Αποσπάσματα συνέντευξης του Ρούντι Ρινάλντι στον Γιώργο Σαχίνη (Ράδιο 9,84)
Καλημέρα κύριε Ρινάλντι, τι βλέπετε;
Τουλάχιστον αποφύγαμε να δούμε με ποπ κορν το πώς εξαφανίζεται σε μία νύχτα ένας πολιτισμός. Αυτή η πρωτοφανής δήλωση του Τραμπ του γύρισε λίγο μπούμερανγκ, γιατί απομονώθηκε από όλο τον κόσμο. Ακόμη και από αυτούς που θέλουν «η Αμερική να γίνει ισχυρή ξανά». Τέτοια κουβέντα δεν έχει ειπωθεί έτσι από κανέναν, ούτε από δικτάτορα ή αυτοκράτορα. Και δείχνει μία ήττα αυτού του δυτικού πολιτισμού που στηρίζεται στην αμερικανιά, στην καταλήστευση. Ο ίδιος άνθρωπος έχει δηλώσει ότι το μόνο όριο που έχει δεν είναι οι διεθνείς κανόνες ή το δίκαιο, αλλά «μόνο ότι του επιβάλλει η συνείδησή του». Μερικοί λένε, μέσα στην Αμερική, «είναι τρελός και πρέπει να ενεργοποιήσουμε το άρθρο 25 του Συντάγματος και να τον βγάλουμε ανίκανο, γιατί πού θα μας οδηγήσει;». Αλλά ο Τραμπ δεν είναι τρελός. Είναι η ακραία προσωποποίηση ενός συστήματος το οποίο ποντάρει στην αρπακτικότητα και στη βαρβαρότητα και στη διατήρηση του αμερικάνικου στάτους, του ιμπεριαλισμού, με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο. Αυτή η αρπακτικότητα εκδηλώθηκε από τις αρχές του χρόνου με αυτό που έγινε στη Βενεζουέλα, συνεχίστηκε απέναντι στη Γροιλανδία, τον Παναμά κ.ο.κ. Τελικά έκαναν την επιλογή να «καθαρίσουν» το Ιράν, το τελευταίο μεγάλο οχυρό ενάντια στο Ισραήλ και στη δυτική υπεροψία. Δεν εκβίαζε τάχα τον Τραμπ με τους φακέλους Επστάιν ο Νετανιάχου. Ήταν μια επιλογή που έκανε το επιτελείο Τραμπ.
Κύριε Ρινάλντι, να κάνω δύο σχόλια. Το πρώτο αναφέρεται σε αυτό που είπατε, ότι δεν είναι θέμα τρέλας. Από την άλλη όμως χρησιμοποίησε, σωστά το επισημάνατε, εκφράσεις που κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει ξεστομίσει. Ξέρετε, ο Χίτλερ εφάρμοζε την «τελική λύση» σε βάρος Εβραίων, αναπήρων, Σλάβων κ.λπ., αλλά δεν το ομολογούσαν. Μάλιστα έκαιγαν και τα αρχεία των απόρρητων συνεδριάσεων για να μην υπάρχουν στοιχεία. Εδώ βγαίνει ανερυθρίαστα και λέει, εν μία νυκτί θα αφανίσω ένα ολόκληρο πολιτισμό. Ένα το κρατούμενο. Και δεύτερον, έχουμε την απαγωγή ενός προέδρου μιας χώρας, ας ήταν κι ο χειρότερος. Έχουμε και την εν ψυχρώ δολοφονία ενός ηγέτη άλλης χώρας. Και δεν κουνιέται φύλλο. Έρχεται ένας πρόεδρος υπερδύναμης και λέει θα αφανίσω έναν πολιτισμό, πάλι δεν κουνιέται φύλλο. Δεν θα σας πω για τους Ευρωπαίους, αφήστε τους. Από τους άλλους μεγάλους παίκτες, τον Πούτιν, τον Σι, τον Μόντι, τη Νότιο Αφρική, την Ιαπωνία, δεν κουνιέται φύλλο. Τι γίνεται σε όλο τον πλανήτη;
Λοιπόν, να τα χωρίσουμε σε δύο κατηγορίες. Το πρώτο είναι ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα καταγράψουν τα όσα συμβαίνουν τώρα ως μία καμπή στην ανθρώπινη ιστορία. Δεν ήταν το Άουσβιτς, η Χιροσίμα και η Δρέσδη το όριο της σύγχρονης ανθρώπινης βαρβαρότητας. ΗΠΑ και Ισραήλ σήμερα προχωρούν πιο πέρα. Σύμβολα είναι οι αποκεφαλισμοί αντιπάλων, οι επιδείξεις των κομμένων κεφαλών σε δημόσια ψηφιακή θέση. Και από κει και πέρα είχαμε και αυτή τη δήλωση, που ξεπερνούσε κάθε όριο, ότι θα αφανίσει έναν ολόκληρο πολιτισμό. Δηλαδή είμαστε σε μία καμπή όπου φαίνεται ότι η αρπακτικότητα και επιθετικότητα της φύσης του ιμπεριαλισμού είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Δεν είναι ένα ακραίο σύμπτωμα ενός παλαβού ή μιας σέχτας που έχει καταλάβει την εξουσία. Αυτό είναι το πρώτο.
