Του Κώστα Γκιώνη
Το θέμα του εμβολισμού του σκάφους του Λιμενικού από τη λαστιχένια βάρκα των μεταναστών, γεγονός που καθώς φαντάζομαι ήταν μια ομαδική αυτοκτονία η οποία είχε σκοπό να κατηγορήσει το ελληνικό Λιμενικό, είναι ένα έγκλημα για το οποίο οι διασωθέντες πρέπει να πληρώσουν. Λίγο έλειψε να βυθιστεί το σκάφος μας και να θρηνήσουμε και ανθρώπινα θύματα…
Κάπως έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, μας παρουσίασαν το θέμα τα μέσα και η κυβέρνηση. Άλλο ένα εγκληματικό push back του Λιμενικού Σώματος. Θα μπορούσαμε βέβαια και να θεωρήσουμε ότι, από μια διαολεμένη σύμπτωση, για μια ακόμα φορά οι κάμερες του σκάφους που θα αποδείκνυαν την εγκληματική ομαδική επιχείρηση αυτοκτονίας των μεταναστών είχαν ξεχαστεί κλειστές, διότι οι υπεύθυνοι κοιτούσαν την Πολυχρονοπούλου που πρόσεχε την Ξανθοπούλου που μιλούσε με τη Γιαδικιάρογλου, κι έτσι ξέχασαν να πατήσουν το κουμπί της ενεργοποίησης της κάμερας. Οποία ατυχία!
Παρακολουθώντας μετά την «αυτοκτονία» τα σχόλια των συνανθρώπων μας (παρατραβηγμένη έκφραση) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαπιστώσαμε για ποιο λόγο συνεχίζεται αυτή η δολοφονική πρακτική… Ο μισανθρωπισμός και η ξέχειλη φασιστίλα μεγάλου μέρους της κοινωνίας ελευθερώνει τις δολοφονικές πρακτικές ορισμένων, θέλω να πιστεύω, λιμενικών. Το ότι υπάρχουν αυτές οι πρακτικές, δεν χωρά αμφιβολία. Δεκάδες βίντεο το αποδεικνύουν περίτρανα.
Σε αυτούς όλους τους θρησκευάμενους, αγαπάτε αλλήλους πατριώτες, δεν καίγεται καρφάκι για τους 15 νεκρούς. Χύνουν δηλητήριο για τους μετανάστες, εξυμνούν τις πράξεις των λιμενικών που απέτρεψαν τη λαθροεισβολή, η οποία σκοπό άλλο δεν είχε παρά την αλλοίωση του περίφημου DNA τους! Κάποιοι-ες παίζουν και με την ορθογραφία της λέξης, μήπως κουκουλώσουν τον υποδόριο ρατσισμό τους, λες και αλλάζει νόημα η εισβολή με τους εισβολείς…
Το σημαντικό ερώτημα βέβαια, το οποίο μόνο ειδικοί επιστήμονες μπορούν να απαντήσουν (αν και αμφιβάλλω και γι’ αυτό), αφορά το πώς δημιουργείται αυτή η ομαδική άποψη, ότι δηλαδή άνθρωποι αποφασίζουν να παρατήσουν τα σπίτια τους, να ξεπουλήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, να περπατήσουν χιλιάδες χιλιόμετρα σκαρφαλώνοντας βουνά και ερήμους, να κινδυνεύσουν να πεθάνουν ή να πνιγούν ανά πάσα στιγμή, για να έρθουν σε ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών, να τρώνε ένα τρισάθλιο φαγητό και να παίρνουν κάποια ευρώ που θα τα στερηθεί η κυρία Λίτσα από τον Άγιο Παντελεήμονα. Δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους!
Τι κι αν τους λες ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν δίνει σεντς αλλά βγάζει κιόλας, και ότι κάποια στιγμή θα σκάσει κι αυτό το σκάνδαλο; «Όχι», σου λέει ο κυρ Μπάμπης από το Καματερό, ο οποίος τα ξέρει καλύτερα χάρη στον μπατζανάκη του που ξέρει κάποιον υψηλά ιστάμενο, «αυτό αποκλείεται».
Δεν υπάρχει σωτηρία. Η χώρα αυτή, η χώρα μας, είναι καταδικασμένη να διαλυθεί τελείως. Ίσως τελικά να είναι μια λύση κι αυτό…
