Ήταν η δεύτερη χρονιά που το φεστιβάλ παιδικού βιβλίου ζωντάνεψε την πόλη της Έδεσσας από την Τετάρτη 10 έως και την Κυριακή 14 του Δεκέμβρη.
«Μύλοι – μύθοι – παραμύθι» ο τίτλος του φεστιβάλ κι είχα κι εγώ τη χαρά να βρεθώ εκεί, να συναντηθώ με παιδιά από την Έδεσσα και τα γύρω χωριά, να παρακολουθήσω εργαστήρια και δράσεις άλλων συγγραφέων και να περπατήσω μέχρι τελικής πτώσεως πλάι σε ποτάμια, πίσω και μπροστά από καταρράκτες και πάρκα.
Αντιγράφω από την ανακοίνωση των διοργανωτών – το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Έδεσσας Γιαννιτσών:
«Για πέντε συνεχόμενες μέρες, στους Αστερόμυλους του πάρκου των καταρρακτών, συνέβη κάτι μαγικό! Τα πρωινά, 20 συγγραφείς, εικονογράφοι και παιδαγωγοί συναντήθηκαν με περίπου 900 μαθητές, σε μια γιορτή που ήταν γεμάτη από παρουσιάσεις βιβλίων, αφηγήσεις, τραγούδια, παιχνίδια…
Τα απογεύματα, όπως και το Σάββατο, πραγματοποιήθηκαν εργαστήρια για ενήλικες και ανοιχτές παρουσιάσεις για όλα τα παιδιά της πόλης! Με αφορμή το παιδικό βιβλίο συγγραφείς, εικονογράφοι και παιδαγωγοί οργάνωσαν εργαστήρια αξιοποίησης των παιδικών βιβλίων στην τάξη, εργαστήρια δημιουργικής γραφής και εικονογράφησης.
Η γιορτή λήξης έλαβε χώρα στον Μύλο του Σαλαμπάση σε γιορτινό κλίμα! Ο Δήμαρχος Γιάννης Τσεπκεντζής με την κόρη του διάβασαν ένα τοπικό παραμύθι στα παιδιά και ακολούθησαν παιδικά τραγούδια από τμήμα της παιδικής χορωδία του Νέου Ωδείου.
Η δράση δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τη συνεργασία και την οικονομική στήριξη του Δήμου Έδεσσας, ο οποίος πίστεψε από την πρώτη στιγμή στο εγχείρημα αυτό.
Δεν θα μπορούσε, επίσης, να είναι τόσο επιτυχημένη χωρίς τους εθελοντές μας από το ΕΠΑΛ και το ΕΚ Έδεσσας, Τμήμα Βοηθών Βρεφονηπιοκόμων και Τμήμα Κομμωτικής. Τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε στους χορηγούς μας, τις επιχειρήσεις Taph Print και Evora – Παραδοσιακά προϊόντα, καθώς και το Παραγωγικό Εργαστήρι Ατόμων με Αναπηρία «Περίτεχνο».
Με την υποστήριξη του Δήμου και τη συνεργασία όλων μας πιστεύουμε πως το «Μύλοι – μύθοι – παραμύθι» θα βγάλει ρίζες και κλαδιά και θα γίνει ένα όμορφο δέντρο γεμάτο βιβλία, παραμύθια, παιχνίδια, συναντήσεις και εργαστήρια, όπου γύρω του θα χαμογελούν παιδιά μικρά και μεγάλα»
Να πω, πως τρεις άνθρωποι σήκωσαν το βάρος της διοργάνωσης με έμπνευση, δουλειά άφθονη και χαμόγελο, ξεπερνώντας κάθε μικροπρόβλημα που προέκυπτε, όπως είναι λογικό.
Ο Θοδωρής Παπαϊωάννου, η Δέσποινα Καραδήμου και η Τίνα Τζιώγα μας έκαναν να νιώσουμε την πιο ζεστή φιλοξενία σε αυτή τη μαγική πόλη των νερών.