Το δεύτερο, περνάμε σε μία περίοδο όπου θα αναγκαστούν όλοι να αποδεχτούν ότι έχουμε ένα τριπολικό παγκόσμιο σύστημα, με τις ΗΠΑ σε παρακμή μεν, αλλά πολύ ισχυρές, τη Ρωσία που είναι μια στρατιωτική και ενεργειακή δύναμη, χωρίς να έχει όμως μια μεγάλη οικονομία, και την Κίνα που είναι ας το πούμε η βιομηχανία του σύγχρονου κόσμου, και θέλει να παίξει έναν ρόλο ηγέτη μιας ηπιότερης παγκοσμιοποίησης. Αυτός ο τριπολικός κόσμος διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή μέσα από πολλές αναταράξεις και μέσα από πολεμικές καταστάσεις που επιβάλλει ο παρακμάζων παράγοντας, ο δυτικός. Και οι εμπρηστές των σύγχρονων πολέμων είναι βασικά οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, και βεβαίως το Ισραήλ, που είναι το πιο προχωρημένο φυλάκιο αυτού του ενιαίου σύμπλοκου. Δεν παρασέρνει ο ένας τον άλλον.
Νομίζω λοιπόν ότι παρακολουθούμε τους σπασμούς του δυτικού στρατοπέδου, να εμποδίσει τους άλλους να ανέβουν κι άλλο. Αν μπορέσει, θέλει να σπείρει και το χάος ή και να καταστρέψει σε μεγάλο βαθμό περιοχές, παραγωγικές δυνάμεις κ.λπ., έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι μπορεί να ανακάμψει πιο γρήγορα γιατί το προστατεύουν δύο ωκεανοί, έχει πολλές πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις, και τέλος πάντων μπορεί να είναι ο ηγέτης όλου του δυτικού ημισφαιρίου απέναντι στους άλλους δύο. Ζούμε στον προθάλαμο αυτής της γυμνής μετάβασης. Τώρα, γιατί δεν αντιδρούν αποφασιστικά οι άλλες δυνάμεις απέναντι σε αυτή την επιθετικότητα; Η δήλωση Τραμπ προκαλεί ένα σοκ…
Σοκ ήταν και η απαγωγή ενός προέδρου μιας χώρας. Επίσης δεν έχει ξαναγίνει.
Ναι, μπουκάρουν κάποιες ειδικές δυνάμεις, βουτάνε τον πρόεδρο και μετά τον περιφέρουν στο λάφυρο. Κι αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Είναι η αρπακτικότητα που σας λέω, και αυτή η κτηνωδία χωρίς όρια, η οποία διαφημίζεται για να παγώνει τους ανθρώπους. Οπότε γιατί δεν αντιδρούν αποφασιστικά οι άλλες δυνάμεις; Ίσως επειδή αν κοιταχτούν στον καθρέφτη περίπου σιωπηρά έχουν συμφωνήσει ότι έτσι θα πάμε από δω και κάτω. Η κάθε δύναμη έχει τη δική της στρατηγική, τους δικούς της πονοκεφάλους, ή ο χρόνος δεν δουλεύει με τον ίδιο τρόπο για τον καθένα. Η παρακμάζουσα Δύση και βασικά οι ΗΠΑ βιάζονται πολύ να φράξουν το δρόμο στις άλλες, ανερχόμενες δυνάμεις. Η Κίνα πάει πιο αργά, δεν θέλει μια σύγκρουση τώρα. Θα ’θελε όρους με τους οποίους θα μπορούσε να συνεχίσει την ανάπτυξή της. Και η Ρωσία έχει το θέμα της Ουκρανίας, ενώ ανοίγει το θέμα ενός διαλόγου με τις ΗΠΑ. Πίσω από αυτά υπάρχουν οπωσδήποτε και οικονομικά συμφέροντα και συμφωνίες, πιθανόν για σχέσεις οικονομικές ανάμεσά τους. Η αλληλεξάρτηση και των τριών κέντρων δεν είναι μικρή. Υπάρχει δηλαδή το «σου βάζω δασμούς 200%». Απαντά ο άλλος, «σου κόβω κι εγώ το τάδε». «Καλά, θα σου βάλω 15%». Και υπάρχει μια διελκυστίνδα η οποία αφορά προϊόντα, αλυσίδες τροφοδοσίας και αξιοποίησης, εμπόριο και πώς θα γίνεται κ.