Υπάρχει μια τάση στις κοινωνίες (και βεβαίως στο εκλογικό σώμα της κάθε μίας) σε δύσκολες εποχές να αναζητούνται «σωτήρες» και «μεσσίες».
Άλλες φορές οι τάσεις αυτές μένουν στην αναζήτησή τους και άλλες φορές βρίσκουν τον δημαγωγό που τις εκφράζει και τις ολοκληρώνει, όπως έγινε με τον Μουσολίνι, τον Χίτλερ ή τον Περόν. Και άλλους.
Βεβαίως αυτές ήταν σοβαρές περιπτώσεις δημαγωγών, συχνότερες είναι εκείνες που απλώς οδηγούν τη λαϊκή αναζήτηση σε εκτόνωση ή ήττα. Με αποτέλεσμα να γίνονται τα πράγματα όπως πριν.
Στη δική μας πρόσφατη ιστορία μια τέτοια μεσσιανική και σωτηριακή αναζήτηση εκδηλώθηκε στην ελληνική κοινωνία μετά τη χρεωκοπία και την επιβολή των Μνημονίων. Ήταν μια κινητοποίηση με αριστερό προσανατολισμό και εκφράστηκε με το πρόσωπο του Τσίπρα.
Παρότι ο Συνασπισμός νωρίτερα και ο ΣΥΡΙΖΑ αργότερα δεν ήταν καθόλου σωτηριολογικά κινήματα, αλλά αντιθέτως προέκυψαν από οργανωμένες διεργασίες διαμορφωμένων αριστερών ιδεολογιών, ένα μεγάλο μέρος των πολιτών εναπέθεσε πάνω στον Τσίπρα (κι όχι απαραιτήτως πάνω σε όλον τον ΣΥΡΙΖΑ) προσδοκίες κι ελπίδες για έναν ως από μηχανής θεό που θα έλυνε ως διά μαγείας τα σημαντικότερα προβλήματα. Δεν συνέβη. Αντιθέτως συνέβη η Κωλοτούμπα.
Έκτοτε κατά το μάλλον ή ήττον κυριάρχησε στην κοινωνία μια απογοήτευση, μια αποξένωση από την πολιτική, μια παραίτηση ή και ένας θυμός, μια οργή.
Τώρα που στην κοινωνία επικρατεί μια παλινδρόμηση προς τη φτώχεια του 2010-2012-2015 εις όσα αφορούν την οικονομία, αλλά και σε έναν πολιτικό χυλό ανάλογον εκείνης της εποχής, επανεμφανίζονται στην κοινωνία σωτηριακές και μεσσιανικές τάσεις. Τις εκφράζει η κυρία Καρυστιανού.
***
Με την Τραγωδία των Τεμπών ως καταλύτη, εμφανίσθηκε το κίνημα των Τεμπών. Όσο κράτησε αυτό το κίνημα (το οποίο ειρήσθω εν παρόδω δεν μπόρεσε να λάβει ποτέ μορφή πραγματικού πολιτικού κινήματος), έβγαλε κόσμο από την απάθεια, την αποχή και την απογοήτευση και τον οδήγησε σε μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις, ώσπου η μπάλα χάθηκε στα ξυλόλια και τα άλλα όλια.
Οι πραγματικές αιτίες της Τραγωδίας, ιδιωτικοποιήσεις, κυβερνητικές πολιτικές (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), κομματοκρατία, σκάνδαλα, αδιαφάνεια, πήγαν στην άκρη, οδηγώντας σιγά-σιγά κι εν τέλει γρήγορα σε μια ιδιότυπη απολιτικοποίηση. Αρχίσαμε δηλαδή να έχουμε μια ηθική αναζήτηση χωρίς πολιτική υποστήριξη, χωρίς πολιτική μετουσίωση.
——————————————————————————————————
Σε αυτό λοιπόν το σκηνικό αναδύεται η κυρία Καρυστιανού για να κάνει ένα κόμμα που έλεγε ότι δεν θα κάνει. Μικρό το κακό, ο καθείς δικαιούται να αλλάξει γνώμη και αυτό που έλεγε ότι είναι μια συκοφαντία εναντίον του, να το κάνει σημαία του.
Το ερώτημα είναι: τι γράφει αυτή η σημαία πάνω της; «Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά»;
Κι αν γράφει έτσι, τι άλλο είναι αυτό παρά δημαγωγία και μεσσιανισμός; Μάλιστα μεταμοντερνικός. Σταματάω σε αυτό. Όλα τα υπόλοιπα που λέει και κάνει η κυρία Καρυστιανού (εν σχέσει με τον Σύλλογο –φεύγω δεν φεύγω, να με διώξουν για να φύγω– ή εν σχέσει με τα στελέχη αυτού του κόμματος, τα οικονομικά και αρκετά άλλα) μπορεί να οφείλονται στην απειρία της ή όπου αλλού – δεν είμαι εγώ εκείνος που θα της κάνει «δίκη προθέσεων».
***
Σε μια συγκυρία όμως που η ομογενοποίηση διά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής διαπερνάει τα κυρίαρχα κόμματα (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ) ή ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτά (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά), σε μια συγκυρία που η κυρία Κωνσταντοπούλου δηλώνει «ούτε δεξιά, ούτε αριστερά» και ενώ ο Τσίπρας προσπαθεί να επανακάμψει κι αυτός με το σύνθημα «ούτε δεξιά, ούτε αριστερά», το «ούτε δεξιά, ούτε αριστερά» της κυρίας Καρυστιανού προσθέτει λίγα ακόμα μπαχαρικά στη σούπα.
Πολλοί ή λίγοι πιθανόν να πιστεύουν ότι η κυρία Καρυστιανού κομίζει κάτι διαφορετικό, ικανό να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα του δικομματισμού (στην πολυκομματική του μορφή). Δεν το βλέπω. Αν το δω θα το συνομολογήσω.
ΣΤΑΘΗΣ Σ.
15●Ι●2026
