Έντεκα χρόνια μετά τους ηρωικούς αγώνες των Κούρδων μαχητών που οδήγησαν στην απελευθέρωση του Κομπάνι από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, η πόλη βρίσκεται και πάλι περικυκλωμένη. Τώρα είναι οι τζιχαντιστές των κυβερνητικών δυνάμεων της Συρίας που την απειλούν με άλωση, και τους κουρδικούς πληθυσμούς της περιοχής με γενοκτονία. Οι τραγικές αυτές εξελίξεις αποτυπώνουν την ανατροπή των ισορροπιών που συντελέστηκαν στη Μέση Ανατολή, και μαρτυρούν το τέλος των ψευδαισθήσεων της ηγεσίας των Κούρδων, που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για τη συγκρότηση κουρδικής κρατικής οντότητας στις τακτικές επιλογές των ΗΠΑ και του Ισραήλ…
Όσο οι Κούρδοι και οι σύμμαχοί τους στη Συρία πρωταγωνιστούσαν στον αγώνα κατά του ISIS, είχαν αναγορευθεί σε πολύτιμο συνεργάτη των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Είχαν εξασφαλίσει αναγνώριση, και κυρίως οικονομική και στρατιωτική στήριξη από την Ουάσινγκτον, αλλά και την ανοχή του Άσαντ, καθώς μείωναν την πίεση των αντικαθεστωτικών τζιχαντιστών. Η ηγεσία των Κούρδων όμως δεν μπόρεσε να αντιληφθεί τα μηνύματα των ιθυνόντων των ΗΠΑ, που ήδη από τότε έκαναν σαφές ότι στρατηγικός στόχος τους ήταν η ανάσχεση της ιρανικής επιρροής στην περιοχή και η ανατροπή του Άσαντ.
Στην πορεία σημαντικές μεταβολές τροποποίησαν δραστικά τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή, ανατρέποντας τα δεδομένα. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τροποποίησε τους όρους του παιχνιδιού και στη Μέση Ανατολή. Έστρεψε αποκλειστικά την προσοχή της Ρωσίας σε ένα μακροχρόνιο πόλεμο, που άλλωστε βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, και αποδυνάμωσε τη στήριξή της στο καθεστώς Άσαντ. Λίγο αργότερα η εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα και η γενοκτονία των Παλαιστινίων, η ισραηλινή επίθεση κατά του Λιβάνου, και ο «πόλεμος των 12 ημερών» των ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν, είχαν ως συνέπεια την πλήρη αποδυνάμωση του «σιιτικού τόξου», που διατηρούσε μια ορισμένη ισορροπία στην περιοχή.
ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ αυτές ενδυνάμωσαν τη θέση της Τουρκίας και ενίσχυσαν τη συνεργασία της με τις ΗΠΑ. Η ενεργή εμπλοκή της Άγκυρας, με τη στήριξη των ΗΠΑ, στην απομάκρυνση του Άσαντ και την επιβολή του αλ-Σάρα στην ηγεσία της Συρίας σήμανε αλλαγή σκηνικού στη Μέση Ανατολή, και σφράγισε το τέλος των κουρδικών ψευδαισθήσεων. Έκτοτε ΗΠΑ και Ε.Ε. δηλώνουν αμέριστη υποστήριξη στο νέο καθεστώς της Συρίας και στηρίζουν τον ρόλο της Τουρκίας στη διατήρηση της «ηρεμίας» στη Συρία, παρά τις σφαγές των Αλαουιτών και των Δρούζων. Το Ισραήλ αρκείται στη στρατιωτική κατοχή του συριακού Νότου και σε μια φραστική μόνο υποστήριξη των Κούρδων. Ο Τραμπ δηλώνει ευχαριστημένος από τις συριακές επιτυχίες σε βάρος των Κούρδων, ενώ ο αλ-Σάρα δέχεται τα συγχαρητήρια του Πούτιν κατά τη δεύτερη επίσκεψή του στη Μόσχα μέσα σε 4 μήνες – καθώς ο Ρώσος πρόεδρος επιδιώκει τη διατήρηση των ρωσικών βάσεων στο έδαφος της Συρίας.
Η κουρδική ηγεσία, παρά την προ 15 ημερών συνθηκολόγηση με το συριακό καθεστώς και την αποδοχή της απώλειας σημαντικών εδαφών που είχε υπό τον έλεγχό της στη Β.Α Συρία, βρίσκεται πλέον απομονωμένη από πρώην «συμμάχους». Οι διαβεβαιώσεις παραγόντων των κουρδικών δυνάμεων περί ανασύνταξης φαίνεται ότι δεν μπορούν, σε αυτή τη φάση, να αποτρέψουν την περικύκλωση του Κομπάνι, ούτε τους κινδύνους για εθνοκάθαρση και ματαίωση του εγχειρήματος της Ροζάβα.
Σε αντίστοιχα δύσκολη θέση βρίσκονται οι Κούρδοι τόσο στη Ν.Α. Τουρκία όσο και στο Ιράν. Οι Κούρδοι στην Τουρκία πιέζονται ασφυκτικά να εφαρμόσουν τη συμφωνία αφοπλισμού του ΡΚΚ, παρά τις αμφιβολίες που γεννούν στο εσωτερικό τους οι εξελίξεις στη Συρία. Στο Ιράν το κουρδικό στοιχείο, έχοντας στραφεί ανοιχτά κατά του ιρανικού καθεστώτος, βρίσκεται τώρα περικυκλωμένο από βαριά εξοπλισμένες δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης. Τέλος, σε περίπτωση συνολικής υποχώρησης του κουρδικού παράγοντα στην ευρύτερη περιοχή, μπορεί να απειληθεί και η αυτόνομη ύπαρξη του ιρακινού Κουρδιστάν. Οι εσφαλμένες επιλογές και οι ψευδαισθήσεις των κουρδικών ηγεσιών και στις τέσσερις αυτές χώρες συμβάλλουν έτσι στο θάμπωμα των ελπίδων ενός λαού για αυτοδιάθεση.
