του Ντάνιελ Χαλκός
Το καφενείον η ΕΛΛΑΣ, είναι γωνία Αντιγόνης και Οιδίποδος. Έχει μια μικρή κινητή εξέδρα που όταν χρειαστεί γίνεται σκηνή. Θέατρο για όλα τα ζητήματα. Όπως αυτά που συζητούν στο ούζο και στην πρέφα «Πο» πες ποδόσφαιρο. «Πο» πες πολιτική. Πο-Πο.
ΠΟ-ΠΟ και η εκδήλωση που αποφασίσαν η Αριάδνη με τον Ντιλέι και τον Νικ να οργανώσουν .
Ο Νικ έφερνε συνεντεύξεις και φωτογραφίες της εξουσίας με μπαλαδόρους. Μου ζητούσε το λαπ-τοπ να τις ταξινομήσει. Του τόδινα. Δώρο της κόρης μου. Δεν το χρησιμοποιούσα. Δεν είναι ότι δεν ήξερα να πατώ το πληκτρολόγιο, αλλά στην μύτη του μολυβιού πιο εύκολα έσταζα τους φόβους μου.
Είχα όνειρα καράβια κι έναν πόνο βράχο μέσα μου που τσάκιζε τα όνειρα. Μα συνέχιζα να ονειρεύομαι.
Είχα μια σύντροφο την Αριάδνη.
Σαράντα χρόνια αγάπη. Κουβάρι.
Είχα και μια κόρη. Μου ‘παιρνε μακριά τις μαύρες μου, με γέμιζε ήλιο. Κυριακές έρχοταν να πάμε στο γήπεδο.
Ο Νικ τα είπαν με την Αριάδνη. Έφερε κι άλλο υλικό.
Σ’ ένα ενσταντανέ τρείς πολιτικοί δίπλα στον λαϊκό ήρωα της Κυριακής. Να γλύψουν κι αυτοί λίγο ηρωιλίκι οι άμπαλοι.
Ευλύγιστοι, οσφυοκάμπτες.
Καίνε την πατρίδα.
Έχει αυξηθεί η τιμή της στάχτης στην Αγορά. Θα φορτώσουνε παρά.
Ένα βράδυ του ‘48 κρύψαμε τον Μάρκο σπίτι μας. Είχε ‘ρθει για μία μυστική σύσκεψη στην Αθήνα.
Την άλλη μέρα κατεβήκαμε με τη μάνα μου στην Δραπετσώνα, σε ένα σπίτι που κρυβόταν ο πατέρας μου. Από το διπλανό σπίτι ένας έπαιζε μπουζούκι «Οσοί γενούν πρωθυπουργοί…» του άλλου μεγάλου Μάρκου τραγούδι.
Τόσα χρόνια, κοντά ένας αιώνας κι ακόμη το ίδιο τραγούδι.
Ο Νικ τράβηξε ακόμα μια φωτογραφία από τον φάκελο «Πρωθυπουργοί και μπάλα». Αυτός ως γραμματέας του ΠΣΑΠ και ο μέγας Αντώνης Αντωνιάδης ως πρόεδρος, επίσκεψη στον πρωθυπουργό του κλικ το κουμπί θα τον σηκώσουμε τον Ήλιο στις δεκαοκτώ σοσιαλισμό . Μα δεν πέφτει ποτέ ο ήλιος ρε φίλε, αν πέσει θα μας κάψει.
Προτιμώ το «Σήκωσέ το το γαμημένο δεν μπορώ να περιμένω».
Ήταν εκεί και ο Κωστάκης Λά. Υφυπουργός Προεδρίας. Αρμοδιότητά του ο Αθλητισμός. Δεξί χέρι του κλικ.
Νίκος, Αντώνης και Κώστας Λά πήγαν στου Απότσου να τα πουν. Πάνω στο τσακίρ ούζο οι συμφωνίες.
Ήπιαν, τα είπαν «εις το επανιδείν» χαιρετηθήκαν.
Ρώτησα τον Νίκο τί έγινε με αυτά που συμφωνήσατε;
Τα συμφωνήσαμε. Τι άλλο;
Τριάντα χρόνια μετά ενέσκηψε πανδημία στη χώρα και μνημόνια. Μας έπιασαν απροετοίμαστους.
