της Αφροδίτης Κατσαδούρη
Με το που άνοιξα τα μάτια σήμερα διαβάζω για μάτια σφραγισμένα. Στη ζουρλισμένη και παράδοξη σφαίρα του αιώνα που όλα μπορούν να επιτευχθούν και όλα επιτρέπονται, μπισκοτοβιομηχανίες θρυμματίζουν ανθρώπινες ζωές.
Κάνω τσιγάρο στο μπαλκόνι και βλέπω μια Φιλιππινέζα να ταΐζει τα περιστέρια του ακάλυπτου με ψίχουλα. Μια αστική ωδή ως τροφαντή υπενθύμιση στην αμνημόνευτη σελίδα της ασημαντότητας, που η εργοστασιακή ρύθμιση της (απ)ανθρωπότητας δεν έχει σκοπό να συμπεριλάβει στο «επίσημο» προσκεφάλι της ιστορίας της.
Στο κινητό οι ειδοποιήσεις γρυλίζουν Δευτέρα. «Έφυγε» ο κ. Αλέξανδρος μια βδομάδα μετά τη σκυλίτσα του, έγραψαν οι συνάδελφοι απ’ τη δουλειά. Παρήγγειλε το αγαπημένο του μοχίτο απ’ το μαγαζί και δρομολόγησε –αξιώνοντας ώς το τέλος τη ζείδωρη ματιά ενός καλού διπλωμάτη– τη γλυκόπικρη ιστορία του, σκέφτομαι.
Κάτι ήξερε ο διπλωμάτης κι επέμενε σ’ αυτό. Ίσως, τελικά, να είμαστε οι γεύσεις των αγαπημένων μας ποτών, τροφών, φαγητών, ή κάπως έτσι να νομίζουμε ότι συμβαίνουμε ως παρασκευαστικές και σημειολογικές κράσεις στον κόσμο.
Κι ίσως αυτό που πέφτει σήμερα απ’ τους ουρανούς να μην είναι βροχή αλλά λευκό ρούμι και ψίχουλα μπισκότων που κοκκινίζουν με θριαμβευτική ευστοχία τα μάτια.
Κάποιες πηγαίνουν στη δουλειά τους και δεν ξαναγυρίζουν∙ αλλά κι αυτές που ξαναγυρίζουμε, δεν θα είμαστε ποτέ ξανά οι ίδιες.
* Η Αφροδίτη Κατσαδούρη είναι φιλόλογος και συγγραφέας. Η τελευταία της ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο «Η σάρκα στάζει στο μπαλκόνι», εκδόσεις Έναστρον, και μπορείτε να τη βρείτε σε κεντρικά βιβλιοπωλεία.
