Πολλοί απορούν γιατί στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα) δεν εκδηλώνεται ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα, όπως είχε συμβεί π.χ. το 2003 ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ, όταν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι κινητοποιήθηκαν ταυτόχρονα και στις πέντε ηπείρους. Μήπως τότε οι λαοί ήταν περισσότερο αντίθετοι απ’ ό,τι σήμερα στον άδικο πόλεμο και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα; Όλες οι έρευνες, ακόμη και στις ΗΠΑ, διαψεύδουν μια τέτοια υπόθεση. Τι φταίει λοιπόν;
- Μια σημαντική διαφορά με το 2003 είναι ότι τότε ζούσαμε μια φάση ανόδου των αγώνων σε παγκόσμιο επίπεδο, με τα κινήματα και πολλούς λαούς να ξεσηκώνονται ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό. Μέσα στο κλίμα αισιοδοξίας που δημιουργήθηκε, η αντιπολεμική διάθεση της κοινωνίας είχε συναντηθεί με τη βούληση ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος να μην συνταχθεί με τις ΗΠΑ-Βρετανία στην επίθεσή τους κατά του Ιράκ. Έτσι ακόμη και κυβερνήσεις μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών αρνήθηκαν να ευθυγραμμιστούν με την Ουάσινγκτον. Επιπλέον, και εξίσου σημαντικό, οι τότε κινητοποιήσεις χρωματίζονταν από το ενωτικό πνεύμα του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, και κάθε άνθρωπος καλής θέλησης έβρισκε εύκολα τη θέση του σ’ αυτές.
- Η συνέχεια δεν ήταν ευθύγραμμη. Όχι τόσο επειδή σημειώθηκαν παλινωδίες των «κεφαλών» του κινήματος και αναδίπλωση των «διαφωνούντων» Ευρωπαίων, όσο επειδή από τις απαρχές της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα μπαίναμε πλέον στην εποχή της γεωπολιτικής. Οι στόχοι γίνονταν πιο περίπλοκοι, και τα στρατόπεδα ανακατώθηκαν. Ιδίως στην Ευρώπη, μεγάλο τμήμα του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος και της αριστεράς πέρασε στην απέναντι όχθη, προσφέροντας έκτοτε μόνο ψυχρολουσίες σε μια αποσαθρωμένη, απογοητευμένη λαϊκή βάση. Κερασάκι στην τούρτα η πανδημία, ως ευκαιρία πρόβας τζενεράλε για την πειθάρχηση των πληθυσμών. Εθισμός στις οθόνες, παθητική παρακολούθηση αντί συμμετοχής…
- Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, με την επίσημη Ευρώπη (πλην της ισπανικής εξαίρεσης) να χτυπάει προσοχές στους Τραμπ-Νετανιάχου. Και τη μισή και βάλε ευρωπαϊκή αριστερά να χαίρεται με τη δολοφονία του Χαμενεΐ, ενώ ένα άλλο –μικρότερο– τμήμα της πνίγεται, κι αρπάζεται από όποια μυθολογικά μαλλιά βρει εύκαιρα. Όλοι αυτοί διοργανώνουν κινητοποιήσεις που στην πραγματικότητα απευθύνονται στα μέλη τους και στον στενό τους περίγυρο, αφού κυριαρχεί η αδιαφορία για τις προϋποθέσεις που πρέπει να εκπληρώνονται ώστε να βγουν στο δρόμο οι «βασικές μάζες». Η αλλεργία μπροστά σε κάθε ενωτικό και ακηδεμόνευτο (άρα απρόσφορο για εξαγωγή «πολιτικής υπεραξίας») κίνημα, είναι το σημείο στο οποίο συμπίπτουν οι κατά τα άλλα αλληλοσπαρασσόμενες πτέρυγες του «προοδευτικού και αριστερού χώρου».
- Με άλλα λόγια, δύσκολα συγκεντρώνονται οι όροι για την ανάδυση ενός μαζικού αντιπολεμικού κινήματος. Αυτή η διαπίστωση δεν καλεί στην υιοθέτηση μοιρολατρικής στάσης. Το αντίθετο: εάν άνθρωποι και συλλογικότητες συνειδητοποιήσουν τι λείπει, θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με τρόπο ουσιαστικό, πιο αποτελεσματικό. Εξάλλου οι ελίτ-βαμπίρ, οι οποίες χρειάζονται ολοκαυτώματα για να μην τους στείλει στον βυθό η κρίση που γεννά η ίδια τους η ύπαρξη και η λειτουργία, άθελά τους μας σπρώχνουν να συνειδητοποιήσουμε αυτό που έχουμε ανάγκη: ένα παγκόσμιο κίνημα αντίστασης στην απόπειρα υποδούλωσης λαών και χωρών, ένα μαζικό κίνημα για ειρήνη και αξιοπρεπή συμβίωση, εν τέλει ένα κίνημα για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.
Σχόλια
