Γιατί δεν πιάνει αυτή την φορά με την ίδια ευκολία ο κοινωνικός αυτοματισμός στον οποίο τόσο ποντάρει η κυβέρνηση; Γιατί δεν βλέπουμε ρεπορτάζ με ταλαιπωρημένους και οργισμένους με τους αγρότες οδηγούς Ι.Χ., παρ’ όλο που τόσο θα τα ήθελαν τα ΜΜΕ; Κάτι μοιάζει να αλλάζει. Αυτή τη φορά η κοινωνία δείχνει πιο κοντά στους αγρότες και τα μπλόκα, για μια σειρά από λόγους που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία χρόνια και τώρα συμπυκνώνονται:
Πρώτον, επειδή το πρόβλημα δεν αφορά πια μόνο τους αγρότες. Η ακρίβεια στα τρόφιμα έχει φέρει τον καταναλωτή αντιμέτωπο με τα ίδια καρτέλ και τους ίδιους μεσάζοντες που κλέβουν τον αγρότη στο χωράφι και όλους μας στο ράφι. Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι όταν ο παραγωγός πιέζεται ασφυκτικά από κόστος, φόρους και στρεβλώσεις στις ενισχύσεις, το αποτέλεσμα είναι ακριβότερα και χειρότερα προϊόντα. Οι αγρότες δεν εμφανίζονται ως «συντεχνία», αλλά ως κρίκος μιας αλυσίδας που σπάει εις βάρος όλων.
Δεύτερον, επειδή έχει χαθεί η εμπιστοσύνη προς το κράτος και τη διαχείριση. Τέμπη, υποκλοπές, ακρίβεια, τώρα το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ (και η γενικότερη εικόνα σήψης) ακυρώνουν το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχουν λεφτά». Όταν αποκαλύπτεται κακοδιαχείριση, ρουσφέτια και πελατειακές πρακτικές, η κοινωνία τείνει να παίρνει το μέρος εκείνων που νιώθει ότι αδικήθηκαν, όχι εκείνων που κυβερνούν. Και είναι εξόφθαλμο πλέον ότι τύποι σαν τον κ. Φραπέ και την κυρία με τη Φεράρι, ανήκουν στον σάπιο κόσμο των κυβερνώντων και όχι σε αυτόν των παραγωγών.
Τρίτον, επειδή οι αγρότες εμφανίζονται πιο ώριμοι πολιτικά. Τα αιτήματά τους είναι πιο συγκεκριμένα, συνδέονται με την επιβίωση της παραγωγής και όχι μόνο με επιδοτήσεις. Αυτό δυσκολεύει τον κοινωνικό αυτοματισμό, αφού δεν πείθει πια το αφήγημα του «τεμπέλη επιδοτούμενου αγρότη» που ταλαιπωρεί τους υπόλοιπους. Δεν κυριαρχεί η εικόνα με τα χυμένα γάλατα και οπωρολαχανικά, που δημιουργούσαν αρνητικά αντανακλαστικά. Αντιθέτως, βλέπουμε παραγωγούς να ανοίγουν τα διόδια, να μοιράζουν φρούτα και άλλα προϊόντα σε διερχόμενους οδηγούς κ.ο.κ.
Τέταρτον, επειδή υπάρχει γενικευμένη κοινωνική κόπωση. Εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι και νέοι αναγνωρίζουν στους αγρότες τον εαυτό τους: ανασφάλεια, αίσθηση αδιεξόδου, απουσία προοπτικής. Τα μπλόκα λειτουργούν ως συμβολικό σημείο συσσώρευσης μιας ευρύτερης αγανάκτησης, όχι ως απομονωμένο γεγονός. Το ζήσαμε και με το έγκλημα των Τεμπών (σε μεγαλύτερη έκταση και βάθος), ένα ζήτημα (αυτό της δικαιοσύνης) να γίνεται αφορμή για να βγει στην επιφάνεια όλο το πλέγμα αδιεξόδων που γεννά οργή, αλλά και θέληση για αλλαγή.
