Την τελευταία περίοδο οι ανακατατάξεις στο ελληνικό πολιτικό σύστημα έχουν φέρει «στην επιφάνεια» διάφορες υποθέσεις ή / και σκάνδαλα. Η υπόθεση του προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου, είναι μία από αυτές. Το θέμα αφορά την ποινική διερεύνηση σε βάρος του Γ. Παναγόπουλου και άλλων για χρήματα μέσω «εκπαιδευτικών» σεμιναρίων και προγραμμάτων «κατάρτισης». Πρόκειται για ένα πακτωλό χρημάτων που διακινήθηκαν μέσω της ΓΣΕΕ για να καταλήξουν σε συγκεκριμένες τσέπες. Επίσης προκύπτει από πολλές πλευρές πως στο συγκεκριμένο σκάνδαλο είναι μπλεγμένα και κυβερνητικά παιδιά.
Σκανδαλώδεις διαδικασίες
Σύμφωνα με την έκθεση της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου (Βρώμικου) Χρήματος (πόρισμα Βουρλιώτη) ο Γ. Παναγόπουλος, αλλά και άλλοι, ελέγχονται για δύο κακουργήματα: υπεξαίρεση και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Επιβεβαιώνοντας το πόρισμα η Οικονομική Εισαγγελία έχει ήδη διατάξει επείγουσα προκαταρκτική έρευνα τα δύο αδικήματα κακουργηματικού χαρακτήρα.
Φυσικά σε τέτοιες δουλειές δεν εμπλέκεται μόνο ένα άτομο, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γ. Παναγόπουλος, αλλά υπάρχει και συνεργάζεται μαζί του ένας ολόκληρος μηχανισμός που ξεκινά από τον κρατικό μηχανισμό, συμπεριλαμβανομένων και πολιτικών προσώπων, για να φτάσει μέχρι τη «διεκπεραίωση» του έργου και τους «ελέγχους» υλοποίησης. Έτσι στην υπόθεση Παναγόπουλου μαζί του ελέγχονται και άλλα πρόσωπα που συμμετείχαν στην διαδικασία.
Στόχος το σύνηθες στην ελληνική οικονομική διαδικασία διαχείρισης δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων. Να φαγωθούν τα χρήματα χωρίς ή έστω με μηδαμινή παραγωγή έργου και φυσικά πολύ μακριά από τα τελικά οφέλη που θα έπρεπε να έχει η οικονομία και οι εργαζόμενοι μέσω αυτών των διαδικασιών.
Μηχανισμός μέσω του οποίου στήθηκαν αυτές οι διαδικασίες στην περίπτωση «Παναγόπουλου» είναι το ΙΝΕ / ΓΣΕΕ καθώς και άλλα αντίστοιχα ιδρύματα που έχει δημιουργήσει πανελλαδικά η ΓΣΣΕ ως συνδικαλιστική οργάνωση και στα οποία προΐσταται ο Γ. Παναγόπουλος, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο.
Διαδικασίες που ακολουθήθηκαν; Οι γνωστές για τις οποίες ελέγχεται πολλαπλά η χώρα μας σε όλους τους τομείς διαχείρισης των ευρωπαϊκών και δημόσιων κονδυλίων. α) Σπάσιμο δραστηριοτήτων για να ανατεθούν σε συγκεκριμένους χωρίς διαγωνισμό, β) εικονικοί διαγωνισμοί, όταν γίνονται, με περιορισμένες, προκαθορισμένες συμμετοχές και τιμολογήσεις για να μοιραστούν στους συγκεκριμένους τα προγράμματα, γ) έλεγχος της σύνθεσης των επιτροπών που αποφασίζουν για τους «διαγωνισμούς» ώστε να καταλήξουν στην ανάθεση του έργου στον συγκεκριμένο φορέα, δ) μη δημοσίευση των αποφάσεων ανάθεσης στους ημετέρους για να αποφευχθεί ο έλεγχος από «περίεργους» που δεν έχουν εμπιστοσύνη στο έργο των επιτροπών… Σε όλα αυτά, από όσα δημοσιοποιούνται, πρωταγωνιστικός ήταν ο ρόλος του Γ. Παναγόπουλου. Επόπτευε οργανισμούς που ανέθεταν χωρίς διαγωνισμούς και προέδρευε ο ίδιος σε επιτροπές που εφάρμοζαν τις «διαγωνιστικές» διαδικασίες που περιγράψαμε.
