Γράφει ο Αριστοτέλης Γ. Καλλής
Μυστικές διαδρομές… ηχηρές σιωπές… στερεά αντρίκια βήματα ενός «θέλω», ενός «μπορώ», ενός «αγωνίζομαι» για έναν ομορφότερο κόσμο απέναντι στα πολυβόλα, στον θάνατο, στην αδικία.
Είναι εκεί όπου η Ιστορία συναντά τη μνήμη, τη θέληση για το αιώνιο και παντοτινό, το δίκαιο, το άσβεστο φως έναντι του σκότους, της αδιαφορίας, της μετριότητας, της επιβεβλημένης απραξίας των κρατούντων τα κλειδιά της δυστυχίας του ανθρώπου, που ταξινομήθηκε από τους «επαΐοντες» ως το περιττό σκεύος της ιστορίας… Ως η καύσιμη ύλη στο άρμα της αλαζονείας και της ματαιοδοξίας των παραφρόνων και αφρόνων ηγετών του κόσμου.
Είναι εκεί ανάμεσα στις σκόρπιες φωτογραφίες ενός Βέλγου συλλέκτη, 82 χρόνια μετά, μπροστά από ένα τοίχο πέτρινο και ανθρώπινο συγχρόνως, διακοσίων λευκών περιστεριών έτοιμων να σπάσουν τις αλυσίδες της σκλαβιάς, έτοιμων να χαράξουν πάνω στις πέτρες ονόματα ξαναγεννημένα από την ηρωική έξοδο των ελεύθερων πολιορκημένων.
Είναι εκεί απέναντι από τους κατακτητές, τους δωσίλογους, τους μαυραγορίτες, τους αχθοφόρους του θανάτου, τους συνεργάτες με τις μαύρες κουκούλες, τους εωσφόρους ταξιάρχες τής υποταγής σε δολερά υποχείρια. Κοιτάζουν άφοβα… ορθώνουν τη γροθιά τους, χωρίς μαντήλια στα μάτια, χωρίς δηλώσεις μετανοίας, χωρίς δάκρυα, χωρίς παρακαλετά και ικεσίες…
Είναι εκεί… πάνω και κάτω απ’ το χώμα, σαν δέντρο αιωνόβιο με ρίζες που φτάνουνε στον πυρήνα της γης, και κλαδιά μεγάλα σαν εκείνα της Άνοιξης που φτάνουνε μέχρι τον ουρανό, αγγίζουνε τον Θεό και γίνονται ένα… με ένα σύμπαν που διαρκώς διαστέλλεται αποδεικνύοντας τη ματαιότητα του κακού απέναντι στο καλό.
Είναι εκεί… οι διακόσιοι της Καισαριανής… σ’ έναν χορό ατελείωτο και διαρκή, αγκαλιά με τους τριακόσιους του Λεωνίδα κάτω απ’ τις στεντόρειες φωνές χιλιάδων αναστημένων αγωνιστών ανά τους αιώνες που τούυς περιμένουν απαγγέλλοντας το: «Χαίρε Ω χαίρε Ελευθεριά»…
