παρακράτος – διότι τώρα «ανταμείβονται» με βαθιά βουτιά των οικονομιών τους και βαριά πλήγματα στις υποδομές τους. Ακολουθούν οι Ευρωπαίοι, που ακούν τον Τραμπ να τους αποκαλεί δειλούς επειδή δεν πάνε να αυτοκτονήσουν στα Στενά του Ορμούζ, τα οποία ο ίδιος «κατάφερε» να τα κλείσουν οι Ιρανοί (κι έτσι έφτασε η Ουάσινγκτον να ανακοινώσει, δια στόματος του υπουργού Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, ότι επιτρέπεται προσωρινά η πώληση ιρανικού πετρελαίου σε Δυτικές χώρες!). Γι’ αυτό βάζουν π.χ. τον «διακοσμητικό» Γερμανό πρόεδρο Στάινμαγερ να πει ότι «αυτός ο πόλεμος παραβιάζει το διεθνές δίκαιο» και, κερασάκι, ότι οι επιτιθέμενοι είναι ψεύτες: «Δεν προκύπτει επαρκής αιτιολόγηση περί επικείμενης απειλής κατά των ΗΠΑ». Ή τον Τζόναθαν Πάουελ, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας της Βρετανίας, να διαρρέει ότι οι Αμερικανοί διαπραγματευτές συμπεριφέρονταν στις συνομιλίες της Γενεύης ως «πράκτορες του Ισραήλ». Εκνευρίζονται μέχρι και οι… μακάριοι Κινέζοι, κι ας επιτρέπουν οι Ιρανοί τη διέλευση μερικών τάνκερ από τα Στενά του Ορμούζ, με διόδια 2 εκατομμύρια δολάρια το κομμάτι (αλλά σε κινεζικά γιουάν!) για τους «μη εχθρούς». Οι λοιποί απλώς δεν περνούν.
48 ώρες, 5 μέρες, 10 μέρες…
Ο Τραμπ είχε πει τη Δευτέρα, αφού έληξε άπρακτο το 48ωρο τελεσίγραφο προς το Ιράν να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ ειδάλλως θα ισοπεδωθεί, ότι δίνει άλλες πέντε μέρες διορία. Διότι, όπως ισχυρίστηκε, οι Ιρανοί κάνουν διαπραγματεύσεις και τον καλοπιάνουν με «πλούσια δώρα»! Οι Ιρανοί απάντησαν… ερωτηματικά: «Έχει φτάσει το επίπεδο των εσωτερικών σας συγκρούσεων σε τέτοιο σημείο ώστε να διαπραγματεύεστε με τον εαυτό σας;». Το εντυπωσιακό είναι πως οι πάντες, προσπαθώντας να προσανατολιστούν μέσα σε αυτό το χάος αντιφάσεων και παραπληροφόρησης, πλέον δίνουν μεγαλύτερη βάση στους Ιρανούς παρά στους Αμερικανούς. Οπωσδήποτε βολιδοσκοπήσεις γίνονται με πρωτοβουλία των ΗΠΑ (κι ας ξινίζουν οι Ισραηλινοί) μέσω πρόθυμων τρίτων, αλλά οι 15 όροι που πρότεινε η Ουάσινγκτον προκάλεσαν θυμηδία στην Τεχεράνη – η οποία αντιπρότεινε μια συμφωνία 5 σημείων που θα εγγυάται τα κυριαρχικά της δικαιώματα και θα αποτρέπει μελλοντικές επιθέσεις.
Εξάλλου οι Ιρανοί, και όχι μόνο, σκέφτονται ότι οι βολιδοσκοπήσεις μπορεί να είναι εξίσου παραπλανητικές με τις προηγούμενες διαπραγματεύσεις. Διότι η πενθήμερη διορία του Τραμπ έληγε, πολύ βολικά, τη στιγμή που έκλειναν τα χρηματιστήρια, άρα π.χ. μία χερσαία επιχείρηση θα είχε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο να ξετυλιχτεί πριν προκαλέσει νέα σοκ στις ήδη ταλαιπωρημένες «αγορές», στις εφοδιαστικές αλυσίδες κ.λπ. Τελικά αργά την Πέμπτη, αφού η Γουόλ Στριτ συνέχιζε την καθοδική της πορεία και ανακοινώνονταν δυσμενείς προοπτικές για την οικονομία των ΗΠΑ, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε νέα, 10ήμερη παύση επιθέσεων στις ιρανικές ενεργειακές υποδομές επειδή «οι διαπραγματεύσεις πάνε πολύ καλά»… Συμπέρασμα δύσκολα βγαίνει, εκτός από το ότι πριν ένα μήνα όλοι είχαν σχέδια, όμως το αμερικανικό έπεσε έξω. Επιπλέον τώρα καραδοκούν και οι Υεμενίτες. Αυτοί μπορούν να δώσουν τη χαριστική βολή κλείνοντας το στενό Μπαμπ-ελ-Μαντέμπ, που οδηγεί από τον Κόλπο του Άντεν προς τη διώρυγα του Σουέζ: ακόμη και ένα μάτσο αμόρφωτων Αμερικανών κακοποιών μπορεί να καταλάβει τι θα σημάνει αυτό, έστω και λίγες μέρες να διαρκέσει.
