Γράφει ο Γιώργος Γιαλούρης
Το παιδί τρέχει κι ανακαλύπτει, το παιδί τρέχει ενώ μπορεί να περπατήσει, «το παιδί, δεν ξέρει ότι είναι παιδί, το παν ενυπάρχει μέσα του», το παιδί δεν έχει λόγο να τρέξει, κι όμως το κάνει, θα τρέξει ενώ θα μπορούσε να περπατήσει, «μην τρέχεις, θα χτυπήσεις», μην τρέχεις λοιπόν, περπάτα όπως εμείς, σκέψου όπως εμείς, κάνε το ένα, κάνε το άλλο, μην κάνεις το ένα, μην κάνεις το άλλο, μάθε αγγλικά, μάθε γλώσσες, μάθε εκείνο, μάθε το άλλο, λες κι εμείς ξέρουμε και θα του υποδείξουμε τι πρέπει να ξέρει, θα του μάθουμε πώς πρέπει να συμπεριφέρεται, ποιες πρέπει να είναι οι ανησυχίες του, τι πρέπει να κάνει όταν μεγαλώσει (αυτό δε, έχει πολύ πλάκα), πώς να είναι χρήσιμο στην κοινωνία (αυτό κι αν έχει πλάκα), και ναι, οκ, να είναι χρήσιμο στην κοινωνία, σε ποια κοινωνία όμως, ας πάρουμε για παράδειγμα την κοινωνία της Ελλάδας μια που ζούμε εδώ κι έχουμε την τύχη να ζούμε στη σωστή πλευρά της βάρκας, η βάρκα όμως μπάζει νερά κι εμείς λέμε τι γαμάτη βάρκα που έχουμε, και η αλήθεια είναι ότι είχαμε γαμάτες βάρκες, ξύλινα ψαροκάικα που η σωστή πλευρά της ιστορίας τα έχει εξαφανίσει με αντίτιμο εκατό χιλιάρικα (να πάλι τα φράγκα), ωστόσο η βάρκα δεν είναι πια βάρκα, είναι σχεδία και δεν κρατάμε ούτε καν κουπί, μόνο καπνίζουμε μπάφους και τα καθάρματα οι businessmen κάνουν κόκα και business, ενήλικες όλοι και θα πούμε εμείς οι ενήλικες στα παιδιά τι να κάνουν, τι να σπουδάσουν για να βγάλουν χρήματα, λεφτά, φράγκα, διότι μόνο έτσι μπορούν να επιτύχουν, δεν υπάρχει κάτι άλλο, τα υπόλοιπα είναι θεωρίες για άλλους, «αποτυχημένους», και ακόμη και αν δεν βγαίνουν αρκετά φράγκα, πρέπει να δείχνουμε ότι βγαίνουν, αφού δεν είμαστε σαν τους άλλους, γι’ αυτό και η ακρίβεια είναι το νούμερο ένα πρόβλημα ενώ τα xanax και τα αντικαταθλιπτικά καταναλώνονται πιο πολύ από φρέντο εσπρέσο και οι Έλληνες θέλουν πια οικουμενική κυβέρνηση, ναι βέεεβαια, οικουμενική κυβέρνηση για να τους σώσει ένας συνασπισμός από τους ίδιους απατεώνες με τους οποίους συναλλάσσονται εδώ και δεκαετίες, όμως εντάξει, είμαστε περήφανος λαός και τρέχουμε στις παρελάσεις για να τιμήσουμε εκείνους που πάλεψαν για μία πατρίδα η οποία δεν υφίσταται πια, η πατρίδα έχει καταντήσει ένα μπουζουκομάγαζο με γύψινες Καρυάτιδες στην είσοδο, αργυρολαρυγγίσματα ν’ακούγονται από μέσα, αφεντικά κάτι μαφιόζους και μια ταμπέλα που γράφει «Η περήφανη Ελλάς», η Ελλάδα είναι ένα μαγαζί, ένας χώρος, ένα μπουζουκτσίδικο που κάνει κέφι η μποτοξού Γκιλφόιλ (cancel o