Στα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι η κρίση του δυτικού καπιταλισμού, της Ευρώπης αλλά και της Αμερικής. Το παραπλανητικό και ταυτόχρονα κορυφαίο στοιχείο της κρίσης ήταν ότι αυτή καταγράφηκε όταν ο δυτικός καπιταλισμός ολοκλήρωσε τη νίκη του επί του θεωρούμενου ως βασικού του αντίπαλου: Όταν, δηλαδή, διαλύθηκε η ΕΣΣΔ. Τότε φάνηκε μεμιάς καθαρά ότι η Κομμουνιστική Αριστερά που ξεκίνησε (συμβολικά) με τον Μαρξ και την Κομμούνα στο Παρίσι τελείωσε με τον Γκορμπατσώφ στη Ρωσία. Περνούσαμε σε άλλη εποχή.
Η μεταλαμπάδευση της Αριστεράς εκτός Ευρώπης γέννησε, στην Κίνα, κάτι άλλο, μη κατανοητό στους περισσότερους. Συνηθίσαμε στη Δύση να βλέπουμε την Αριστερά ως τον «τόπο των φτωχών και δυστυχισμένων». Η επιτυχία ήταν αταίριαστη και μάλλον ύποπτη. Οι Κινέζοι επιμένουν ότι χτίζουν τον «κομμουνισμό α λα κινέζικα». Λένε, σωστά, ότι ο ίδιος ο Μαρξ θεωρούσε ότι η κομμουνιστική επανάσταση θα ξεσπούσε σε μια προηγμένη (και όχι καθυστερημένη οικονομικά) χώρα. Η Κίνα ήταν στην ακραία φτώχεια αλλά καλύπτει με γιγάντια βήματα την απόσταση από την απόλυτη φτώχεια στην ευημερία. Η αριστερή διανόηση στη Δύση (Γαλλία-Αγγλία) αντλούσε ζωή από την ΕΣΣΔ. Μετά ξεράθηκε. Μαζί με την απώλεια των αποικιών. Τώρα γλείφουν τα κόκκαλα και τον Τραμπ.
Στην Ελλάδα ο κ. Τσίπρας αν πρότεινε κάτι που να θυμίζει αριστερά, θα διακινδύνευε να προκαλέσει τη χλεύη ή (και) την οργή. Εκτός αν η απόπειρα μείνει ημιτελής επειδή οι επιχειρηματίες που τον στηρίζουν δεν έχουν τη φιλοδοξία να γίνουν εκδότες βιβλίων ούτε ενδιαφέρονται για επιχειρήσεις αμφίβολου μέλλοντος. Ο κ. Τσίπρας είναι λίαν πιθανό να μείνει κουτσό άλογο ενώ η χώρα μπορεί να δει κουτσουρεμένη την ακεραιότητά της, πολιτικά και ηθικά. Αν ο κ. Σαμαράς αποβλέπει σε μια «ΝΕΑ ΑΡΧΗ» θα του χρειαστεί ισχυρή δόση σθένους για να τα καταφέρει.
Γενικότερα ο χώρος για νέα κόμματα φαίνεται ανοιχτός, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ περιορισμένος. Κόμματα που απλώς φλυαρούν, ενίοτε κραυγάζουν, υπάρχουν αρκετά. Αλλά φυτοζωούν. Έχουν παρουσιαστικό αγράμματου, άξεστου, χωριάτη σε μια μικρή, σκοτεινή επαρχία. Όταν η Τουρκία παίζει σκάκι τα αθηναϊκά κόμματα είναι ανίκανα και στο παραδοσιακό τάβλι.
Παρεμπιπτόντως, ο παλιός συνάδελφος, δημοσιογράφος-διευθυντικό στέλεχος στον ΑΛΦΑ, Δ. Βερύκιος, είπε προ ημερών σε τηλεοπτικό κανάλι ότι το Αιγαίο είναι διαμάντι που αρέσει στον Τραμπ – αρέσει, όπως ξέρουμε και στον Ερντογάν. Η κ. Γκίλφοϊλ μας ενημέρωσε προχθές ότι ο πρόεδρος Τραμπ λέει να μας επισκεφθεί – πιθανόν το καλοκαίρι. Πολλοί προβλέπουν ότι θα πέσει κλάμα για το Αιγαίο…
Οι δημοσκοπήσεις ομόφωνα υποστηρίζουν ότι πρώτο στο ενδιαφέρον του κόσμου είναι το θέμα της ακρίβειας – και δικαίως. Η κυβέρνηση μάς εμπαίζει, λέει η αντιπολίτευση. Το πρόβλημά της είναι ότι όταν ήταν στα πράγματα, δεν είδαμε βελτίωση, όπως άλλωστε ούτε τώρα βλέπουμε, είτε στην καθημερινότητα είτε αν απειληθεί η ανεξαρτησία της χώρας. Τέλος, οι δημοσκοπήσεις στήνουν επιμελώς το επόμενο πολιτικό σκηνικό. Θα το πετύχουν. Αλλά θα είναι φτερό στον άνεμο, όπως όλες οι εφήμερες κατασκευές. Η χώρα χορεύει τον χορό της αστάθειας.
