Εν τέλει, το πρωί του προηγούμενου Σαββάτου (28/2) ΗΠΑ και Ισραήλ πέρασαν το κατώφλι. Άρχισαν ένα αδιάκοπο σφυροκόπημα του Ιράν που έκτοτε συνεχίζεται. Με τα πρώτα πλήγματα να σκοτώνουν τον ανώτατο ηγέτη του και μεγάλο μέρος της στρατιωτικής του ηγεσίας. Παρ’ όλους τους πόθους τους και τις «προβλέψεις» που είχαν στηρίξει απ’ ό,τι φαίνεται απάνω τους, το Ιράν δεν κατέρρευσε αλλά αναπροσαρμόστηκε και μέχρι τώρα τουλάχιστον ανταποδίδει, υιοθετώντας ένα πόλεμο φθοράς με συστηματικά και ισχυρά πλήγματα απέναντι στην αμερικανική παρουσία στις μοναρχίες του Κόλπου και στην ευρύτερη περιοχή και απέναντι στο Ισραήλ, που δείχνουν να εντάσσονται σ’ έναν αξιοπρόσεκτο στρατηγικό σχεδιασμό. Ο πόλεμος που με απεριόριστη αμετροέπεια (ακόμη και για τα αμερικανικά μέτρα) η διοίκηση Τραμπ τον ήθελε κεραυνοβόλο και εκμηδενιστικό, δίνει σημάδια μετατροπής του σε παρατεταμένο, απροσδιόριστης διάρκειας αλλά και με ισχυρές τάσεις εξάπλωσής του. Ήδη το Ισραήλ επιτέθηκε και στον Λίβανο όπου η Χεζμπολά δίνει με σθένος υπαρξιακό αγώνα, ενώ διαρκώς αυξάνεται ο κύκλος των εμπλεκομένων (Ιράκ, μοναρχίες του Κόλπου, Κύπρος, μέχρι και το Αζερμπαϊτζάν).
Από κρίσιμες απόψεις και ανεξάρτητα από την όποια έκβαση της σύγκρουσης έχουμε περάσει «σ’ έναν άλλο κόσμο». Σ’ ένα πρώτο επίπεδο, το σύμπλοκο ΗΠΑ-Ισραήλ στην προσπάθειά του να υπαγάγει κάτω από ισραηλινό έλεγχο όλη τη Μ. Ανατολή οδηγεί σε συνολική της ανατίναξη, και σε δυναμικές που πάνε να επιφέρουν ντόμινο αποσταθεροποίησης σε κρίσιμα υποσυστήματα (Αν. Μεσόγειος, Καύκασος, Πακιστάν-Αφγανιστάν). Σε ευρύτερη κλίμακα, οι ελίτ των ΗΠΑ υπό την τρέχουσα ομπρέλα της διοίκησης Τραμπ έχουν μπει σε μια φάση κλιμακούμενης επιθετικότητας στοχοποιώντας τη μια χώρα μετά την άλλη – χθες Βενεζουέλα, σήμερα Ιράν, απειλούν με στραγγαλισμό την Κούβα, αύριο το μάτι τους απ’ ό,τι φαίνεται θα πέσει στην Αφρική κ.λπ. Το ζήτημα της ανακοπής αυτής της φόρας που έχει πάρει ο απογυμνωμένος, γκανγκστερικός αμερικάνικος ιμπεριαλισμός μας αφορά άμεσα και όλους μας. Γίνεται ζωτικής σημασίας για τις προοπτικές και την ίδια την ύπαρξη μικρών, μεσαίων (ακόμη και σχετικά μεγάλων) χωρών και των τεράστιων κοινωνικών πλειοψηφιών σε όλο τον πλανήτη. Ακόμη περισσότερο που αυτή η ιστορική φάση εξτρεμιστικής ιμπεριαλιστικής, αντιδραστικής ρεβάνς στο εξωτερικό είναι οργανικά συνδεμένη με τον πιο ακραίο –φασιστικών διαστάσεων– ολοκληρωτισμό στο εσωτερικό των δυτικών χωρών.