Αναπάντητο το δίλημμα
Οπότε το μεγάλο ερώτημα, που αφορά κυρίως τις ΗΠΑ –το Ισραήλ έχει σαφέστερες επιδιώξεις, και το Ιράν επίσης[1]– παραμένει: «πανηγυρική» απόσυρση, ή κλιμάκωση; Η μεταφορά χιλιάδων επιπλέον πεζοναυτών στην περιοχή δείχνει το δεύτερο, αλλά μπορεί να είναι και μέσο πίεσης προς την Τεχεράνη ώστε να πάψει να προβάλλει «υπερβολικές» αξιώσεις. Το πιο τρομακτικό είναι πως το άρπαγμα εντός της διοίκησης Τραμπ (και των πτερύγων της ελίτ που σπρώχνουν σε αντίθετες κατευθύνσεις) έχει οξυνθεί τόσο, ώστε η όποια απόφαση μπορεί να αλλάζει ανά ώρα. Πόσο μάλλον όταν το 79% των Αμερικανών που ψήφισαν τον Τραμπ το 2024 ζητά «να κηρυχθεί ότι οι ΗΠΑ νίκησαν, ώστε γρήγορα να τερματιστεί ο πόλεμος», και το 58% (των ψηφοφόρων του Τραμπ πάντα) δηλώνει «αντίθετο με την αποστολή αμερικανικών στρατευμάτων επί ιρανικού εδάφους» [2]. Τα αντίστοιχα ποσοστά στο σύνολο του πληθυσμού των ΗΠΑ είναι φυσικά πολύ «χειρότερα». Το πρώτο σχετικό καμπανάκι χτύπησε, και μάλιστα μέσα στο σπίτι του Τραμπ, στο Μαρ-α-Λάγκο της Φλόριντα όπου, σε αναπληρωματική εκλογή βουλευτή, μια άσημη Δημοκρατική υποψήφια νίκησε τον Ρεπουμπλικάνο Τζον Μέιπλς, αν και αυτός είχε την προσωπική στήριξη του Αμερικανού προέδρου – και μάλιστα σε μια εκλογική περιφέρεια όπου το 2024 οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν κερδίσει τους Δημοκρατικούς με διαφορά 19%.
Σε αυτές τις συνθήκες η διοίκηση Τραμπ, που είχε πάρει αέρα από τον επιτυχημένο γκανγκστερισμό της στη Βενεζουέλα κι έχει πάντα στο βάθος του στόχαστρου της την Κίνα (σε πόσο βάθος, ίσως διαφανεί εάν και εφόσον πραγματοποιηθεί η επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο), έκανε μια τελικά ανεπιτυχή παράκαμψη στο Ιράν. Και τώρα «έχει πέσει σε τοίχο». Της λείπει δηλαδή μια στρατηγική αξιοπρεπούς εξόδου, ενώ η κλιμάκωση μπορεί να φέρει πολιτική (αν όχι και στρατιωτική) ταπείνωση. Υπάρχει βέβαια πάντα κι αυτό που μπορεί να φαίνεται ως τελευταία ρεζέρβα στους πιο ανεύθυνους και αδιάφορους για το μέλλον της ανθρωπότητας παράγοντες του άξονα Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ: η πυρηνική «λύση»… προφανώς με αυτουργό (και αυτόχειρα) την ούτως ή άλλως παραληρηματική σιωνιστική συνιστώσα. Πόσοι άραγε δεν χώνεψαν ακόμη ότι εύκολα ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, αλλά μετά δεν κλείνει;
[1] Βλ. μεταξύ άλλων: «Σημείο καμπής ο γκανγκστερικός πόλεμος» (φύλλο 766), «Το αντιστεκόμενο Ιράν σταθμός στην πορεία πολέμων των ΗΠΑ» και «Ο τραμπισμός ραγίζει» (φύλλο 767), «Ο πόλεμος ΗΠΑ/Ισραήλ γεννά αδιέξοδα και κλιμάκωση» και «Πάλι λάθος οι υπολογισμοί των γκάνγκστερ» (φύλλο 768).
[2] www.ipsos.com/en-us/insights-hub