Πέμπτον, τέλος, επειδή λείπει το αντίπαλο αφήγημα. Η κυβέρνηση δεν έχει τίποτα πειστικό να πει για το μέλλον της παραγωγής και της περιφέρειας, ενώ η αντιπολίτευση δεν έχει καταφέρει να καπελώσει ή να καναλιζάρει τις κινητοποιήσεις. Έτσι η κοινωνική στήριξη προς τα μπλόκα μοιάζει πιο αυθόρμητη, πιο ειλικρινής και λιγότερο χειραγωγήσιμη από άλλες φορές.
Κοινός αγώνας το ζητούμενο
Τις τελευταίες 2 εβδομάδες, τα μπλόκα των αγροτών δυναμώνουν. Σε περισσότερα από 60 σημεία όλης της χώρας, κρατιούνται σταθερά μπλόκα σε κόμβους, εισόδους πόλεων και τελωνεία. Σε μια πορεία κλιμάκωσης, αγρότες μπήκαν και στις πόλεις, επιδιώκοντας συμβολικούς αποκλεισμούς σε λιμάνια (Θεσσαλονίκη, Βόλος) και αεροδρόμια, αλλά και σε βουλευτικά γραφεία της Ν.Δ. Με την αστυνομία να απαντά με καταστολή, ή και στημένες κατηγορίες για εγκληματική οργάνωση, όπως στην Κρήτη. Το Σάββατο συνεδριάζει η Πανελλαδική Επιτροπή Μπλόκων (προσκείμενη στο ΚΚΕ) για να εξετάσει τα επόμενα βήματα, ενώ αγρότες και κτηνοτρόφοι της Κρήτης φαίνεται να αφήνουν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με την κυβέρνηση προσερχόμενοι μόνοι τους σε διάλογο (χωρίς αποτέλεσμα όμως).
Παραμένει ζητούμενο αν αυτή η θετική στάση της κοινωνίας θα μεταφραστεί σε μια πιο ενεργητική έκφραση ενός κοινού αγώνα. Σε κάθε περίπτωση, η οργή των αγροτών μοιάζει να μην μπορεί να χωρέσει στον προσχηματικό διάλογο που ζητά η κυβέρνηση, ή σε έναν κομματικά ελεγχόμενο αγώνα με προδιαγεγραμμένη κλιμάκωση και αποκλιμάκωση. Αυτές τις μέρες μπορεί να κρίνονται σε συσκέψεις και συντονιστικά τα επόμενα βήματα κλιμάκωσης του αγώνα, όμως η συνάντηση των μπλόκων με την υπόλοιπη κοινωνία, με τα γενικότερα αιτήματα για πραγματική δημοκρατία και αλλαγή πορείας, είναι αυτό που φοβάται περισσότερο από κάθε τι άλλο η κυβέρνηση. Η συνάντηση αυτή, τώρα στα μπλόκα, θα είναι –ασχέτως της εξέλιξης της τρέχουσας φάσης του αγώνα– μια σημαντική μαγιά στον κοινό αγώνα για την υπεράσπιση του τόπου μας, για τη γη και την τροφή μας, για μια ανεξάρτητη χώρα που θα παράγει και θα ζει με αξιοπρέπεια.
Να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα των αγροτών!
Δημοσιεύουμε το κάλεσμα των αγροτών από το Μπλόκο στα Πράσινα Φανάρια, στην Ανατολική Θεσσαλονίκη. Επειδή έχουμε κάθε λόγο να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα των αγροτών. Να πάμε μεθαύριο Κυριακή στα μπλόκα. Να στηρίξουμε τον κοινό μας αγώνα για τη γη και την τροφή μας.
Μια επίσκεψη στα μπλόκα, μια συζήτηση, έστω και μια ώρα παρουσίας με φίλους, με τα παιδιά και την οικογένειά μας:
– δίνει κουράγιο στους ανθρώπους που αγωνίζονται σπάει τον κοινωνικό αυτοματισμό,
– δείχνει στους αγρότες ότι δεν είναι «μόνοι τους».
Για τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, η πρόσβαση στο μπλόκο στα Πράσινα Φανάρια είναι εφικτή μέσω της λεωφόρου Γεωργικής Σχολής ή, με αστική συγκοινωνία, φτάνοντας στο τέρμα του 2Κ στο IKEA, και περπατώντας απόσταση 15΄ προς το Αεροδρόμιο.