Άνθρωποι πηδούσαν από τα μπαλκόνια. Τι κι αν σημαδεύαν ψηλά να φτάσουν τον ήλιο; Σκάζαν κάτω. Άδειες οι τσέπες τους. Κάποιοι μαζί με τα πορτοφόλια τους είχαν κλέψει και την ικανότητα να πετούν.
Δέκα χρόνια πριν με Γερμανό στο τιμόνι και παίχτες τζιμάνια στο χορτάρι. Σκληρόπετσους πήραμε το ευρωπαϊκό.
Δέκα χρόνια μετά η κυρία Καγκελάριος βγήκε φωτογραφία με δυο μπάλες στα χέρια. Ότι λατρεύει το ποδόσφαιρο. Δεν ήταν μπάλες Κάποιο δικό μας πουλητάρι της είχε κάνει δώρο τα ταριχευμένα αρχίδια του Καραϊσκάκη. Τα ‘κλεψε από τον κήπο των ηρώων ο φιόγκος.
«Ευνούχισε την πατρίδα για μια Ανγκέλα. Μας έδεσε φιόγκο», είπε ο Ντιλέι.
Ο Νικ τράβηξε άλλη μια φωτογραφία.
Ο Κούλης ντυμένος τη φανέλα της ομάδας ανερχομένων στον πολιτικό στίβο γόνων καλών οικογενειών με την ομάδα βετεράνων του Πολέμου.
Στους βετεράνους που είχαν χάσει τα πόδια τους στον πόλεμο έταξε καινούργια πόδια ο Κούλης.
Φωτογραφία την άλλη μέρα, ολόκληρη η πρώτη σελίδα. Πρώτη είδηση στη θολή οθόνη.
Ο αρτιμελής γόνος νικητής του ματς με το μπλε σορτσάκι και ο μονόποδας βετεράνος της αντίπαλης ομάδας που ‘χε πετύχει τέρμα με την κόκκινη πατερίτσα.
Ο φιόγκος όταν βγήκε από το δωματιάκι που είχαν κλειστεί με την Αγκέλα, βγήκε χλωμός κι είπε «Εγώ τον χορό του Ζαλόγγου δεν θα τον χορέψω».
Να τον χορέψεις ρε χλεχλέ τον είχαν χορέψει οι προγιαγιάδες σου. Είναι ακόμη εκεί, πάνω απ’ την Κασώπη λίγο πιο ψηλά από την Καμαρίνα συνεχίζουν να χορεύουν
Διωγμένοι απ’ την Ιωνία είχαν έρθει οι δικοί μου.
Στο τζάμι του καφενείου, συχνά το παθαίνω ακόμη αυτό, είναι μια πλάνη του νου, βλέπω τη Σμύρνη να καίγεται και μέσα στις φλόγες όρθιος εύμορφος , τραγικά εύμορφος ο Χρυσόστομος πριν τον παραδώσει ο Νουρεντίν στον όχλο να του μπήξουν καρφιά στα μάτια και με τα νύχια να του τα χύσουν έξω από τις κόγχες και με τους σουγιάδες να του κόψουν τα αυτιά και με τα χέρια να του ξεριζώσουν τα γένια. Ακόμη και παιδιά τον ποδοπατούσαν και μετά τον διαμελίσαν. Σφάγιο. Μια γριά τύλιξε ένα κομμάτι από την σάρκα του, ψωμάκι αντίδωρο ματωμένο, στο μαντήλι της Κι ένας πλανεμένος από τον όχλο πριν, είχε σκύψει δήθεν να του ψιθυρίσει και τού ‘κοψε το λαρύγγι με τα δόντια φωνάζοντας «Şimdi cennetin kapıları benim için açılsın!» – «ας ανοίξουν οι πύλες του Παραδείσου τώρα για μένα».
Με όχημα ένα κομένο λαρύγγι ο αχμάκης βαυκαλιζόταν πως θα ‘κλεινε θέση στον Παράδεισο.
Ο όχλος.