λπ. Με τα Στενά του Ορμούζ τώρα δημιουργείται μια τεράστια ανισορροπία και αναταραχή σε ολόκληρο τον πλανήτη. Πώς θα διαχειριστεί κάθε κέντρο αυτή την ανισορροπία; Και δεν είναι ίδιο το κόστος για κάθε κέντρο… Εξάλλου οι Κινέζοι και Ρώσοι ιθύνοντες δεν έχασαν τελείως το σύμμαχο Ιράν. Το Ιράν τραυματίστηκε, αλλά άντεξε. Αλλά νομίζω ότι σε πλανητικό επίπεδο η Αμερική βγαίνει αρκετά τραυματισμένη, όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά πολιτικά και ηθικά. Επομένως, το δεν κουνιέται φύλλο αφορά τις αντιδράσεις άλλων κοσμοκρατορικών κέντρων. Στις καρδιές όμως και στις ψυχές των ελεύθερων ανθρώπων, παίζουν ρόλο αυτά τα γεγονότα. Ήμασταν παγωμένοι χθες το βράδυ. Διότι υπάρχει και ο πειρασμός των πυρηνικών όπλων. Σήμερα ο κόσμος ολόκληρος νιώθει κάποια ανακούφιση, και επίσης παίρνει κάποια διδάγματα από τη στάση του Ιράν.
Κύριε Ρινάλντι, η εικόνα η χθεσινή, που πήγανε όλοι οι Ιρανοί σε γέφυρες, εγκαταστάσεις κ.λπ., παίζει ρόλο. Μέχρι χθες αργά το βράδυ όλα τα δυτικά ΜΜΕ μετέδιδαν ότι ο γιος Χαμενεΐ είναι σε κώμα, ένα βήμα πριν το θάνατο. Ξαφνικά τα ίδια ΜΜΕ σήμερα μας λένε για τον καθοριστικό ρόλο των ιδιόχειρων σημειωμάτων του ανθρώπου που ήταν σε κώμα, για να πάμε σε ανακωχή. Και επιπλέον αγανακτούν, ότι το καθεστώς έβαζε μικρά παιδιά ασπίδα, και να ποιο είναι το καθεστώς κ.ο.κ. Εδώ πρέπει να πληγεί οποιοδήποτε σκίρτημα ενός λαού, τη στιγμή που ακόμη και διαφωνούντες σκληρά με το καθεστώς πήγαν στις αλυσίδες αυτές, όχι επειδή τους ενδιέφερε ο Χαμενεΐ. Τους ενδιέφερε η πατρίδα τους.
Ωραία. Να τα βάλουμε σε μία σειρά. Το πρώτο πράγμα είναι τα ψέματα που λέγονται στη Δύση. Φοβερά ψέματα. Πόσες φορές έχουν αλλάξει, είτε τους στόχους του πολέμου, είτε το τι γίνεται. Νόμιζαν ότι με τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας θα βγει η αντιπολίτευση στους δρόμους και θα πέσει το καθεστώς. Έπεσαν έξω. Ο λαός του Ιράν, το πιο μεγάλο κομμάτι του, έδειξε έναν πατριωτισμό. Ακόμα και πτέρυγες διαφωνούντων ενώθηκαν απέναντι στην επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ, γιατί καταλαβαίνουν ότι το μέλλον θα ήταν ένας διαμελισμός και μια διάλυση του κράτους του Ιράν. Γι’ αυτό βλέπουμε τον κόσμο διαρκώς στους δρόμους. Δεν είναι ότι μόνο τώρα εμφανίστηκαν στις γέφυρες και στις εγκαταστάσεις και τάχα έκαναν τα παιδάκια ασπίδες. Όσοι τα λένε αυτά ξεχνάνε ότι υπάρχει μια ψυχή μέσα στους λαούς, στους πολιτισμούς και στα έθνη. Το 1999 πολλοί Έλληνες είχαν πάει στη Σερβία και κρατούσαν εκείνο το πλακάτ, ότι είμαστε στόχος και άμα θέλετε βαρέστε. Έτσι σώθηκαν πολλές υποδομές από την επίθεση 19 χωρών του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Επομένως υπάρχουν στιγμές, σπάνιες, αλλά υπάρχουν, όπου οι ιστορικοί όροι ας πούμε φαίνονται με απόλυτη καθαρότητα, κρυστάλλινη. Αυτό που συμβαίνει στο Ιράν τώρα είναι μια από αυτές τις σπάνιες στιγμές όπου ένας λαός, ένα έθνος, μια ολόκληρη χώρα, έχει προετοιμαστεί για μια επίθεση, αντιστέκεται, αντέχει. Και οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για να μην ισοπεδωθεί η χώρα και ο πολιτισμός τους. Αυτό είναι άξιο, να το πω έτσι, θαυμασμού, παρ’ όλες τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κανείς για το καθεστώς. Η βαρβαρότητα και η έλλειψη πολιτισμού που δείχνει ο δυτικός κόσμος με τους επικεφαλής του, ΗΠΑ-Ισραήλ, αυτό είναι που ηττήθηκε μέχρι στιγμής.