Εργατοπατέρας χωρίς «τσίπα»
Ο Γ. Παναγόπουλος εμφανίζεται ως εργαζόμενος στην Εθνική Τράπεζα. Ετήσιος μισθός σήμερα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα γύρω στα 130.000 ευρώ (!) ως διευθυντικό στέλεχος. Ακίνητη περιουσία πρόκληση. Αντικείμενο εργασίας; Αιώνιος συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των «εργαζόμενων» και από το 2006 πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Ο εισοδηματίας των 10.000 ευρώ μηνιαία «εκπροσωπεί» τα συμφέροντα των εργαζόμενων που αμείβονται με περίπου και λιγότερα από 1.000 ευρώ.
Η «δράση» του και η «προσφορά» του στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα αποτυπώνεται στην κατάσταση των εργαζόμενων σε όλη αυτή την περίοδο με τα μνημόνια, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τους μισθούς πείνας και την αγοραστική δύναμη στο μείον 15% το 2024 συγκριτικά με το 2009 (στοιχεία Eurostat). Το 2024 η Ελλάδα είναι στον απόλυτο πάτο της Ευρώπης όσον αφορά την αγοραστική ικανότητα του μισθού, τελευταία κάτω και από την Βουλγαρία.
Ένας τέτοιος πολύτιμος βοηθός του συστήματος έχει τις αναγκαίες στηρίξεις για να επιβιώνει… Π.χ. α) Η Εθνική Τράπεζα, όπως και όλες οι τράπεζες, που πιέζει κόσμο να βγει στη σύνταξη με τις «εθελούσιες» αφήνει στο απυρόβλητο τον γηραιότερο συνδικαλιστή (72 ετών το 2026) που έχει ξεπεράσει προ πολλού το μέγιστο χρόνο εργασίας (52 έτη το 2026). β) Οι διαμορφούμενοι συσχετισμοί και αλληλοστηρίξεις σε επίπεδο συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στη ΓΣΣΕ του επιτρέπουν να είναι πρόεδρος επί 20 χρόνια (ο μακροβιότερος στην ιστορία της ΓΣΣΕ, προφανώς λόγω της «προσφοράς» του).
Είναι προφανές ότι αυτή η επιμονή για παραμονή στη θέση του προέδρου παρά την ηλικία κ.λπ. δεν είναι τυχαία. Η «τακτική» του εργατικού κινήματος υπό την προεδρεία του έφερε σημαντικά αποτελέσματα… για το κεφάλαιο και τις αντεργατικές-αντιλαϊκές διαχρονικά κυβερνήσεις αυτής της περιόδου. Σήμερα με διάφορους τρόπους, στην πράξη εμφανώς ή αφανώς, μέσα από συσχετικούς και συνεννοήσεις εξυπηρετεί / υπηρετεί αυτός και το περιβάλλον του την παρούσα αντεργατική κυβερνητική πολιτική. Θυμίζουμε κατάργηση 8ωρου, 13ωρο, απολύσεις με SMS, περιορισμοί στην κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων, καθήλωση μισθών συγκριτικά με τον πληθωρισμό και την αύξηση του ΑΕΠ, υπερκέρδη μονοπωλίων κ.λπ.
Κοινώς η στάση Παναγόπουλου στην αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη-Ν.Δ. έχει δύο καίρια χαρακτηριστικά την ανυπαρξία σύγκρουσης που οδηγεί στην ανοχή. Δηλαδή ο επικεφαλής συνδικαλιστής της αξιωματικής αντιπολίτευσης κοινώς «κάνει πλάτες» στην αντεργατική κυβέρνηση. Τελευταία πράξη αυτής διαδικασίας η συμφωνία της ΓΣΕΕ στην εμφανιζόμενη καρικατούρα αναβίωσης των Συλλογικών Συμβάσεων που παρουσίασε πρόσφατα η κυβέρνηση με τη συμμετοχή ΣΕΒ και ΓΣΕΕ.