Πόρνη πολιτική
Τρία χρόνια πριν με ενέργειες του εύμορφου Χρυσόστομου και αφού αρνηθήκαν με την κοινότητα τις εκατό χιλιάδες λίρες των Άγγλων να τους πουλήσουν την Γη τους, φτιάξαν στην Πούντα στο Νταραγάτς το γήπεδο του Πανιωνίου Σμύρνης. Ήταν και ο πατέρας της μάνας μου εκεί. Σε μια φωτογραφία του με τον Χρυσόστομο είχε σώσει τα λόγια του στο μεγάλο συνοδικό της Αγίας φωτεινής.
Τα ‘χα μάθει απέξω.
Στην απομόνωση με κρατήσαν μην «φύγω για αλλού».
«……Αδελφοί, το πλήρωμα του χρόνου επέστη. Οι πόθοι των αιώνων εκπληρούνται. Οι έκτακτοι χρόνοι ήγγισαν. Αι μεγάλαι ελπίδες του Γένους μας, ο ανύστακτος, ο σφοδρός, ο μύχιος, ο θερμός, ο καίων και φλογίζων ως ο πεπυρακτωμένος σίδηρος τα σπλάγχνα μας πόθος προς ένωσιν μετά της μητρός μας Ελλάδος, ιδού κατά την σήμερον ιστορικήν και αξιομνημόνευτον ημέραν της 1ης Μαΐου γίνεται πράγμα και γεγονός…τετελεσμένον
Από της σήμερον, 1ης του φαιδρού Μαΐου 1919, του δροσοσταλάκτου τούτου μηνός… του στεφάνου των μηνών, αποτελούμεν αναπόσπαστον τμήμα της ηνωμένης, της ενδόξου, της αθανάτου μεγάλης μας πατρίδος Ελλάδος˙ η αποβίβασις των Ελληνικών μεραρχιών εις τα Μικρασιατικά παράλια ήρξατο˙ το εξωτερικόν φρούριον της Σμύρνης κατελήφθη υπό των Ελληνικών στρατευμάτων˙ αύριον οι ελευθερωταί μας εισέρχονται… εις την κατοχήν της πόλεως… Ζήτω η ένωσίς μας μετά της Μητρός μας Ελλάδος»
Σας καλούμε να γίνετε συνοδοιπόροι στο λογοτεχνικό / πολιτικό ταξίδι. Τα κείμενά σας μπορείτε να τα στέλνετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: [email protected] (Κώστας Στοφόρος)
Τρία χρόνια μετά έστελνε το τηλεγράφημα ύστατη κραυγή στον Βενιζέλο:
«Αγαπητέ φίλε και αδελφέ κ. Ελευθέριε Βενιζέλε. Επέστη η μεγάλη στιγμή της μεγάλης εκ μέρους Σας χειρονομίας. Ο Ελληνισμός της Μ. Ασίας, το Ελληνικόν Κράτος, αλλά και σύμπαν το Ελληνικόν Έθνος καταβαίνει πλέον εις τον Άδην, από του οποίου καμμία πλέον δύναμις δεν θα δυνηθή να το αναβιβάση και το σώση. Της αφαντάστου ταύτης καταστροφής, βεβαίως, αίτιοι είναι οι πολιτικοί και προσωπικοί Σας εχθροί, πλην και Υμείς φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος διά δύο πράξεις σας. Πρώτον, διότι αποστείλατε εις Μικράν Ασίαν ως Ύπατον Αρμοστήν ένα παράφρονα και εγωιστήν, καταφρονούντα και υβρίζοντα και δέροντα και εξορίζοντα και φυλακίζοντα όλα τα υγιή και σώφρονα στοιχεία του τόπου […]. Και δεύτερον, διότι εκλογάς […]»
– Πουτάνα εξουσία –Είπα του Νικ– Σφάξαν την Ιωνία στο γόνατο.
– Πόρνη πολιτική, σα να μην πέρασε μια μέρα. Σφάζουν τον τόπο.
Είπε ο Ντιλέι.
– Σπασμένα δοκάρια.
Είπε ο Νικ.
– Όλα μέσα.
