Κάποτε ο Καραμανλής (ο ορίτζιναλ), επιστρέφοντας από μια επίσημη επίσκεψη στη Γαλλία, είχε δηλώσει στους δημοσιογράφους: «Έξω καλά πάμε, μέσα δεν πάμε καλά». Δεν ήταν αλήθεια, αλλά ακουγόταν αληθοφανές. Θα μπορούσε σήμερα να το πει και ο Τραμπ – αν δεν κυριαρχούνταν από τον γνωστό αυτοθαυμαστικό κουτσαβακισμό του, που (για την ώρα) θεωρείται χρήσιμος από τα πιο ασυγκράτητα τμήματα της βορειοαμερικανικής ελίτ και της σιωνιστικής συμμορίας. Πράγματι, καλλιεργείται μεθοδικά η εντύπωση ότι στον διεθνή στίβο οι ΗΠΑ αλωνίζουν χωρίς να τολμά κανείς να τους βάλει φρένο: λύγισαν τη Βενεζουέλα, θα υποτάξουν και την Κούβα, θα πάρουν και τη Γροιλανδία, τώρα ανατινάζουν και το Ιράν κ.ο.κ. Το πόσο ανταποκρίνεται στην αλήθεια μια τέτοια περιγραφή αναλύεται επαρκώς από την αρθρογραφία του Δρόμου.
Τι γίνεται όμως στο εσωτερικό της δύουσας (και γι’ αυτό ακόμη πιο επικίνδυνης) «αυτοκρατορίας»; Στην πρόσφατη ομιλία του ενώπιον του Κογκρέσου ο Αμερικανός πρόεδρος έδωσε ρεσιτάλ θριαμβολογίας, φτάνοντας να παραληρεί ότι οι υπήκοοί του τον παρακαλούν να μην τους προσφέρει τόσο πολλά κέρδη γιατί δεν ξέρουν πια τι να τα κάνουν! Συνέχισε διαβεβαιώνοντας ότι μ’ αυτόν «οι ΗΠΑ ζουν τη χρυσή εποχή τους», κι ότι είναι «η μεγαλύτερη, καλύτερη, πλουσιότερη και ισχυρότερη από ποτέ χώρα, η πιο απίστευτη και καταπληκτική χώρα που υπήρξε ποτέ στη γη» κ.ο.κ. Και κατέληξε: «Όταν ο Θεός χρειάζεται μια χώρα για να κάνει τα θαύματά του, ξέρει ακριβώς σε ποιον να απευθυνθεί»… Τις επόμενες μέρες είπε και καλύτερα. Όταν δε η τιμή της βενζίνης πήρε την ανιούσα, έσπευσε να καθησυχάσει τους υπηκόους του: «Μην ανησυχείτε, έχω σχέδιο για τα πάντα. Θα είστε πολύ χαρούμενοι»!
Τα πάνω κάτω στην κοινή γνώμη
Οι πανηγυρισμοί έρχονται όμως σε πλήρη αντίθεση με τη διάθεση που κυριαρχεί στην κοινωνία των ΗΠΑ. Μόλις 1 στους 4 Αμερικανούς υποστηρίζει την παράνομη και απρόκλητη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν (το 2003, όταν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους επιτέθηκαν στο Ιράκ, το 65-80% του πληθυσμού εκδηλωνόταν υπέρ της επίθεσης). Επιπλέον, η μέρα-μεσημέρι γενοκτονία των Παλαιστινίων έχει προκαλέσει σεισμική αλλαγή όσον αφορά τον έτερο επιτιθέμενο, το σιωνιστικό παρακράτος: Πριν μια δεκαετία το 64% των Αμερικανών δήλωνε ότι συμπαθεί τους Ισραηλινούς, και μόλις το 12% τους Παλαιστίνιους. Σήμερα, σύμφωνα με το ινστιτούτο Gallup, οι φιλοϊσραηλινοί έχουν κατρακυλήσει στο 36% και οι φιλοπαλαιστίνιοι έχουν εκτιναχθεί στο 41%.
