Καταδικάζουμε απερίφραστα την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, με την οποία ξεκινά ένας περιφερειακός μεγάλος πόλεμος που θα έχει τεράστιες συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο. Η χρονιά ξεκίνησε με την γκανγκστερική επιδρομή των ΗΠΑ ενάντια στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της Μαδούρο· τώρα συνεχίζεται με τον «αποκεφαλισμό» της ιρανικής ηγεσίας και την απροσχημάτιστη, βάρβαρη επίθεση ενάντια στο Ιράν.
Μετά τη διάλυση και τον διαμελισμό της Συρίας, την ισοπέδωση της Γάζας και τη γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων, τις επιχειρήσεις ενάντια στον Λίβανο και την εκεί αντίσταση, έχει έρθει η σειρά του κύριου στόχου: του Ιράν. Μόνο που το μέγεθος και η δύναμή του δεν είναι της ίδιας τάξης με τις προαναφερθείσες περιπτώσεις. Η δυνατότητά του να αμυνθεί απέναντι στις ισχυρότερες μηχανές πολέμου του κόσμου (ΗΠΑ+Ισραήλ), και τα πλήγματα που καταφέρει σε όλες τις αμερικανικές βάσεις στη γύρω περιοχή, δημιουργούν μια νέα κατάσταση – που αναγκάζει σε διαρκείς κλιμακώσεις και επανασχεδιασμούς. Αυτό φαίνεται περίτρανα με την ασάφεια των επιτιθέμενων (κυρίως των ΗΠΑ) για το ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος του πολέμου, με την αναθεώρηση της διάρκειάς του κ.λπ.
Ο πόλεμος ξεκίνησε χωρίς κανένα πρόσχημα, παρακάμπτοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ενώ διεξάγονταν διαπραγματεύσεις. Μια ύπουλη τακτική που έχουν εγκαινιάσει ΗΠΑ και Ισραήλ, η οποία εδραιώνεται ως κανονικότητα. Συνήθως αυτοί οι νέοι πόλεμοι ξεκινούν με αποκεφαλισμό της ηγεσίας σαν κίνηση δημιουργίας σοκ και διάλυσης του αντιπάλου, αν και χωρίς εμφανές αποτέλεσμα μέχρι στιγμής στην περίπτωση του Ιράν. Αποτελεί όμως εμφανές δείγμα της δυτικής βαρβαρότητας. Όπως βαρβαρότητα εκλύεται και από τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι Αμερικάνοι γκάνγκστερς και ο σιαμαίος τους σιωνιστικός «χωροφύλακας».
Σε διεθνές επίπεδο, ολόκληρη η Δύση σύρεται κυριολεκτικά στον πόλεμο αυτό. Οι διαδικασίες ΝΑΤΟποίησης του περιφερειακού πολέμου, δηλαδή εμπλοκής των περισσοτέρων χωρών μελών του ΝΑΤΟ σ’ αυτόν, είναι άλλο ένα σημάδι, όχι της ισχύος της Δύσης και των ΗΠΑ-Ισραήλ, αλλά των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν σε πολλά μέτωπα (οικονομικό, γεωπολιτικό, Ουκρανία, εσωτερικές αντιδράσεις πληθυσμών για τον πόλεμο κ.ά.). Ένα επίκεντρο αυτής της ΝΑΤΟποίησης αποτελεί η Κύπρος. Αυτό αντικειμενικά δημιουργεί νέα δεδομένα εμπλοκής και της Ελλάδας, πολλαπλά. Στην πράξη έχουμε μια περικυκλωμένη Κύπρο, λίγο πριν την πλήρη μετατροπή της σε αυτό που επιθυμούσε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εδώ και δεκαετίες: να γίνει ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο για τον έλεγχο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.
Μόνο που αυτό το «αεροπλανοφόρο» ήδη έχει τις βρετανικές βάσεις, που χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ, και γι’ αυτό γίνονται στόχος στον περιφερειακό πόλεμο· έχει το 40% του εδάφους κατειλημμένο από τουρκικά στρατεύματα (μάλλον θα ενισχυθεί ο ρόλος και η παρουσία της Τουρκίας), αλλά και έχει εποικιστεί σε μεγάλο βαθμό (όλο το νησί) από ισραηλινές δυνάμεις και συμφέροντα. Τώρα συρρέουν προς τα εκεί Γάλλοι, Βρετανοί, Γερμανοί, Ιταλοί, Ισπανοί κ.ά. Η Ε.Ε. θυμήθηκε ότι η Κύπρος είναι κράτος μέλος της, άρα πρέπει να στείλει δυνάμεις αρωγής. Χωρίς όμως να λέει κουβέντα για την τουρκική κατοχή εδώ και δεκαετίες…
Η εμπλοκή της Ελλάδας είναι δεδομένη. Όχι ως δύναμη προστασίας του Ελληνισμού (αυτό λέγεται για εσωτερική κατανάλωση) αλλά ως παράρτημα της ΝΑΤΟϊκής δύναμης κρούσεως, των βρετανικών (δυτικών) βάσεων και όπου αλλού υποδειχθεί από ΗΠΑ-Ισραήλ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Ο «Κίμων» δεν είναι το ανάλογο του θωρηκτού «Αβέρωφ», ούτε βρισκόμαστε στο 1912-13, όταν ελευθερώνονταν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου από την Οθωμανική κατοχή. Τώρα η επίσημη πολιτική θυμήθηκε ότι «η Κύπρος κείται κοντά», ενώ επί δεκαετίες σφύριζε αδιάφορα. Ο δε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δηλώνει πως η Κύπρος θέλει να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, «αν ήταν εφικτό ακόμα και αύριο»!
Η Σούδα, η Ρόδος (που, όπως ομολόγησε ο κ. Συρίγος της Ν.Δ., χρησιμοποιείται από την αμερικάνικη πολεμική αεροπορία), η Λάρισα, η Αλεξανδρούπολη, η Κάρπαθος (τώρα) ήδη ενεργοποιούνται στην αμερικανοϊσραηλινή ασπίδα. Αυτή είναι η αλήθεια. Το «Η Ελλάδα δεν εμπλέκεται στον πόλεμο» είναι ψέμα! Η επίκληση τάχα προστασίας του Ελληνισμού είναι υποκρισία.
Οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει. Η Ν.Α. Μεσόγειος είναι μέρος του περιφερειακού πολέμου – που όποια κι αν είναι η έκβασή του, δεν θα είναι ακριβώς η ειρήνη, αλλά κάτι άλλο. Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να λειτουργεί ως Πόρτο Γκρέκο. Η Κύπρος δεν πρέπει να ΝΑΤΟποιηθεί, ούτε να καταλυθεί πιο πολύ η όποια –έστω κολοβή– υπόσταση που είχε ως κυρίαρχη χώρα.
Η παρακμή της Δύσης θα συνεχιστεί, γιατί είναι δομική, βαθιά, μη αναστρέψιμη. Η Ελλάδα δεν μπορεί να εναποθέσει τη λύση του Υπαρξιακού της Προβλήματος στις αγκάλες των ΗΠΑ-Ισραήλ. Οι λεονταρισμοί και οι τυχοδιωκτισμοί πληρώθηκαν ακριβά στο πρόσφατο παρελθόν. Το Ιράν δεν είναι εχθρός της Ελλάδας, όπως δεν είναι και η Ρωσία. Από αλλού είναι οι απειλές και ανοίγουν οι ασκοί!
Ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας και κοινωνικής αξιοπρέπειας είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ στους ταραγμένους καιρούς που έχουμε εισέλθει.