Γιαλούρης, σεξιστικό το σχόλιο, εντάξει ρε φίλε να την πεις γενοκτόνο, μποτοξού όμως όχι, στην αριστερά δεν χωράνε τέτοια σεξιστικά σχόλια), πρώτο τραπέζι πίστα οι γενοκτόνοι κι εμείς χτυπάμε παλαμάκια γιατί, ναι, μας ενδιαφέρουν τα δικαιώματα των γυναικών, είμαστε προοδευτικό κράτος, γι’ αυτό και προστατεύουμε τα δικαιώματα των γυναικών και τα εθνικά μας σύνορα στη Σαουδική Αραβία (στην Αμοργό όχι, η Αμοργός κείται μακράν και είναι πανάκριβη για τους Έλληνες, άσε που δεν έχει και παραλίες), ας πάει η κυρά «τζάμπα πέθανε» με κόμμωση διάσημου κομμωτή μία βόλτα στη Σαουδική Αραβία μακιγιαρισμένη και χοροπηδηχτή όπως πάει στη Βουκουρεστίου και να δούμε τι θα πάθει, κι εμείς τώρα που τα στηρίζουμε όλα αυτά κι ένα σωρό άλλα λέμε στο παιδί τι πρέπει να κάνει, πώς να το κάνει και του δίνουμε και το σωστό παράδειγμα επιλέγοντας κι ένα ιδιωτικό σχολείο, (διότι δεν είμαστε φτωχοί σαν κάτι άλλους και θέλουμε το καλύτερο για το παιδί μας), εκεί που οι μάνατζερς πωλούν την εκπαίδευση και πάμε εκεί κι εντυπωσιαζόμαστε με γήπεδα, προγράμματα κι εκδηλώσεις κι ένα σωρό άλλα περιτυλίγματα αλλά για την ουσία της παιδείας ουδέν, αφού η ουσία του συστήματος είναι η αρπαχτή, η μπίζνα, ο υπολογισμός του κόστους, η φιγούρα, το μετρήσιμο μέγεθος με σύγχρονες μεθόδους αξιολόγησης για να αριστεύει ο ανθρωπολογικός τύπος του Homo Lupus, ο μελλοντικός μάνατζερ, ο μελλοντικός δούλος ενός καταθλιπτικού εαυτού που ξέρει τα πάντα και σκρολάρει δίχως αύριο, ο μετάνθρωπος που εκδίδεται διαρκώς και κάθε μέρα στα βουρκομίντια, αλλά όμως ξέρει από ΑΙ, ξέρει από apps και ηλεκτροκίνηση, ξέρει τι φταίει σε αυτή τη χώρα και πάει περήφανος για να ψηφίσει, ξέρει από ποδόσφαιρο, από μπάσκετ, από κόμμωση, από οικογένεια, από πολιτική κι έχει γνωριμίες, ξεπλένει μαύρο χρήμα και σίγουρα όλοι οι άλλοι είναι βλάκες, ξέρει την καλή ταβέρνα, ξέρει από μπακαλιάρο, ξέρει από σκορδαλιά, ξέρει τι θέλουν οι γυναίκες, ξέρει τι θέλουν οι άντρες, είναι περήφανος που είναι Έλληνας, ξέρει από οικονομικά και γενικώς ξέρει αν και δεν διάβασε ποτέ του ούτε ένα δοκίμιο, αλλά βλέπει shorts στο youtube που τα εξηγούν όλα και ξέρει πρωτίστως πώς ν’ αναθρέψει το παιδί του και θα τον πάει και στον παιδοψυχολόγο, στον λογοθεραπευτή και τα λέει όλα αυτά στον ψυχίατρό του για να λύσει και τα δικά του προβλήματα με τις σχέσεις του και όλα τα ξέρει, όλα, όλα, γαμώ την πουτάνα μου, πόσα ξέρει ρε ο κερατάς ο Ελληνοέλληνας, πώς γίνεται να ξέρει τόσα πολλά κι όμως έχει ξεφτιλίσει έτσι αυτή τη χώρα;