Οι «ασεβείς πόθοι» ΗΠΑ-Ισραήλ, οι σχεδιασμοί τους και η πραγματικότητα
Προφανώς ο συσχετισμός στρατιωτικών δυνάμεων ανάμεσα στο Ιράν και το σύμπλεγμα ΗΠΑ – Ισραήλ – Ευρώπη είναι ακραία δυσμενής σε βάρος του Ιράν. Η ίδια η δυνατότητά του να αντέξει στα πρώτα «κεραυνοβόλα» πλήγματα αποκεφαλισμού της ηγεσίας του και να οργανώσει την ανταπόδοση είναι μια πρώτη σημαντική νίκη. Η συνέχεια είναι φυσικά εντελώς αβέβαιη και θα είναι «μεγάλο επίτευγμα» αν το Ιράν μπορέσει να διατηρήσει τη συγκρότησή του και την ικανότητά του να αντιστέκεται επί μακρόν. Ο χρόνος αντοχής σε όλα τα επίπεδα (των πολεμικών εφοδίων, απέναντι στις οικονομικές και πολιτικές συνέπειες κ.λπ.) γίνεται καθοριστικός παράγοντας, και ως προς αυτό δοκιμάζονται τα όρια όλων των πλευρών. Και των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που τελούν κι αυτοί υπό μεγάλη πίεση. Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι ο πόλεμος δεν είναι μόνο θέμα αριθμητικής στρατιωτικής ισχύος αλλά δημιουργεί «σύνθετους αλγεβρικούς» στρατιωτικοπολιτικούς συνδυασμούς, που δεν εγγυώνται καθόλου απρόσκοπτα την αέναη επικράτηση των Γολιάθ απέναντι στους Δαβίδ της Ιστορίας.
ΗΠΑ και Ισραήλ δείχνουν υπολογίσιμα σημάδια στρατηγικής αμηχανίας, αν όχι και κάποιας σύγχυσης. Η τωρινή διοίκηση Τραμπ (για άλλη μια φορά μετά το Ιράκ και το Αφγανιστάν) έχει οδηγήσει τις ΗΠΑ σ’ έναν τυχοδιωκτικό πόλεμο. Χωρίς καμιά μέριμνα για την εξασφάλιση δρόμων απεμπλοκής και περιφρονώντας αδίστακτα το ότι εκλέχτηκε υποσχόμενη να βάλει τέλος στους καταστροφικούς για τις ΗΠΑ, μακρόσυρτους πολέμους. Καθόλου τυχαία, ήδη μέσα σε έξι μέρες πολέμου οι εκτιμήσεις για τη διάρκειά του έχουν απογειωθεί. Τώρα γίνεται λόγος ακόμη και για τρίμηνο ή και για… μέχρι τον Σεπτέμβρη! Ενώ ο Τραμπ ήδη αρχίζει να παίζει και με την μέχρι πρότινος αδιανόητη καταφυγή σε χερσαία επέμβαση (μέσω των Κούρδων του Ιράκ ή αλλιώς), και αυτό λέει πάρα πολλά για τα αδιέξοδα και για τον κατήφορο των τυχοδιωκτισμών χωρίς όριο που επιστρατεύονται για την αντιμετώπισή τους. Επιπλέον οι προβαλλόμενοι λόγοι που οδήγησαν στον πόλεμο, όπως και οι σκοποί του, μεταβάλλονται συνεχώς και αποκαλύπτουν μεγάλες διαφοροποιήσεις και συγκρούσεις «εντός των επιτελείων». Σε πρώτο πλάνο μάλιστα δεν κρύβονται οι συγκρουσιακές σχέσεις του Αμερικανού ΥΠΕΞ Μ. Ρούμπιο με τον υπουργό Πολέμου Π. Χέγκσεθ. Η απίστευτη τοποθέτηση Ρούμπιο ότι τον πόλεμο τον επέβαλε το Ισραήλ, και ο πανικός που επακολούθησε για να οδηγήσει σε μια χοντροκομμένη προσπάθεια ανασκευής των λεγομένων του, έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι οι επιδιώξεις ΗΠΑ και Ισραήλ κάθε άλλο παρά συμπίπτουν, αλλά κυμαίνονται από την κοινή τους επιθυμία για αλλαγή καθεστώτος μέχρι την πρόκληση γενικευμένης χαοτικής αποσταθεροποίησης της περιοχής, που φαίνεται να προωθείται ιδιαίτερα από τα σιωνιστικά κέντρα ισχύος.