Και από αυτή την άποψη πρέπει να σκεφτούμε: είναι τα όπλα, η τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη κ.λπ. ο αποφασιστικός παράγοντας στην ανθρώπινη ιστορία; Ή είναι οι λαοί, τα έθνη, οι άνθρωποι, ο πολιτισμός και η ανθρωπότητα; Η οποία πρέπει να κάνει την έξοδό της από αυτό το αυτό το σπιράλ των πολέμων. Υπάρχει μια ιρανική παροιμία που έχει μια σοφία: «Όταν θέλεις να κάνεις κάτι, θα βρεις τον τρόπο. Αν δεν θέλεις, θα βρεις μια δικαιολογία». Το Ιράν προετοιμαζόταν για μια τέτοια επίθεση, και βρήκε έναν τρόπο, αυτόν του ασύμμετρου πολέμου, και δημιούργησε ένα στρατηγικό σχέδιο άμυνας που το εφάρμοσε, και στρίμωξε τους αντιπάλους. Θα δούμε αν και πού θα βγάλει η εκεχειρία, αλλά είναι οπωσδήποτε μια επιτυχία των Ιρανών.
Άλλωστε και το τι συνέβη στα Στενά του Ορμούζ και στις άλλες χώρες του Κόλπου ήταν επίσης καθοριστικό. Μια μεταβλητή που δεν την πίστευαν.
Είναι και η καταστροφή όλων των αμερικανικών βάσεων στις χώρες του Κόλπου και τριγύρω. Δεν υπήρχαν θόλοι παντού. Δεύτερο, έχει άλλο ένα μεγάλο ατού η ιρανική ηγεσία: ότι μπορεί να χτυπήσει όλα τα data centers των πολύ μεγάλων ψηφιακών επιχειρήσεων που είναι απλωμένες και αυτές σε εκείνη την περιοχή. Μπορεί ακόμα να κόψει και όλες τις οπτικές ίνες, υποθαλάσσιες κ.λπ., και να προκαλέσει ένα τεράστιο blackout όχι μονάχα πετρελαϊκό αλλά και ψηφιακό. Όταν σου λέει ο άλλος θα αφανίσω έναν πολιτισμό, βρίσκεις τους τρόπους ενός ασύμμετρου πολέμου και οργανώνεις μία στρατηγική αποκεντρωμένη και αποφασιστική ως την τελευταία στιγμή.
Και η Οθωμανική αυτοκρατορία είχε ναυαρχίδες. Τι έκαναν οι μπουρλοτιέρηδες, ο Κανάρης; Στην Έξοδο του Μεσολογγίου, όταν ορκιστήκαν όλοι να βγουν και ορισμένοι να ανατιναχτούν, βγήκαν όμορφα κορίτσια στα μπαλκόνια και καλούσαν Αιγύπτιους και Τούρκους να πλησιάσουν, και ανατινάχτηκαν όλοι μαζί. Αυτό το πνεύμα της θυσίας, μαζί με την ευρηματικότητα καταπιεζόμενων λαών και αποφασισμένων ανθρώπων, μπορεί να οδηγήσει σε θαύματα που δεν τα προβλέπει η στρατιωτική λογική, δεν τα προβλέπουν οι δυνατοί. Να πάω πάλι στα ιστορικά τα δικά μας, τα ελληνικά: ο Παπαφλέσσας. «Ο πόλεμος παίρνει κορμιά και οι όρθιες ψυχές τον πόλεμο». Ή πάρτε τον λαό του Βιετνάμ απέναντι στους Αμερικάνους. Τους νίκησαν. Και αυτή η ιρανική παροιμία που σας είπα, έχει νόημα και για μας. Αν θέλουμε να υπάρχουμε σαν χώρα, και να υπάρχουμε με μια περήφανη στάση, να λύσουμε τα δικά μας προβλήματα χωρίς τον μεταπρατισμό και την εξάρτηση από πρεσβείες και ολιγάρχες, μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο. Αλλά πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να τον βρούμε. Αλλιώς θα βρούμε δικαιολογίες.
