«Παρακαλώ θεωρήστε την Ελλάδα “φίλη” της πυρηνικής ενέργειας»
(Κ. Μητσοτάκης, Παρίσι 10/3/2026)
Το σπιράλ πολέμων που άνοιξε το 2022, και συνεχίζεται χωρίς διακοπή, οδηγεί αναγκαστικά σε επαναπροσδιορισμούς επιθετικών δογμάτων, σε νέα οπλικά συστήματα, και φυσικά σε αλλαγές στον ενεργειακό τομέα. Η εισβολή της τεχνητής νοημοσύνης και των data centers (που απαιτούν τεράστια ποσά ενέργειας) και το «κυνήγι πετρελαίου», πέρα από τα χρηματιστικά παιχνίδια και τις «φούσκες» που τροφοδοτούν, σπρώχνουν πιο αποφασιστικά στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
Στο πεδίο των πολέμων (και όλων των πολεμικών προετοιμασιών των βασικών δυνάμεων) ο πειρασμός της χρησιμοποίησης των λεγόμενων τακτικών πυρηνικών όπλων μεγαλώνει εκθετικά. Προπαγανδιστικά διεξάγονται πόλεμοι για να μην αποκτήσουν κάποιες χώρες πυρηνικά όπλα, και για έλεγχο των πηγών πετρελαίου. Πίσω από αυτά, μαίνεται ένα πόλεμος γεωπολιτικός ανάμεσα σε ΗΠΑ και συμμάχους, Ρωσία και Κίνα, που έχουν διαφορετικές «προσβάσεις» και επιλογές στον ενεργειακό χάρτη.
Πρόσφατα και καταϊδρωμένη μια πυρηνική δύναμη, η Γαλλία, προσπαθεί να επανέλθει στο κλαμπ των ισχυρών δια του πυρηνικού οπλοστασίου της και της διεύρυνσής του. Η γαλλική πυρηνική «αποτρεπτική» ομπρέλα προσφέρεται σαν ευρωπαϊκή, παράλληλη και συμπληρωματική (προς το ΝΑΤΟ) δομή, και απευθύνεται σε 8 ευρωπαϊκές χώρες – μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.
Αλλά πάντα το στρατιωτικό σκέλος συνόδευε το επιχειρηματικό. Εδώ και χρόνια προετοιμάζονται τα νέα «προϊόντα» που θα λανσαριστούν ως συνέχιση της «πράσινης μετάβασης». Πρόκειται για τους Μικρούς Αρθρωτούς Πυρηνικούς Αντιδραστήρες (SMRs). Κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Συνόδου για την Πυρηνική Ενέργεια (Παρίσι, 10/3/2026, με συμμετοχή 41 χωρών), η πυρηνική ενέργεια αναγορεύτηκε από τον Μακρόν σε «θεμέλιο της ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας», και τονίστηκε η ανάγκη εγκατάστασης πυρηνικών αντιδραστήρων σε όλα τα κράτη μέλη, ώστε να διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας… Ο Κ. Μητσοτάκης τόνισε από το βήμα της Συνόδου:
«Βρίσκομαι εδώ επειδή αναγνωρίζω μία βασική πραγματικότητα που επισήμανε ο πρόεδρος Μακρόν και άλλοι συνάδελφοι: δεν μπορούμε να επιτύχουμε όλα όσα μας ενδιαφέρουν στην Ευρώπη –στρατηγική αυτονομία, οικονομική ανταγωνιστικότητα, απανθρακοποίηση– χωρίς την πυρηνική ενέργεια. Η Ευρώπη, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια απομακρύνθηκε από την πυρηνική ενέργεια… Είναι σαφές ότι η πυρηνική ενέργεια επιστρέφει. Οι χώρες που διαθέτουν πυρηνική ενέργεια θέλουν να κατασκευάσουν περισσότερους αντιδραστήρες, και οι χώρες που εγκατέλειψαν την πυρηνική ενέργεια επανεξετάζουν τη θέση τους. Πρόκειται για μία ευπρόσδεκτη αλλαγή… Ήρθα σήμερα στο Παρίσι για να ανακοινώσω ότι και η Ελλάδα γυρίζει σελίδα. Ήρθε η ώρα να διερευνήσουμε αν η πυρηνική ενέργεια, και συγκεκριμένα οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες, μπορούν να έχουν έναν ρόλο στο ελληνικό ενεργειακό σύστημα. Καμία τεχνολογία δεν μπορεί να ανταγωνιστεί αυτό που μας προσφέρει η πυρηνική ενέργεια. Παρακαλώ θεωρήστε την Ελλάδα “φίλη” της πυρηνικής ενέργειας… Το καθήκον μας είναι να κάνουμε την πυρηνική ενέργεια ξανά μέρος της λύσης».
Τα μηνύματα είναι σαφή: Το οπλοστάσιο των βασικών δυνάμεων εξελίσσεται και προσαρμόζεται σε ειδικές ανάγκες. Είναι ζήτημα χρόνου η εξαπόλυση τακτικών πυρηνικών όπλων. Και σε επίπεδο ενεργειακής πολιτικής, η επιλογή της πυρηνικής ενέργειας γίνεται βασική, έως καθοριστική. Το απαιτεί και η ψηφιακή μετάβαση, η AI, το σπιράλ πολέμων και στρατιωτικοποίησης. Πρόκειται για μια ισχυρή «φυσιολογική» τάση που θέτει σε τεράστιο κίνδυνο ολόκληρο τον πλανήτη – με οποιαδήποτε χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
Σε μια ιδιαιτέρως σεισμογενή περιοχή όπως η Ελλάδα και γειτονικές χώρες (π.χ. Τουρκία), ο μεταπρατικός κόσμος, ο κόσμος της μίζας και των αετονύχηδων πλασιέ κάθε προϊόντος, δείχνει με τον πιο επίσημο τρόπο πλήρη εναρμόνιση με την «επιστροφή της πυρηνικής ενέργειας», η οποία μάλιστα χαρακτηρίζεται ως «πράσινη» γιατί δεν εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα (παράγει όμως απόβλητα που κανείς δεν ξέρει τι να τα κάνει!). Θα προσθέταμε ότι είναι και αόρατη, άοσμη, αλλά εκθετικά πιο επικίνδυνη για τη ζωή, το περιβάλλον, την υγεία, από οποιαδήποτε άλλης μορφής ενέργεια. Αλλά αυτό είναι αδιάφορο για σύγχρονους δυνάστες, μικρούς και μεγάλους.
Σκεφθείτε μια χώρα όπου συγκρούονται τρένα (Τέμπη) ή ανατινάζονται εργοστάσια (Βιολάντα) να σπαρθεί με μικρά πυρηνικά εργοστάσια σε παραλίες, νησιά, πεδιάδες, δίπλα σε πόλεις κ.λπ. Σκεφθείτε μια χώρα που στον Άραξο, στη Σούδα και αλλού θα υπάρχουν παρκαρισμένα πυρηνικά όπλα, ή μαχητικά (γαλλικά, αμερικανικά κ.ά.) με πυρηνικό οπλισμό.
Ο κίνδυνος από τα πυρηνικά, μικρά, «ειρηνικά», «τακτικά», μεγάλα κ.λπ., δεν είναι διόλου υποθετικός, αλλά τεράστιος! Όχι μόνο για μια χώρα της κλίμακας της Ελλάδας, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα, τη βιοποικιλότητα, τη ζωή και ύπαρξη του πλανήτη.