Εξάλλου ο χρόνος είναι πολύ πιεστικός για τον Τραμπ και στο εσωτερικό. Παίζει το κεφάλι του. Η παράταση αυτού του ήδη πολύ αντιδημοφιλούς πολέμου (75% κατά) με αυξανόμενες απώλειες, σε συνδυασμό με την προώθηση της πολιτικής που θέτει «πρώτα το Ισραήλ» (που συναντά διευρυνόμενες αντιδράσεις και εξ «αριστερών» και εκ «δεξιών», μέσα από το MAGA) δημιουργούν εκρηκτικές δυναμικές στο εσωτερικό, ιδιαίτερα εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Και δεν έχουμε περιλάβει εδώ τις οικονομικές παρενέργειες, που είναι πολύ πιθανό να προσλάβουν σαρωτικές διαστάσεις.
Όσον αφορά την «Ευρώπη», η εικόνα είναι ιδιαίτερα ζοφερών προοπτικών. Με την εξαίρεση της Ισπανίας που έδειξε μια κατ’ αρχήν αξιοπρόσεκτη διάθεση αντίθεσης σ’ αυτό τον πόλεμο, απαιτώντας να μην χρησιμοποιηθούν οι βάσεις των ΗΠΑ στο έδαφός της, οι υπόλοιποι παραμένουν απολύτως ευθυγραμμισμένοι στη θέση του οργανικά υποτελούς ακόλουθου των ΗΠΑ, ενώ αναζητούν εναγωνίως ισορροπίες μπροστά στα αδιέξοδα στα οποία είναι παγιδευμένοι – πέραν όλων των άλλων αδιεξόδων, οι ενεργειακές / οικονομικές συνέπειες του πολέμου για την Ευρώπη προβλέπονται καταλυτικές. Η Βρετανία του Στάρμερ προσπαθεί να μην παραεμπλακεί ώστε να αποφύγει να δεχτεί πλήγματα, η Γαλλία του Μακρόν προσπαθεί να περισώσει την παρουσία της στον Κόλπο, και ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς δεν μπορεί να αποφανθεί κατά πόσον «ο πόλεμος είναι εντελώς (!) σύμφωνος με το διεθνές δίκαιο» (!) αλλά πάντως εκτιμά και πάλι «τη βρώμικη δουλειά που κάνει ο Τραμπ και για όλους εμάς». Υπάρχουν και οι ύαινες στο ζωικό βασίλειο.
Ο πόλεμος είναι και πολυεπίπεδα οικονομικός
Το ουσιαστικό κλείσιμο των στενών του Ορμούζ από το Ιράν, από όπου διέρχεται το 1/5 της παγκόσμιας παραγωγής υδρογονανθράκων, η διακοπή της παραγωγής LNG από το Κατάρ μέχρι νεωτέρας (το 20% του LNG που καταναλώνει η Ευρώπη είναι καταριανό!), η πιθανότητα παρόμοιων προοπτικών όσον αφορά τη διάθεση του πετρελαίου της Σ. Αραβίας, και ο σημαντικός (τουριστικός, επιχειρηματικός και χρηματιστηριακός) κλονισμός των οικονομιών των μοναρχιών του Κόλπου (από τον οποίο δεν προβλέπεται εύκολη ανάκαμψη, ανεξαρτήτως της έκβασης του πολέμου) στέλνουν παλιρροϊκά κύματα σε πλανητική κλίμακα, ικανά να διαταράξουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες και την κίνηση κεφαλαίων συνολικά. Ενισχύοντας και τις εκτιμήσεις για απροσδιόριστου ύψους πληθωριστικές πιέσεις σε παγκόσμια κλίμακα. Με την Ευρώπη μάλιστα να γίνεται ο πιο αδύναμος κρίκος και να διακινδυνεύει την πιθανή ενεργειακή-παραγωγική ασφυξία της πιεζόμενη ταυτόχρονα από τις ΗΠΑ, από την απομόνωσή της από τη Ρωσία και από το μπλοκάρισμα της Μ. Ανατολής.
Η στάση Κίνας και Ρωσίας και οι αβεβαιότητες του κόσμου «πέραν της Δύσης»
Από τη μια οι κοσμοκρατορικοί σχεδιασμοί Κίνας και Ρωσίας, οι προτεραιότητες και οι περιορισμοί που τους θέτουν και τις υποχρεώνουν, αν και με πολύ διαφορετικούς τρόπους την κάθε μία, να μην ξεπερνούν κάποια όρια στην αμφισβήτηση της επιβολής των ΗΠΑ (αλλά και του Ισραήλ, δείχνοντας τον παγκόσμια βαρύνοντα ρόλο των σιωνιστικών κέντρων), φάνηκαν τόσο στην περίπτωση της Βενεζουέλας, και της Κούβας, όσο και τώρα πιο έντονα απέναντι στην επίθεση που δέχεται το Ιράν. Πολύ μεγάλο το θέμα για να ασχοληθούμε εδώ. Πάντως ο μέχρι τώρα 21ος αιώνας δεν είναι ο 20ός του παγκόσμιου, χειραφετητικού κινήματος και των εθνικοαπελευθερωτικών εγχειρημάτων.