Όλα αυτά έχουν επιπτώσεις και στο πώς μεταφέρεται στη βάση της κοινωνίας η λυσσαλέα αντιπαράθεση στις κορυφές. Μέχρι πρόσφατα, η ενδόρρηξη στην ελίτ μεταφραζόταν σε έναν κοινωνικό και «γεωγραφικό» διχασμό: χοντρικά, η πλειοψηφία στις μεγαλουπόλεις εμφάνιζε έντονο αντιτραμπισμό, ενώ τα φτωχοποιημένα στρώματα της ενδοχώρας πλειοψηφικά εκδηλώνονταν υπέρ του Τραμπ. Σήμερα όμως ένα υπολογίσιμο κομμάτι του «κινήματος MAGA» νιώθει αποξενωμένο από τις επιλογές της τραμπικής διοίκησης, σε δύο κυρίως μέτωπα (που προεκλογικά ήταν σημαία των Ρεπουμπλικάνων): πρώτον, θεωρεί ότι επιχειρείται συγκάλυψη της υπόθεσης Επστάιν, και δεύτερον, βλέπει ότι αθετείται η υπόσχεση απαγκίστρωσης από «ασύμφορους πολέμους στην άλλη άκρη του κόσμου». Δεν βοηθά και ότι αυτό συμβαίνει με διακριτές τις διαφοροποιήσεις ακόμη και εντός της κυβέρνησης Τραμπ. Με άλλα λόγια, ο «παλιός» διχασμός τώρα τροποποιείται, περιπλοκοποιείται, χάνει την πρωτύτερη «καθαρότητά» του, και αναδύεται μια πλειοψηφική αντίθεση στον πόλεμο.
Δεν βοηθάει και η οικονομία…
Σε αυτά προστίθεται η δυσαρέσκεια της κοινωνικής πλειοψηφίας λόγω των αυξανόμενων οικονομικών δυσκολιών, που τροφοδοτούνται από την «απρόσμενη» αύξηση της ανεργίας, την επιμονή του πληθωρισμού και της ακρίβειας, και τις χαμηλές προσδοκίες για το μέλλον. Τώρα, που αρχίζουν να γίνονται αισθητές και οι πρώτες επιπτώσεις της επιλογής του πολέμου (αύξηση του κόστους της βενζίνης κ.λπ.), οι θριαμβολογίες έρχονται πια σε πλήρη αντίθεση με αυτά που βιώνει η μεγάλη πλειοψηφία. Σε ό,τι αφορά, δε, το μέτωπο των δημοκρατικών ελευθεριών, όλο και περισσότεροι Αμερικανοί αντιδρούν στην ακραία περιστολή τους, στην επιβολή κλίματος γενικευμένης κρατικής βίας και αυθαιρεσίας, και στα μέτρα που σχεδιάζει η διοίκηση Τραμπ για να ελέγξει τις εκλογικές διαδικασίες.
Στις 3 Νοεμβρίου θα γίνουν στις ΗΠΑ οι ενδιάμεσες εκλογές (νέα Βουλή των Αντιπροσώπων, ανανέωση του ενός τρίτου της Γερουσίας). Μέχρι τότε πολλά μπορεί να συμβούν εντός των ΗΠΑ, ανάλογα με το πώς θα επηρεάσουν τη ζωή και τη στάση των πολιτών οι πολεμικές, οικονομικές και «θεσμικές» κινήσεις της διοίκησης Τραμπ. Για την ώρα πάντως στις 39 δημοσκοπήσεις των τελευταίων 4 εβδομάδων οι Δημοκρατικοί έχουν προβάδισμα από 2% έως 10% – και γι’ αυτό εντείνονται οι φόβοι ότι θα επιχειρηθεί η αλλοίωση του αποτελέσματος, σε συνδυασμό με μια ακόμη πιο εκτεταμένη αυταρχικοποίηση στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Συμπερασματικά, οι αβάσιμοι πανηγυρισμοί του τραμπισμού, ότι «έξω καλά πάμε», δεν φαίνονται να βελτιώνουν διόλου την κατάσταση ούτε «μέσα».