Αυτά σε ένα σύστημα αφανών δοσοληψιών αμείβονται… μέχρι να στραβώσει κάτι λόγω πολιτικών ανακατάξεων. Κάπως έτσι έγινε και με το σκάνδαλο που παρουσιάστηκε με κορυφή του παγόβουνου τον Γ. Παναγόπουλο.
Περίεργες συμπτώσεις που οδηγούν σε κυβερνητική αρωγή
Το σύνολο των προγραμμάτων τα οποία ελέγχονται είναι 73 εκατ. ευρώ και αφορούν όλα όσα διαχειρίστηκε η ΓΣΕΕ την περίοδο 2020-2025. Πρακτικά η ΓΣΕΕ από εκπρόσωπος-εκφραστής των συμφερόντων των εργαζόμενων έχει μετατραπεί σε διαχειριστή προγραμμάτων σαν μία κερδοσκοπική επιχείρηση.
Ένα από τα πρόσωπα που ελέγχονται μαζί με τον Γ. Παναγόπουλο είναι και ο σύζυγος της κας Στρατινάκη, η οποία την περίοδο 2019-2024 ήταν Γενική Γραμματέας του υπουργείου Εργασίας που διαχειρίζεται τα σχετικά κονδύλια. Η παραίτησή της αμέσως μετά την ανακοίνωση της δικαστικής έρευνας δημιουργεί τουλάχιστον πολλά ερωτηματικά. Κατά το παρελθόν το όνομά της είχε συνδεθεί με υποθέσεις που αφορούσαν ανάλογες καταστάσεις διαχείρισης εκπαιδευτικών κονδυλίων του υπουργείου.
Οι ελεγχόμενες εταιρείες είναι έξι. Κάποιες έχουν «ιστορία» στο χώρο «εκπαίδευσης» στην περίοδο της παρούσας κυβέρνησης. Ενδεικτικό το ότι μία από αυτές είχε απασχολήσει την επικαιρότητα και το 2020 με τα προγράμματα τηλεκατάρτισης λόγω covid, όπως το αλησμόνητο «σκόιλ ελικικού».
Μεγάλο μέρος από τα ελεγχόμενα εκπαιδευτικά προγράμματα είχαν απορριφθεί αρχικά από την Ε.Ε. λόγω αντικειμένου και κόστους. Το υπουργείο Εργασίας βρήκε τρόπο να τα περισώσει εντάσσοντάς τα σε εναλλακτικές χρηματοδοτήσεις για να υλοποιηθούν.
Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ερωτηματικά όσον αφορά το ρόλο και τη συμμετοχή και της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο σκάνδαλο. Πέρα όμως από αυτό για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι τα ευρωπαϊκά και άλλα προγράμματα, ειδικά στον τομέα της επαγγελματικής κατάρτισης, αποτελούν μηχανισμό πλουτισμού για κυκλώματα πάσης φύσεως γύρω από την εκάστοτε κυβέρνηση που λειτουργούν σε βάρος των εργαζόμενων και της οικονομίας. Αρκεί να σκεφτούμε τα δισεκατομμύρια δεκάδων πλέον ετών σε τέτοιες δράσεις και να αναζητήσουμε τα αποτελέσματά τους στην εξειδίκευση του ελληνικού εργατικού δυναμικού, την παραγωγικότητα της εργασίας και τις προσφερόμενες θέσεις εργασίας. Και μόνο ότι ως οικονομία ζητούνται όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι στο χώρο των υπηρεσιών πολύ χαμηλής ειδίκευσης (τουρισμός, εστίαση, πωλήσεις, delivery) δείχνει τα ανύπαρκτα αποτελέσματα της διάθεσης αυτών των κονδυλίων προς όφελος των εργαζόμενων και της οικονομίας. Δεδομένου δε ότι αυτά διατίθενται στο πλαίσιο «υλοποίησης των προγραμμάτων» το συμπέρασμα είναι ένα για το που πηγαίνουν. Στον πλουτισμό των ολίγων δικών τους παιδιών, της κάστας που ελέγχει την εκάστοτε κυβέρνηση.
