Στις φετινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών και τη συγκάλυψή του, δεν έλαβε τον λόγο η Μ. Καρυστιανού – παρότι βρισκόταν στο Σύνταγμα και είχε την πρόθεση να μιλήσει. Η ίδια, σε συνέντευξή της, δήλωσε: «Ήρθα να μιλήσω για το παιδί μου και για τον αγώνα των Τεμπών. Κατάλαβα όμως περίπου ένα δίωρο μετά ότι η οργανωτική επιτροπή του συλλόγου είχε ήδη διαμορφωμένο πρόγραμμα, με τη συμμετοχή ομιλιών συγγενών και εργατικών κέντρων. Για κάποιο λόγο δεν ήθελαν να μιλήσω. Είναι θεμιτός κάθε αγώνας· η σημερινή ημέρα όμως ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς των Τεμπών».
Το μπλοκάρισμα της κ. Καρυστιανού από το βήμα των ομιλητών, είτε ρητό είτε υπόρρητο –μέσω τρικ με τη λίστα των ομιλητών και καθυστερήσεων– είναι κάτι που παρατήρησε ο κόσμος που ήταν παρών, και δεν το θεώρησε ούτε τυχαίο ούτε αποδεκτό.
Ανεξάρτητα από την άποψη των διοργανωτών (ανάμεσα στους οποίους κεντρική θέση είχε το ΚΚΕ) για τις πολιτικές επιλογές και τις τοποθετήσεις της κ. Καρυστιανού, είναι αναντίρρητο ότι η ίδια, μαζί με άλλους συγγενείς των θυμάτων, έχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο ώστε να αποτραπεί η συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών. Όλες οι αποκαλύψεις για τη συγκάλυψη του εγκλήματος, ο διαρκής αγώνας για να βρεθούν στοιχεία, η αντίσταση στην περιφρόνηση και τα εμπόδια του κράτους, έχουν γίνει από τους συγγενείς – όχι από το πολιτικό σύστημα ή κάποια σωματεία.
Επομένως, είναι αδιανόητο σε μια λίστα ομιλητών, στην οποία συμπεριλήφθηκαν και μίλησαν πάμπολλα σωματεία για χίλια-δυο ζητήματα, να μην βρίσκει θέση κάποιος από τους συγγενείς, πόσο μάλλον η κ. Καρυστιανού. Η στάση αυτή του «face control» και του καπελώματος –η οποία οδήγησε στον αποκλεισμό και άλλων ομιλητών από συλλογικότητες που γεννήθηκαν μέσα από το κίνημα των Τεμπών, όπως η ομάδα «Μέχρι Τέλους»– δημιουργεί κλίμα διχασμού και αποτελεί πρωτοφανή απρέπεια και απολύτως επιζήμια επίδειξη αντιδημοκρατισμού, η οποία εντάσσεται σε μια λογική αλλοίωσης του πολιτικού μηνύματος του κινήματος των Τεμπών.
