Γράφει ο Κώστας Γιαλούρης
με λίγα λόγια θέλω να λέω όλο και λιγότερα, να εμπλέκομαι σε κουβέντες μόνο αν πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο, και αυτό που έχω καταλάβει – αν και νομίζω ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα πια – είναι ότι οι κουβέντες στις οποίες αξίζει να συμμετέχει κανείς είναι εκείνες στις οποίες δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, άντε να κάνεις κάποια ερώτηση η οποία θα πρέπει πρωτίστως και θεμελιωδώς να έχει λόγο ύπαρξης και σε πείσμα εκείνου που θα γελούσε αν τίθετο υπαρξιακό θέμα για τη φύση της ερώτησης, αλλά συγγνώμη, θα επαναδιατυπώσω διότι πρωτίστως θα πρέπει να ορίσουμε τα πράγματα, να ορίσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούμε χωρίς επ’ ουδενί να ξεφύγουμε από τις οριοθετημένες του γραμμές, αυτός είναι ένας κανόνας, είναι ο κανόνας ο οποίος θα πρέπει, για χάρη της σαφούς και αποστειρωμένης από κάθε φερτό, ετερόκλητο υλικό, αναζήτησης της βέλτιστης προσέγγισης του θέματός μας να είναι απαράβατος, αφού οτιδήποτε άλλο θα αποτελούσε μία φλυαρία, μία λογικά διαρθρωμένη παράθεση λέξεων χωρίς όμως να αποσκοπεί σε ένα βήμα παραπέρα, και ποιο θα ήταν αυτό το παραπέρα βήμα, η εύκολη απάντηση θα ήταν ότι είναι εκείνο το βήμα το οποίο ορίζεται ως τέτοιο, δηλαδή ένα βήμα χωρίς να έχει σημασία το «προς τα πού» αλλά η εν εαυτώ θεμελίωση του βήματος και μια που μιλάμε οντολογικά, η μέγιστη σημασία – όχι ως σημασία καθαυτή, αλλά ως θεμελιωμένη ύπαρξη, η διαφορά είναι ξεκάθαρη και δεν θα επεκταθούμε – εστιάζεται στην «Ερώτηση» με την έννοια ότι η «Ερώτηση» συνοψίζει μέσα της ό,τι θα θέλαμε να ρωτήσουμε μέχρι τη στιγμή της διατύπωσής της, η συμπύκνωση δηλαδή όλων των μέχρι τότε ερωτήσεων σε μία αιχμηρή, παλλόμενη, ομιλούσα ερώτηση για ένα θέμα, όχι απαραίτητα επιστημονικό, όμως σίγουρα έμφορτο σημασιών, με λίγα λόγια σε ένα θέμα απουσία θέματος, αφού το θέμα παραπλανά και περιορίζεται στην ερμηνεία της πραγματικότητας με βάση τα διαθέσιμα μετρήσιμα στοιχεία, όμως ενώ αναλύεται, ακόμη και αν αναλύεται εις βάθος, δεν ανοίγεται (öffnen) στον κόσμο και ο κόσμος δεν είναι μόνο ο κόσμος που ζούμε, διότι από τον αντιληφθέντα κόσμο (για παράδειγμα: πάω στη δουλειά, πάω στο σούπερ μάρκετ, τι θα φάμε σήμερα, δεν με πληρώσανε ακόμα οι μαλάκες, πάμε για τρίτο παγκόσμιο, τριάρα ρίξαμε πάλι, θα πάρουμε την κούπα) υπάρχει, υπήρχε και θα υπάρχει χωρίς (μάλλον) αίσθηση της ύπαρξής του, ο «Κόσμος», δηλαδή το σύνθετο όλον, αδύνατο να ιδωθεί ακόμη και με το μαθηματικό μας οπλοστάσιο διότι τα μαθηματικά είναι ίσως μία από τις καλύτερες προσπάθειες εξήγησης ενός (ενός;) «κάτι» του οποίου είμαστε μέρος του, αλλά τα μαθηματικά προϋποθέτουν την απόσταση, κάτι το οποίο μαθηματικά είναι αδύνατο, εκτός και αν παραμερίσουμε τα μαθηματικά και επιστρατεύσουμε και άλλες μεθόδους, θεωρίες και συστήματα, αυτό ήταν που ήθελα να πω από την αρχή, αν και δεν ήθελα τίποτα να πω, μόνο να ακούσω, είναι ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη, ίσως και πολύ λίγο δρόμο, ποιος ξέρει, δεν υπάρχει δρόμος, είτε μεγάλος είτε μικρός, αδιάφορα τα μεγέθη για το σύμπαν, επομένως σημασία έχει η «Ερώτηση» να έχει λόγο ύπαρξης για να μην σπαταλάμε και ευτελίζουμε τον λόγο, ούτε την επιστήμη, και επιπλέον, στην εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του κέρδους και των καινοφανών επιτευγμάτων, με άλλα λόγια στην εποχή του Homo Lupus, η επιστήμη δραστηριοποιείται στη βάση του συστήματος το οποίο υπονομεύει την ίδια την ύπαρξή της, με πιο απλά λόγια αρνείται την «Ερώτηση», ο Γκρότεντικ το κατάλαβε αυτό πολύ νωρίς, ο Γκρότεντικ καταλάβαινε πολύ καλά τα μαθηματικά, ο Γκρότεντικ ήταν ένας άλλος Νεύτωνας, ένας άλλος Λάιμπντιζ, ένας άλλος Αινστάιν, καταλάβαινε τα μαθηματικά όσο πέντε έξι άνθρωποι που πάτησαν ποτέ σε αυτή τη γη, τέτοιο μυαλό ήταν, και όμως αρνήθηκε τα μαθηματικά, τα αρνήθηκε και τα παράτησε διότι αντιλήφθηκε ότι έχασαν την επαφή τους με την «Ερώτηση», ερωτούσαν χωρίς να διερωτούνται, ευτελίζονταν για να το πω διαφορετικά και πώς ν’ απαγκιστρωθεί κανείς από εκείνες τις σκέψεις που τον εγκλωβίζουν εντός του μαθηματικού πλαισίου το οποίο του δίνει μία ασφάλεια αλλά τον εμποδίζει να ανοίγεται στον κόσμο, και πάμε ξανά στο αρχικό μας θέμα, δηλαδή στην απουσία ενός και οποιουδήποτε θέματος το οποίο πληρώνεται από την εισροή περιεχομένου αλλά όχι νοήματος σ’ έναν πλήρη θεμάτων, κενού όμως περιεχομένου, μορφής και απουσίας ερωτημάτων φλύαρου κόσμου, κοντολογίς σε έναν just for fun αλλά όχι playful κόσμο, δεν θέλω όμως να ξεφύγω από το θέμα μας το οποίο, όπως το ορίσαμε παραπάνω, συνοψίζεται στα εξής σημεία:
