Του Γιώργου Γιαλούρη
Όταν γράφω, θέλω να δώσω μια και να τα γκρεμίσω όλα, να τους τσαλαπατήσω το γρασίδι, να σταθώ μπροστά από τα κτίρια κάποιας εταιρείας και να χοροπηδάω πάνω στο γρασίδι μέχρι να έρθει ο σεκιουριτάς να με διώξει, τους κερατάδες, ποτίζουν συνεχώς τα γρασίδια, ξέρετε ρε πόσο νερό χρειάζεται το γρασίδι, πώς θα γεμίσουν οι πισίνες, καλύτερα που έχουμε λιγότερους Έλληνες, πίνουν πολύ νερό και τα πεντάστερα πολλαπλασιάζονται, χρειαζόμαστε νερό για τις πισίνες, το όνειρο κάθε Έλληνα των 90s και 00s, να έχει μία πισίνα ή εξοχικό με πισίνα, τώρα το όνειρο είναι να βγάλει τον μήνα, κι εγώ δεν θέλω πια να γράφω για αυτά πράγματα, θέλω μόνο να χοροπηδάω στα γρασίδια, «γιατί το έκανες αυτό αγόρι μου, τι σ’ έπιασε», «ε, είπα μια φορά ν’ αντιδράσω κι εγώ», «κι έτσι βρήκες εσύ ν’ αντιδράσεις; Πήγαινε σε καμία πορεία, παράγγειλε κάτι, κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου, γίνε κάπου εθελοντής, πήγαινε κάπου να βοηθήσεις ή γράψε, μπες στα σόσιαλ και γράψε τα», μα τι νόημα έχουν όλα αυτά, πού να τα πω, άκου στα σόσιαλ, τα σόσιαλ είναι σαν να έχουν πάρει όλοι ένα ρόπαλο και να κοπανάνε τον αέρα, ούτε καν μύγες δεν βαράνε, κραδαίνουν ρόπαλα και χτυπάνε στα τυφλά χωρίς να πετυχαίνουν τίποτα και κανέναν, εγώ τουλάχιστον θα λιώσω λίγο γρασίδι, θα το λιώσω το γαμωγράσιδο, γαμώ τα γρασίδια μου και τις πισίνες μου μέσα, αχ, διακοπές στην πισίνα, λίγο δροσερό, λευκό κρασάκι, το γυάλινο ποτήρι να δακρύζει στο χέρι, φώτο στο insta και upload, όλα στο φως, ιδού η διαφάνεια, απαιτούμε διαφάνεια, μα την έχουμε τη διαφάνεια, εμείς οι ίδιοι στεκόμαστε μπροστά στον προβολέα και θέτουμε τον εαυτό μας «γυμνό» στο φως των σόσιαλ, διαφημίζουμε όλοι πού βρισκόμαστε και αντιμετωπίζουμε ως εμπόρευμα όχι μόνο την εργατική μας δύναμη (αχαΐρευτε Γιαλούρη, άσε αυτά τα κομμουνιστικά), αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό, μετατρέπουμε οικειοθελώς τον εαυτό μας σε εμπόρευμα, συναισθήματα, προσωπικές στιγμές, τα πάντα ένα εμπόρευμα και μάλιστα χωρίς να μας υποχρεώνει κανείς γι’ αυτό, το «χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε», το κάνουμε πια μόνοι μας και το κάνουμε με χαρά, πώς να μην είμαστε υποταγμένοι σε όλα λοιπόν όταν οι ίδιοι εκπορνεύουμε ακόμη και τις στιγμές που περνάμε με τα παιδιά μας, με τους φίλους μας, με τις σχέσεις μας, όλα στα φως, όλοι προσκυνούν το τοτέμ του εαυτού τους, όλοι προβάλουν τον εαυτό τους, μικρές ναρκισσιστικές οντότητες που έχουν άποψη για όλα και δεν λύνουν τίποτα, τρέχουν με τ’ αμάξια τους πέρα δώθε κι επικοινωνούν χωρίς επικοινωνία, ξεσπαθώνουν, πατριδοκάπηλοι που «τα λένε» βαυκαλιζόμενοι με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, βγήκαν, βγήκαμε όμως έξω για τα Τέμπη, ξαναβγήκαμε για τα Τέμπη, θα ξαναβγούμε για τα Τέμπη, βγήκαμε σε πορείες, ωστόσο όλα παραμένουν στη θέση τους, γι’ αυτό λοιπόν προτείνω κι εγώ, αφού δεν μπορούμε, ή δεν είμαστε ικανοί ν’ αλλάξουμε τίποτα, ας κάνουμε ένα fight club κίνημα για να τους λιώσουμε, να τους ξεσκίσουμε, να τους τσαλαπατήσουμε τα γρασίδια και να φωνάζουμε «Ο-ξυ-γό-νο, Ο-ξυ-γό-νο», τα γρασίδια θα τους πονέσουν, οι πορείες δεν τους ενοχλούν, τ’ ακρωτηριασμένα παιδάκια με ό,τι έχει απομείνει από τα διαμελισμένα κεφαλάκια τους που τα σημαδεύουν από χόμπι οι φραγκάτοι τουρίστες μας και τα συνθλίβουν με σφαίρες των 8.6 χιλιοστών δεν ενοχλούν τους αστούληδες, τα τσαλαπατημένα γρασίδια όμως θα τους πονέσουν, εκτός, εντάξει, αν το κάνουμε πιο πολιτισμένα, να μην ενοχλήσουμε ιδιαίτερα και το σύστημα, να πετάξουμε ας πούμε μπογιές στο γρασιδάκι, να αντιδράσουμε συμβολικά με λίγη μπογιά, να βγάλουμε καμιά ανακοίνωση για τη μεγαλειώδη μας διαμαρτυρία και να επιχειρηματολογήσουμε υπέρ των ανώτερων ιδανικών μας σε εκπομπές πολύ μαχητικών δημοσιογράφων οι οποίοι εργάζονται και αμείβονται από τους ταξικούς τους εχθρούς. Ναι, μπορούμε να το κάνουμε κι έτσι.
