Το νησί της Καραϊβικής, ανυπότακτο εδώ και 67 χρόνια, βιώνει την πιο επικίνδυνη ίσως στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του, ευρισκόμενο σε κατάσταση δυσκολότερη κι από αυτήν που υπέστη μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο κουβανικός πληθυσμός, υποκείμενος σε κυριολεκτικό στραγγαλισμό τους τελευταίους μήνες λόγω της κλιμάκωσης του παράνομου εμπάργκο και του εγκληματικού αποκλεισμού από τη διοίκηση Τραμπ (που απειλεί με βαριές κυρώσεις και οποιαδήποτε Τρίτη χώρα επιχειρήσει να προσφέρει οξυγόνο στην Κούβα), ζει σε δραματικές πλέον συνθήκες. Χωρίς ηλεκτρικό και καύσιμα, χωρίς μεταφορές, με ελάχιστα τρόφιμα –η αγροτική παραγωγή μαζεύεται πια μόνο με χειρωνακτική εργασία!– και με τις υποδομές υγείας και παιδείας να υπολειτουργούν, στην καλύτερη περίπτωση…
Μέχρι στιγμής οι Κουβανοί φαίνεται να αντέχουν, γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα σημάνει η επιστροφή της πατρίδας τους στην εποχή που ήταν το καζίνο και ο οίκος ανοχής των ΗΠΑ. Αλλά για πόσο, δεδομένου ότι αυτή η κατάσταση διαρκεί μήνες και καθημερινά χειροτερεύει; Και ιδίως όταν η νεολαία έχει γνωρίσει μονάχα το «μεικτό» οικονομικό σύστημα; Η μοναδική έμπρακτη βοήθεια που έχουν λάβει οι Κουβανοί εδώ και μήνες, με υψηλό πολιτικό συμβολισμό αλλά εντελώς ανεπαρκής, προήλθε από το Μεξικό (που αυτήν την εβδομάδα προσφέρθηκε επίσης να ανεφοδιάζει με κηροζίνη τα πολιτικά αεροσκάφη με προορισμό την Κούβα – τα αεροδρόμια της οποίας έχουν «στεγνώσει» και από καύσιμα…). Η απώλεια του πετρελαίου της Βενεζουέλας μετά την απαγωγή του Μαδούρο από τους Βορειοαμερικανούς γκάνγκστερ ήταν το τελευταίο αποφασιστικό πλήγμα.
Η διοίκηση Τραμπ είναι αυτό το διάστημα εγκλωβισμένη στον πόλεμο που η ίδια ξεκίνησε κατά του Ιράν. Παρ’ όλα αυτά, δεν περνά εβδομάδα χωρίς ο Τραμπ και ο ΥΠΕΞ Ρούμπιο (του οποίου το σόι έχει εδώ και δεκαετίες στενούς δεσμούς με την κουβανική ναρκομαφία του Μαϊάμι) να αναφερθούν στην Κούβα. Απαξιωτικά, δηλώνουν ότι «οι κομμουνιστές έχουν ήδη καταρρεύσει» κι ότι είναι θέμα λίγου χρόνου πριν οι ΗΠΑ αναλάβουν και πάλι τη διοίκηση του νησιού. Καθώς βλέπουν όμως ότι η Κούβα δεν πέφτει «γρήγορα» από τα μέσα, παρόλο που δοκιμάζουν πάνω στον λαό της κάθε πιθανό και απίθανο πείραμα ασφυξίας, έχουν αρχίσει να απειλούν και με ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση. Για την ώρα πάντως περιορίζονται σε «ανιχνευτικές» προβοκάτσιες, όπως η πρόσφατη επιδρομή των 10 σαμποτέρ με ταχύπλοο από το Μαϊάμι – οι οποίοι άνοιξαν πυρ εναντίον της κουβανικής ακτοφυλακής, αλλά εξουδετερώθηκαν.
Απόπειρα επαφής με την Ουάσινγκτον
Σε αυτό το σκοτεινό φόντο, ο Κουβανός πρόεδρος Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ έδωσε χθες μια έκτακτη συνέντευξη Τύπου στην Αβάνα, στην οποία τόνισε χαρακτηριστικά ότι «εδώ και περισσότερο από τρεις μήνες δεν έχει εισέλθει κανένα πλοίο με καύσιμα στη χώρα μας» και περιέγραψε εκτενώς τις προσπάθειες διεξόδου από τη σημερινή δραματική κατάσταση, εξυμνώντας κυρίως τους εργαζόμενους στην επιχείρηση ηλεκτρισμού. Κυρίως όμως αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση της Κούβας αποπειράται να έρθει σε συνεννόηση με την Ουάσιγκτον. Πόσο ρεαλιστική μπορεί να θεωρηθεί μια τέτοια προσπάθεια, δεδομένης της ακραίας επιθετικότητας των ΗΠΑ, είναι άλλο ζήτημα. Τρία χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
- «Κουβανοί αξιωματούχοι πραγματοποίησαν πρόσφατα συνομιλίες με εκπροσώπους της κυβέρνησης των ΗΠΑ για να αναζητήσουν, μέσω του διαλόγου, την πιθανή λύση στις διμερείς διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δύο χωρών. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια τέτοια συζήτηση».
- «Οι στόχοι των συνομιλιών είναι: Πρώτον, να προσδιοριστούν ποια είναι τα διμερή προβλήματα που χρειάζονται λύση. Δεύτερον, ποιοι θα ήταν οι τρόποι για την επίλυση αυτών των προβλημάτων. Και τρίτον, να προσδιοριστεί αν υπάρχει βούληση και από τις δύο πλευρές να υλοποιηθούν δράσεις προς όφελος των λαών μας».
- «Επιθυμούμε να συνεχίσουμε τη διαδικασία αυτή με βάση τις αρχές της ισότητας και του σεβασμού προς τα πολιτικά συστήματα άλλων χωρών, της κυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης, λαμβάνοντας επίσης υπόψη, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, το κριτήριο της αμοιβαιότητας»…