Συνεπώς παίζει ρόλο η ψυχή των ανθρώπων. Η αποφασιστικότητα, το σχέδιο, η στρατηγική, το πνεύμα αντίστασης σε αυτές τις συνθήκες της νέας βαρβαρότητας, του νεοχιτλερισμού, που λένε ότι αν δεν λυγίσετε, άμα θέλουμε σας εξαφανίζουμε. Ε δεν είναι τόσο εύκολο να μας εξαφανίσουν, ούτε να εξαφανίσουν ολόκληρο τον πλανήτη. Μπορεί βέβαια να τον κάνουν μπουρλότο με ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. Ναι, αλλά πάλι κάτι θα μείνει, και δεν θα είναι αυτό που έχουν στο μυαλό τους.
Κύριε Ρινάλντι λέτε ότι δεν είναι θέμα ποσοτήτων, αλλά απόφασης ενός λαού, όσο τεράστιες ζημιές κι αν έχει υποστεί το Ιράν από τους δύο κατά τεκμήριο ισχυρότερους στρατούς στον πλανήτη…
Βέβαια. Αλλά αυτό δεν μπορεί να το καταλάβει ο δυτικός άνθρωπος…
Όχι, με συγχωρείτε, τι δεν μπορεί να καταλάβει; Εδώ οι Κρητικοί βγαίνανε με κατσούνες και τσουγκράνες κόντρα σε έναν υπέρτερο στρατό που είχε γονατίσει όλη την Ευρώπη, και ήξεραν ότι θα πεθάνουν.
Σας ανέφερα Μεσολόγγι, Παπαφλέσσα, βεβαίως είναι και η μάχη της Κρήτης. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα τέτοιων ανισόμετρων και ασύμμετρων πολέμων ή αντιστάσεων, όπου νικάνε ηθικά αυτοί που αντιστάθηκαν, όχι οι βάρβαροι, κι ας έχουν εκείνη τη στιγμή μια στρατιωτική επιτυχία. Δεν υπολόγισαν αυτό το στοιχείο, του ιρανικού λαού και της ιστορίας του. Αλλά εγώ θέλω να σας κάνω μία παρατήρηση, για αυτό που θεωρώ σοβαρή στάση. Πιστεύω ότι το Ιράν κράτησε μία σοβαρή στάση, που δεν ήταν μόνο η ψυχή και η αντίσταση και το πνεύμα της θυσίας. Είχε και ένα στρατηγικό σχέδιο που προετοιμάστηκε επί δεκαετίες. Παίρνω δηλαδή υπόψη το ηθικό, το φρόνημα, τη διάθεση ακόμα και θυσίας ή το πατριωτικό αίσθημα του λαού, και τα καλλιεργώ, δεν τα αφήνω να ξεφτίζουν. Και ένα δεύτερο πράγμα: έχω ένα στρατηγικό σχέδιο που το δουλεύω. Πώς θα σκάψω βουνά ολόκληρα που να είναι τόνοι γρανίτη από πάνω ώστε να μην τα διαπερνά τίποτα, να έχω και ένα σχέδιο αποκεντρωμένο που να μπορώ να χτυπάω αυτόνομα, να μετακινούμαι, να παράγω drones που για να αναχαιτιστούν χρησιμοποιούνται πύραυλοι εκατομμυρίων. Τώρα το αντίπαλο στρατόπεδο δεν έχει ακριβώς πολεμοφόδια, κι ο θόλος του Ισραήλ έχει γίνει σουρωτήρι. Ο Νετανιάχου παριστάνει τον νταή, αλλά χωρίς τη βοήθεια των Αμερικάνων δεν μπορεί να κάνει πολλά… Και εδώ θέλω να επισημάνω ότι, πρώτον, το αεροδρόμιο της Ελευσίνας ήταν ένας βασικός κόμβος για τον ανεφοδιασμό του Ισραήλ από το 2023 μέχρι τώρα. Και δεύτερον, είπε ο κύριος Συρίγος, βουλευτής της Ν.Δ., ότι το αεροδρόμιο της Ρόδου χρησιμοποιείται από αμερικάνικα αεροπλάνα για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Και δεν κουνήθηκε φύλλο για αυτές τις δηλώσεις και για αυτές τις διευκολύνσεις στους Αμερικάνους!