Και μη χειρότερα
- Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με σχεδόν ομόφωνη απόφασή του (13 υπέρ, 2 αποχές – της Κίνας και της Ρωσίας, που δεν άσκησαν βέτο…) καλεί το Ιράν «να σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον των κρατών του Κόλπου και της Ιορδανίας διότι παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και αποτελούν σοβαρή απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια»!
- Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ προφανώς δεν πρόκανε να ασχοληθεί με ό,τι προηγήθηκε, δηλαδή με την παράνομη και απρόκλητη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Προτίμησε να αποφανθεί επί των αντεπιθέσεων του Ιράν κατά στρατιωτικών βάσεων και άλλων εγκαταστάσεων στις μοναρχίες του Κόλπου και στην εξωνημένη Ιορδανία, που εξυπηρετούν την επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ.
- Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ γίνεται εντελώς ρεζίλι (η πρώτη ήταν όταν υιοθέτησε το τραμπικό σχέδιο «ειρήνευσης» για τη Γάζα, που όλοι βλέπουμε πόσο όμορφα υλοποιείται). Εάν στόχος του αυτογελοιοποιούμενου Σ.Α. είναι να μας πείσει ότι η ύπαρξή του δεν έχει νόημα, το πάει καλά.
- Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχαν αυτήν την εβδομάδα μια «εποικοδομητική» τηλεφωνική συνομιλία τόσο για την τρέχουσα κατάσταση στο Ιράν όσο και για τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας. Θου, Κύριε…
- Ρώτησαν τον πρόεδρο των ΗΠΑ: «Γιατί δεν αιχμαλωτίσατε το πολεμικό σκάφος αντί να το βυθίσετε;» (αναφορά στη βύθιση στον Ινδικό ωκεανό ενός ιρανικού σκάφους που δεν έφερε οπλισμό). Απάντησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ (9/3/2026, ομιλία στο Congressional Institute): «Μου είπαν ότι έχει περισσότερη πλάκα να το βυθίσεις». Ούτε ο Χίτλερ δεν ξεστόμιζε δημοσίως τέτοια πράγματα.
- Είπε η φράου Ούρσουλα: «Ο λαός του Ιράν αξίζει ελευθερία, αξιοπρέπεια και το δικαίωμα να αποφασίζει για το δικό του μέλλον». Και της απάντησε ο εκπρόσωπος του ιρανικού ΥΠΕΞ: «Παρακαλώ, γλιτώστε μας από την υποκρισία σας. Έχετε χτίσει την καριέρα σας ανάβοντας το πράσινο φως στην κατοχή, τη γενοκτονία και τις φρικαλεότητες, και τώρα ξεπλένοντας την επιθετικότητα και τα εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον των Ιρανών. Σκρολάρετε στις απαντήσεις κάτω από την ανάρτησή σας, και θα δείτε τι πιστεύουν πραγματικά οι άνθρωποι για τον εξωραϊσμό των εγκληματιών από εσάς».
- Στις 16/1 οι New York Times έγραφαν ότι ήταν «απλοί ακτιβιστές» αυτοί που έβαλαν κρυφά στο Ιράν χιλιάδες τερματικά Starlink, τα οποία χρησιμοποίησαν για να μετατρέψουν τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ακρίβεια σε απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος. Στις 9/3 η Wall Street Journal έγραψε ότι αυτή η ενέργεια απαίτησε «συνεννόηση του αμερικανικού στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών, διαδρόμους εφοδιασμού και σημαντικά κεφάλαια». Συντονιστείτε λίγο παιδιά…
