Τρεις υποθέσεις, φαινομενικά ασύνδετες. Διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικά κράτη, διαφορετικά νομικά πλαίσια. Κι όμως, πίσω από τα γεγονότα, πίσω από τις αποφάσεις –ή την απουσία τους– ξεπροβάλλει το ίδιο γνώριμο μοτίβο: ο ραγιαδισμός των ελίτ, η υποτέλεια των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου απέναντι σε πιέσεις ισχυρών τρίτων. Ένα μοτίβο πολιτικά άθλιο, εθνικά επιζήμιο και ηθικά ντροπιαστικό.
Στην Κύπρο, η υπόθεση του Τουρκοϊσραηλινού «επιχειρηματία» Σιμόν Αϊκούτ θα καταγραφεί στην ιστορία ως μνημείο θεσμικής αυτοϋπονόμευσης. Ένας από τους μεγαλύτερους σφετεριστές ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, με εκατοντάδες κατηγορίες και βαρύτατες πτυχές, καταλήγει με ποινή-χάδι, μετά από «διακανονισμούς» και αποσύρσεις κατηγοριών. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αυτές τις μέρες αιωρείται και το ενδεχόμενο να σταλεί στο Ισραήλ, για λόγους «δημοσίου συμφέροντος» σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό. Ένα τεράστιο διπλωματικό και νομικό χαρτί πετιέται στα σκουπίδια, για να μη δυσαρεστηθούν οι «εταίροι» στο Τελ Αβίβ, στέλνοντας σαφές μήνυμα στους σφετεριστές να συνεχίσουν το έργο τους.
Στην ίδια χώρα, αλλά στον αντίποδα, ο Κούρδος Κενάν Αγιάζ παραμένει κρατούμενος. Πολιτικός πρόσφυγας, καταδικασμένος στη Γερμανία για την πολιτική δράση του και τις απόψεις του, κρατείται χωρίς σαφές μέλλον, χωρίς πολιτική βούληση, χωρίς ντροπή, από αυτούς ακριβώς που θα όφειλαν να τον προστατεύουν. Μπροστά στο άγχος να φανούμε «καλά παιδιά» απέναντι σε Βερολίνο και Άγκυρα, εξαντλούμε τη θεσμική σκληρότητα σε έναν αγωνιστή, φίλο του Κυπριακού λαού, εχθρό της κατοχικής Τουρκίας, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων μας κάθε έννοια δικαίου.
Και στην Ελλάδα, η υπόθεση του γνώριμου στους αναγνώστες του Δρόμου ήδη από το μακρινό 2016 (*) Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί συμπληρώνει το τρίπτυχο. Ένας άνθρωπος που φυλακίστηκε στην Τουρκία επειδή δήλωσε την ελληνική και ποντιακή του ταυτότητα, που μίλησε για τη Γενοκτονία και την ιστορική αλήθεια, κινδυνεύει να απελαθεί πίσω στους διώκτες του. Οι αρμόδιες αρχές απέρριψαν για δεύτερη φορά την αίτηση ασύλου του, και τώρα μόνη ελπίδα είναι η πολιτική πίεση (ήδη κινητοποιούνται οι σύλλογοι Ποντίων και άλλοι φορείς) προς την κυβέρνηση των υποκλίσεων στον Ερντογάν.
Υπάρχει, όμως, ένας μόνο δρόμος αξιοπρέπειας και στις τρεις υποθέσεις. Να μην ενδώσουμε στις πιέσεις. Να τιμωρηθεί πραγματικά ο Σιμόν Αϊκούτ, και να μην επιστραφεί στο Ισραήλ για να συνεχίσει ανενόχλητος τις παρανομίες του. Να αφεθεί ελεύθερος ο Κενάν Αγιάζ, να συνεχίσει να ζει με καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα στην Κύπρο, ως ελάχιστη συγγνώμη για την ταλαιπωρία που του επέβαλε η ατολμία της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη. Να αναγνωριστεί καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα στον συμπατριώτη μας Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί.
Οτιδήποτε λιγότερο, όσο και αν βαφτίζεται ρεαλισμός, δεν είναι παρά ακραίος ραγιαδισμός. Και αυτό, επιτέλους, πρέπει να τελειώσει.
(*) Τον Μάιο του 2016, στις σελίδες του αφιερώματος «Δρόμοι της Ανατολής», η εφημερίδα μας φιλοξένησε άρθρο του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί –που τότε διέμενε ακόμη στην Τουρκία– με τίτλο «Σπάσαμε επιτέλους την εκατόχρονη σιωπή μας» (φύλλο 312).
