Με τεράστια επιτυχία συνεχίζεται η αναμετάδοση της διεθνούς συμπαραγωγής «Όλα ΟΚ στη Βιβλική Γη». Είναι βέβαια λίγο απλοϊκό και υπερβολικό το σενάριο, και επιφανειακοί οι ηθοποιοί, όπως συχνά συμβαίνει σε αμερικάνικες ταινίες που φτιάχνονται για μαζική κατανάλωση-αποβλάκωση, αλλά οι διαφημιστές και οι μακιγιέρ επιτελούν θαυμάσια τη δουλειά τους, καθιστώντας αγνώριστη την πραγματικότητα.
Αλλιώς δεν μπορεί, κάποιος θα πρόσεχε ότι π.χ. τα σκηνικά μιας βασικής πλοκής της καθησυχαστικής συμπαραγωγής, αυτής που ακόμη αποκαλείται «εκεχειρία στη Γάζα», έχουν γίνει εντελώς κουρέλια, κι από πίσω φαίνονται τα διαμελισμένα ή καμένα σώματα των δεκάδων ανθρώπων που μέχρι χθες επιβίωναν μέσα στο σκοτάδι μιας ανύπαρκτης κατάπαυσης του πυρός. Δίπλα σ’ αυτά θα διακρίνονταν και τα σκελετωμένα κορμιά που ακόμη κουνιούνται, αργοπεθαίνοντας από την πείνα, τα τραύματα και τις ασθένειες. Ή ξανά, θα απορούσε κάποιος βλέποντας ότι ο ισραηλινός συμπαραγωγός βάζει να «φυλάνε» το πέρασμα της Ράφα όχι, έστω, οι αναγνωρισμένοι κομπάρσοι της Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά τρεις αδήλωτες γκρούπες ποινικών εγκληματιών κι άλλες δύο συμμορίες τζιχαντιστών, που κάποτε ήταν ορφανές αλλά γρήγορα (και διόλου διακριτικά) υιοθετήθηκαν απ’ αυτόν. Λεπτομέρειες, θα έλεγαν οι διαφημιστές, που τις διαδίδουν μερικοί κακεντρεχείς. Και το δασκαλεμένο κοινό της διεθνούς αφρόκρεμας θα έγνεφε πως συμφωνεί, οπότε θα έληγε αισίως κι αυτή η παρεξήγηση.
Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και σε άλλες παράλληλες πλοκές του ίδιου έργου, παράγωγες της κεντρικής, όπως ας πούμε η «εκεχειρία στον Λίβανο». Αλλά ούτε αυτό έχει σημασία, αφού –χάρη στους ακούραστους και ευρηματικούς διαφημιστές– ελάχιστοι «πολλαπλασιαστές της κοινής γνώμης» εντοπίζουν (ή νοιάζονται να εντοπίσουν) την αναντιστοιχία μεταξύ επικοινωνιακής διαχείρισης και πραγματικότητας. Δημιουργήθηκε βέβαια κάποιο προβληματάκι στη διαχείριση του επεισοδίου «Προσάρτηση της Ιουδαίας και Σαμάρειας» (αρχικά ο τίτλος αναφερόταν σε «Δυτική Όχθη», μέχρι που επισημάνθηκε στον σεναριογράφο ότι η ονομασία είναι ντεμοντέ και βαρετή), αλλά οι διαφημιστές φρόντισαν να το περάσουν κι αυτό στα ψιλά, ως τριτοτέταρτη είδηση άνευ ουσιαστικού ενδιαφέροντος. Οπότε τα χωριά που καίγονται, οι άνθρωποι που ξεσπιτώνονται, τα ζώα που σκοτώνονται, οι ελιές που ξεριζώνονται, τα σπίτια και οι ζωές που κατεδαφίζονται προκειμένου να κατανοήσει επιτέλους το εκλεκτό κοινό ότι ποτέ δεν υπήρξε Δυτική Όχθη, αλλά μόνο Ιουδαία και Σαμάρεια, θεωρήθηκαν μια πετυχημένη ιδέα που καθιστά σαφέστερο τον προσανατολισμό της διεθνούς συμπαραγωγής.
Και κάπως έτσι η γενοκτονία και η εθνοκάθαρση προχωρούν, χωρίς πολλή φασαρία πια, χωρίς να αναγκάζεται πλέον η λεγόμενη διεθνής κοινότητα να παριστάνει ότι έχει σοκαριστεί διότι «είπαμε, εσείς οι πολιτισμένοι κυρίαρχοι έχετε δικαίωμα στην αυτοάμυνα όταν οι απολίτιστοι δούλοι ξεσηκώνονται, αλλά όχι και να ξεπατώνετε τα γυναικόπαιδα σε ζωντανή μετάδοση» κ.ο.κ. Η αλήθεια είναι πως, εάν κάποιος το επιδιώξει, μπορεί να μαθαίνει τα καθημερινά τεκταινόμενα που πετραδάκι-πετραδάκι ψηλώνουν διαρκώς τον πύργο της απανθρωπιάς και της αδικίας, καθώς και τους επίσημους απολογισμούς των θυμάτων (τώρα πια κανείς, ούτε οι φονιάδες, δεν λέει ότι είναι «προπαγάνδα της Χαμάς», απλώς θεωρείται μπανάλ ζήτημα). Ή μπορεί να πληροφορηθεί ότι οι τελευταίες εκτιμήσεις στατιστικολόγων και άλλων ειδικών θεωρούν ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων είναι τριπλάσιος του επίσημου. Κι ότι εν πάση περιπτώσει το σχέδιο των ΗΠΑ και του Ισραήλ υλοποιείται, αν και παραμένουν λίγα αλλά υπολογίσιμα εμπόδια: ένας λαός αυτοχθόνων που δεν λέει να εξαφανιστεί, ή έστω να εξανδραποδιστεί, και πολλοί ακόμη άνθρωποι που γνωρίζουν τι συμβαίνει και στέκονται με όποιο τρόπο μπορούν στο πλάι της Παλαιστίνης – ό,τι και να λέει το σενάριο της διεθνούς συμπαραγωγής. Διότι ακόμη και μέσα στις δικές τους δυστυχίες διαισθάνονται πως, αν αφήσουν ανενόχλητους τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς του εγκλήματος, η επόμενη «διεθνής συμπαραγωγή» μπορεί να αφορά τους ίδιους. Ή μήπως αυτό ήδη συμβαίνει;
