Για τέταρτη συνεχή χρονιά η φτωχολογιά στην Κένυα ξεσηκώνεται για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, καθώς και για να πάψουν επιτέλους οι ξένες και ντόπιες ελίτ να λεηλατούν τη χώρα. Ο Ιούλιος είναι κάθε χρόνο η εποχή που κλιμακώνονται οι κινητοποιήσεις, καθώς γιορτάζεται η επέτειος της λαϊκής εξέγερσης του 1990 ενάντια στην αιματοβαμμένη φιλοδυτική δικτατορία του Άραπ Μόι. Ιδίως την τελευταία τετραετία, καθώς οι διαδηλωτές στρέφονται ανοιχτά ενάντια στην εκάστοτε κυβέρνηση, οι μαζικές διαμαρτυρίες πνίγονται στο αίμα. Δεκάδες νεκροί το 2022 στις κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν ως ξέσπασμα οργής για την ακρίβεια, δεκάδες και το 2023 στις διαδηλώσεις ενάντια στα εξοντωτικά μέτρα που επέβαλαν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, ακόμη περισσότεροι πέρυσι (επίσημος απολογισμός: 60), στις διαμαρτυρίες ενάντια στην άγρια φορολόγηση βασικών αγαθών – πάλι κατόπιν απαίτησης των διεθνών «πιστωτών»*. Εκτός από τους νέους, δυναμική είναι κάθε χρόνο η παρουσία και των εργαζόμενων στον «ανεπίσημο» ιδιωτικό τομέα, όπου οι μισθοί δεν ξεπερνούν τα 25 δολάρια τον μήνα!
ΦΕΤΟΣ οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν τον Ιούνιο, μετά τη δολοφονία του 31χρονου αριστερού δασκάλου και μπλόγκερ Άλμπερτ Οϊβάνγκ στα κρατητήρια της αστυνομίας, αφότου συνελήφθη για «δυσφήμηση του προέδρου». Σταδιακά εξελίχθηκαν σε ένα κίνημα που πλέον απαιτεί την παραίτηση της κυβέρνησης του «προοδευτικού» Ουίλιαμ Ρούτο, ο οποίος είχε εκλεγεί πρόεδρος υποσχόμενος καταπολέμηση της διαφθοράς και της εξαθλίωσης, αλλά και δημοκρατικές ελευθερίες – και κάνει ακριβώς τα αντίθετα. Η εξουσία αντέδρασε και φέτος στέλνοντας την αστυνομία και τον στρατό να πυροβολούν στο ψαχνό. Εξαπέλυσε επίσης συμμορίες «άγνωστων» παρακρατικών με μηχανάκια που εμβολίζουν τις κινητοποιήσεις και μαχαιρώνουν διαδηλωτές!
Την προηγούμενη εβδομάδα δολοφονήθηκαν 11 διαδηλωτές, ενώ τη Δευτέρα 7/7 άλλοι 31… Μεταξύ αυτών και 11 μέλη και υποστηρικτές του Κ.Κ. Κένυας, που συγκροτήθηκε το 2019 από αγωνιστές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος επηρεασμένους από τον παναφρικανισμό και τον μαοϊσμό. Σύμφωνα με τους Κενυάτες αγωνιστές, που επιδιώκουν «τον μετασχηματισμό του κύματος διαμαρτυρίας σε μια εθνική δημοκρατική επανάσταση με σοσιαλιστική προοπτική», η κυβέρνηση Ρούτο εδώ και εβδομάδες προσπαθεί να λυγίσει τους διαδηλωτές, αλλά δεν τα καταφέρνει.
ΙΔΙΩΣ η νεολαία αντιδρά όλο και πιο δυναμικά στη βάρβαρη καταστολή. Ένα παράδειγμα ήταν η ολοσχερής πυρπόληση του αστυνομικού τμήματος στη Νιαμίρα, μια πόλη 50.000 κατοίκων στη δυτική Κένυα, μετά την εν ψυχρώ δολοφονία δύο φοιτητών από αστυνομικούς στη διάρκεια ειρηνικής διαδήλωσης την Τετάρτη. Μέχρι στιγμής οι δολοφονίες και οι μαζικές συλλήψεις «συμμοριτών και τρομοκρατών» (έτσι χαρακτήρισε τους διαδηλωτές ο υπουργός Εσωτερικών του Ρούτο!) προκαλούν όχι φόβο, αλλά οργή. Έτσι τώρα οι κυβερνώντες προσπαθούν να υποδαυλίσουν και εθνοτικές αντιπαραθέσεις… Το Κ.Κ. Κένυας υποστηρίζει ότι όσο υπάρχει αυτό το απόλυτα εξαρτημένο από τις ΗΠΑ και άλλες Δυτικές δυνάμεις καθεστώς, δεν μπορεί να δοθεί καμία ουσιαστική λύση. Τονίζει πως το ίδιο ισχύει και για την οικονομική εξάρτηση από τους διεθνείς «πιστωτές» που υπαγορεύουν την κυβερνητική πολιτική, και στους οποίους πάει το 75% των δημοσίων εσόδων…
* «Και στην Κένυα, και στην Ουγκάντα» (φύλλο 601), «Η Κένυα ματώνει» (φύλλο 647), «Βαμμένο στο αίμα διαδηλωτών το ΔΝΤ» (φύλλο 692).