Από την άλλη μεριά, ο κόμβος Ιράν είναι σημείο καμπής που θα δοκιμάσει και τη δυνατότητα ανάπτυξης μιας διεθνούς, πολυπολικής τάξης πραγμάτων, ανταγωνιστικής προς τη δυτική μονοκρατορία,. Θα ζυγιστεί το πόσο θα μπορέσουν να εξελιχθούν Κίνα και Ρωσία σε ελκυστές του Παγκόσμιου Νότου. Μια ενδεχόμενη καταλυτική αποδυνάμωση ή απώλεια του Ιράν θα είχε δυσμενέστατες συνέπειες, που δεν θα περιορίζονταν καθόλου στην εξασφάλιση «του πετρελαίου της Κίνας». Και οι δύο ευρασιατικές δυνάμεις βρίσκονται ήδη μπροστά στην πίεση να ανασχεθεί η φόρα των ΗΠΑ του Τραμπ, που δεν έχει αφήσει «κόκκινη γραμμή» όρθια. Το τι θα κάνουν στο αμέσως επόμενο διάστημα, θα κρίνει πολλά. Ανάμεσά τους και τη δυνατότητα ουσιαστικού ελέγχου του επιπέδου κλιμάκωσης και της μη εκτροπής της κατάστασης σε πραγματικό παγκόσμιο πόλεμο.
Η Τουρκία περιμένει και καιροφυλακτεί
Η Τουρκία κινείται σταθερά στη γραμμή του «επιτήδειου ουδέτερου» που της δίνει αυξημένους βαθμούς αυτονομίας κινήσεων. Βέβαια οι κίνδυνοι να την περιλάβει η δίνη της αποσταθεροποίησης είναι υπαρκτοί: Το αδυνάτισμα του Κατάρ, η ενίσχυση από τις ΗΠΑ τμημάτων των Κούρδων, τα πιθανά απόνερα μιας σύγκρουσης Ιράν-Αζερμπαϊτζάν, το ενδεχόμενο μιας απότομης κατάρρευσης του Ιράν, άλλα ντόμινο εξελίξεων που θα μπορούσαν να την φέρουν σε τροχιά αντιπαράθεσης με το Ισραήλ (ή και με το Ιράν) και πολλά άλλα.
Η Τουρκία για την ώρα δεν έχει αντιδράσει φανερά απέναντι στην ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στην Κύπρο. Άλλωστε είναι μαζεμένο εκεί όλο το ΝΑΤΟ και δεν θα ήταν σώφρον. Όμως αντέδρασε αμέσως για τους Πάτριοτ στην Κάρπαθο (επαναφέροντας μάλιστα συνολικά την αξίωση αποστρατιωτικοποίησης των νησιών).
Οι εγχώριοι κύκλοι που δείχνουν να επενδύουν τα πάντα σε μια στοίχιση πίσω από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ποντάροντας «στα κέρδη που εξασφαλίζει η συμμετοχή μας στους νικητές» ως μέσο για μια κατοχύρωση απέναντι στην τουρκική απειλή, παίζουν με τις τύχες της χώρας. Στην πραγματικότητα με τη στάση τους, του «δεδομένου ΝΑΤΟϊκού συμμάχου», την εκθέτουν σε τεράστιους κινδύνους. Ανεξαρτήτως της τροπής της σύγκρουσης Δύσης-Ιράν.
Η ντροπή της Ευρώπης
του Τζόρτζιο Αγκάμπεν
Ένα κράτος δέχτηκε επίθεση χωρίς κανένα αληθινό λόγο και σε διαπραγμάτευση, ενώ προσποιητά γινόταν διαπραγμάτευση, δολοφονώντας τον πνευματικό του ηγέτη. Η ευρωπαϊκή κοινότητα ‒ή αυτή η παράνομη οργάνωση που φέρει αυτό το όνομα‒ όχι μόνο δεν καταδίκασε αυτή την ανοιχτή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, που πραγματοποιήθηκε από δύο κράτη που φαίνεται ότι έχουν χάσει κάθε αυτεπίγνωση και κάθε ευθύνη, αλλά διέταξε τον ιρανικό λαό να σταματήσει να αμύνεται.
