του Γιώργου Καρούντζου*
Η Τρίπολη ‒έδρα Περιφέρειας‒, δεν έχει πια τον κομβικό ρόλο που είχε στον ξεσηκωμό του Γένους. Με αποδυναμωμένη την ύπαιθρο και τα χωριά, τώρα πια υστερεί σε δυναμική ανάπτυξης και προκοπής λειτουργώντας σαν διοικητικό κέντρο με διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Με έναν αλλοιωμένο, άνευρο αστικό ιστό έπαψε πια να θυμίζει εικόνες και πρόσωπα του παρελθόντος (Καρυωτάκης, Μίκης, Γκάτσος…). Πολλές πλατείες για να μαζεύονται παρέες μοναχικών και μόνων θαμώνων σε καφέ, συνοδεία λαϊκής pop. Χρεωμένα μαγαζιά, χρεωμένοι άνθρωποι-κυνηγημένα πουλιά, φτεροκοπάνε κάθε φορά μακριά από τα βόλια του κυνηγού.
Ένα κρυφό επαρχιώτικο καμάρι μας έμεινε, η ασυνείδητη επαφή με τον Γέρο πάνω στο άλογο, με τη σπάθα να οδηγεί τους μαχητές. Εκεί, στην Πλατεία Άρεως, πάνω στα θαμμένα ερείπια του Σεραγιού του Χουρσίτ, από το 1971, στηρίζεται σε βάθρο που έγινε ταφικό μνημείο, από το 1993, όπου έκτοτε φυλάσσονται σε κρύπτη τα οστά του Γενάρχη. Από τις 11/2 όμως, ο έφιππος ανδριάντας αποκαθηλώθηκε.
Μας είπαν ότι το άγαλμα έχει στατικό πρόβλημα στήριξης και φθορές που χρειάζονται αποκατάσταση. Δεν υπάρχει όμως σχετική τεκμηρίωση από Δομοστατικούς Μηχανικούς ή Πολυτεχνεία. Από τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν, φαίνεται ότι κατά την αποκόλληση και μεταφορά, χρησιμοποιήθηκαν σιδερένια στοιχεία στήριξης που τρύπησαν τον κορμό του αλόγου και έσπασε το σπαθί του καβαλάρη. Η διαδικασία έτυχε της επίβλεψης ιδιώτη γλύπτη, χωρίς εφαρμογή πρωτοκόλλων, απουσία Υπεύθυνου αρμόδιου φορέα (ΥΠΠΟ, Αρχαιολογία, Πολυτεχνείο, Σχολή Καλών Τεχνών, Τεχνική Υπηρεσία με σχετική εμπειρία).
Μετά τις διαμαρτυρίες κάποιων, ακολούθησε ο πανηγυρισμός των απέναντι: Ουφ ευτυχώς. Δεν είναι μνημείο (ούτε έργο τέχνης;). Ο χαρακτηρισμός ως μνημείου ή όχι υποδηλώνει τα αγαθά (;) κίνητρα της Διοίκησης.
Η φθορά και η «βεβήλωση» δεν μπορεί να τεκμηριωθεί σε μέγεθος, αφού το άγαλμα κλειδώθηκε και φυλάσσεται (;) σε ιδιωτικό εργοστάσιο σιδηροκατασκευών (άνευ πρωτοκόλλου). Σε απάντηση σε σχετική επερώτηση στην Βουλή, η Υπ. Πο. μας είπε ότι θα συσκεφθούν, μήπως και δεν πρέπει να ξαναμπεί στο βάθρο το άγαλμα, γιατί δεν ταιριάζει με το Δικαστικό Μέγαρο που στέκεται αντίκρυ (Όμορφο Νεοκλασικό κτίριο, με τα αγάλματα Τερτσέτη & Πολυζωίδη στην εμπατή).
Η χρήση του κτιρίου αυτού όμως προκαλεί αντί για θαυμασμό, μάλλον αποστροφή λόγω της χρήσης και του κακού παρελθόντος του. Το Δικαστήριο προσβάλλεται από τον Θοδωρή, ή ο Θοδωρής από το Δικαστήριο;
Και ύστερα ήρθαν οι Ψεκασμένοι:
‒ Η αποκαθήλωση έγινε τη μέρα της επίσκεψης του Πρωθυπουργού στην Πύλη. Ο Σουλτάνος πολλάκις έχει αναφερθεί στη «σφαγή» της Τριπολιτσάς και στο «πάστωμα», που ακολούθησε. Εμείς πάλι να πάμε με άδεια χέρια επίσκεψη;
‒ Βγάλαμε κονδύλι να σκάψουμε την πλατεία για να φτιάξουμε ένα υπόσκαφο «μαυσωλείο», αφιέρωμα στον αγώνα. Φαίνεται ντρεπόμαστε να κάνουμε ένα περίοπτο μουσείο.
‒ Και ‘κεί που σκάβαμε τι βρήκαμε λες; Το θησαυρό του Χουρσίτ, και το παλιό Σαράι, και μιας και το βρήκαμε να το αναδείξουμε σαν οθωμανικό μνημείο, multi-πολιτισμικοί γάρ.
Ευκαιρία για δημιουργία αντιμαχομένων στρατοπέδων, η χαρά του Έλληνα.
Ένα είναι το Βέβαιο: Η Εντολοδόχος Αρχή Διοίκησης δεν πήρε εντολή και εξουσιοδότηση από τον εντολέα της (εμάς), για τη μέθοδο, τα μέσα και τους ειδικούς που θα έπρεπε να τεκμηριώσουν τα περί βλαβών και αποκαταστάσεων. Οι εντολοδόχοι, ΔΕΝ αποφασίζουν, ειδικά για τέτοια μέγιστα θέματα, εφαρμόζουν.
Ακούγεται μεταφυσικό ή κβαντικό:
Πάνω από το προσωπικό και κοινωνικό μας χάος, πάνω από συμμορίες και βασανιστές, πάνω από την παρακμή της ψηφιακής Α(Ι)ποχαύνωσης, απάνω από τα θλιβερά σχολειά, τις Ιερές κονομησιές και τις business as usual, στεκόταν και ΘΑ στέκει ο Γέρος να μοιράζει φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους, και να ντοπάρει τους φοβισμένους: Κώλο με κώλο αδέρφια και τους φάγαμε. Πάνω από όλα αυτά Ο γενάρχης ξανά εκεί στο βάθρο του.
Υ.Γ.: Πληροφορίες που αναφέρουν ότι τα κόκκαλα του γέρου στη βάση του Ταφικού Μνημείου, ΤΡΙΖΟΥΝ, δεν έχουν διασταυρωθεί.
* Ο Γιώργος Καρούντζος είναι πολιτικός μηχανικός (Τρίπολη)