Το Πάρκο με τους Μύλους λίγο πάνω από τους διάσημους καταρράκτες δημιουργούσε μια παραμυθένια ατμόσφαιρα και παντού έβλεπες παιδιά όλων των ηλικιών χαρούμενα, όπως και οι συγγραφείς και εικονογράφοι που είχαμε την τύχη να βρεθούμε εκεί.
Και σκέφτηκα για άλλη μια φορά πως όλα μπορεί να συμβούν όταν υπάρχει θέληση και ικανότητα.
Τέτοιου είδους δράσεις θα έπρεπε να υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα, αλλά δυστυχώς μόνο φωτεινές εξαιρέσεις συναντάμε. Αναφέρω τη Καστοριά, τη Βέροια και τη Καλαμάτα, ενώ σποραδικά κι αλλού γίνονται σχετικές προσπάθειες.
Στόχος: Να φέρουμε τα παιδιά κοντά στο βιβλίο. Κάτι –που όπως γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας– μοιάζει να αγνοεί ο Δήμος Αθηναίων και φυσικά το υπουργείο Παιδείας.
Έρχομαι καθημερινά σε επαφή με δεκάδες παιδιά όλων των ηλικιών και διαπιστώνω με θλίψη πως η μεγάλη πλειονότητά τους στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο παίρνει «διαζύγιο» από τα βιβλία και το διάβασμα «εκτός ύλης».
Για να αντιστραφεί, να σταματήσει αυτή η απαξίωση του βιβλίου θα πρέπει να υπάρξουν συστηματικές δράσεις με κορωνίδα τους φεστιβάλ σαν αυτό της Έδεσσας, όπου εκατοντάδες παιδιά γνωρίζουν συγγραφείς, συζητάνε μαζί τους, κεντρίζεται το ενδιαφέρον τους.
Φυσικά δεν αρκεί το φεστιβάλ, αλλά ανάβει τη σπίθα. Από εκεί τη σκυτάλη πρέπει να την πάρει το σχολείο και η οικογένεια.
Οι διάφοροι Δήμοι –ευτυχώς εξαίρεση η Έδεσσα– ξοδεύουν αφειδώς για «πολιτιστικές» εκδηλώσεις, ανάματα δέντρων, πανηγύρια αλλά όχι για δράσεις που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για πραγματική καλλιέργεια του πολιτισμού.
Οι μικροί αναγνώστες είναι η υποθήκη για το μέλλον.
Όμως δεν είναι μόνο το βιβλίο. Όλη αυτή η ομορφιά που μοιραστήκαμε όσοι βρεθήκαμε στην Έδεσσα, αλλά και οι γεύσεις, οι μουσικές, οι εικόνες, η ευγένεια των ανθρώπων σε κάθε μας βήμα συμβάλλει και στην ίδια την προβολή και προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης.
Ο επισκέπτης που έρχεται για να μοιραστεί σκέψεις και ιδέες με τα παιδιά, γίνεται κι ο ίδιος πλουσιότερος. Και νιώθει την ανάγκη, όπως κάνω αυτή τη στιγμή, να μοιραστεί την ομορφιά που έζησε.
Να γίνει –έστω και για λίγο– κομμάτι της πόλης και των ανθρώπων της. Να ανακαλύψει τις γωνιές. Να μην παραμείνει τουρίστας αλλά να γίνει ταξιδευτής.
Τελικά μόνο μια απορία μου έμεινε στο τέλος: Πέρασε όντως ο Χο Τσι Μινχ από την Έδεσσα ή όχι;
Θέλω να πιστεύω πως ναι. Και πως «η πόλη των νερών και των κερασιών», στην οποία αναφέρθηκε μιλώντας στον Σόλωνα Γρηγοριάδη, το πρώτο Έλληνα δημοσιογράφο που πήγε στο Βιετνάμ το 1965, ήταν και για εκείνον μια έμπνευση για όσα ακολούθησαν…
