«Η φύση του ιμπεριαλισμού είναι να μετατρέπει τους ανθρώπους σε άγρια, αιμοδιψή ζώα, αποφασισμένα να σφάξουν, να σκοτώσουν, να δολοφονήσουν, να καταστρέψουν μέχρι και το ύστατο ίχνος εικόνας επαναστατικού ή εξεγερμένου καθεστώτος»
(Τσε Γκεβάρα, 1964)
Αυτό που μας κατακλύζει ως εικόνα, και λόγος στη συνέχεια, είναι η αποθέωση της πραγματικής φύσης του σύγχρονου ιμπεριαλισμού (και σιωνισμού). Η κτηνωδία χωρίς όρια, η θηριωδία ενάντια σε λαούς, έθνη, χώρες, πληθυσμούς. Η Δυτική υπεροψία, σε όλες τις παραλλαγές της, αποκτά τέτοια χαρακτηριστικά που υπερβαίνουν ακόμα και αυτά της χιτλερικής Γερμανίας.
Οι ιστορικοί του μέλλοντος σίγουρα θα καταγράψουν τα όσα συμβαίνουν στους σύγχρονους πολέμους ως μία καμπή στην ανθρώπινη ιστορία. Όχι: το Άουσβιτς, η Χιροσίμα και η Δρέσδη δεν είναι το όριο της ανθρώπινης βαρβαρότητας. ΗΠΑ και Ισραήλ σήμερα το προχωρούν πάρα πέρα. Σύμβολα είναι οι αποκεφαλισμοί αντιπάλων και οι επιδείξεις των κομμένων κεφαλών σε δημόσια ψηφιακή θέα. Ο ISIS ήταν δικό τους παιδί· όπως το Τάγμα Αζόφ· το δημόσιο λυντσάρισμα του Καντάφι· η ανάδειξη του Τζολάνι (που είχε φωτογραφηθεί κρατώντας δύο κεφάλια) σε επίσημο συνομιλητή. Και τώρα ο λόγος των Τραμπ και Σία ξεπερνά κάθε όριο: Θα κυνηγήσουμε, θα σκοτώσουμε, θα πνίξουμε, θα εξοντώσουμε, νοιώθουμε μεγάλη χαρά που τους σκοτώνουμε… και άλλα τέτοια εμετικά. Φτάνει να λέει ότι μπορεί για πλάκα να καταστρέψει μια χώρα. Ότι δεν αναγνωρίζει κανένα κανόνα, και ότι όριο είναι μόνο η συνείδησή του.
Και το σιωνιστικό Ισραήλ; Ας μην πούμε πολλά. Δημόσια εκδηλώνουν την κτηνώδη αντίληψή τους για όλους τους Παλαιστίνιους, που τους θεωρούν κάτι ανάμεσα σε ζώα και ανδράποδα. Η γενοκτονία απολύτως δικαιολογημένη στο μυαλό τους, σαν φυσική πράξη. Και δείτε πώς καμαρώνουν, πώς χαίρονται με το νέο είδος πολέμου που κάνουν με τις ευλογίες όλης της Δύσης: Αποκεφαλισμό της ηγεσίας του αντιπάλου. Δόλια, δολοφονική, έξω από κάθε νομιμότητα στόχευση θρησκευτικών αξιωματούχων, εκλεγμένων προέδρων, στρατιωτικών ηγετών. Μάλιστα γουστάρουν να δημοσιεύονται φωτογραφίες από τη στιγμή που δίνουν την έγκριση για τις εκτελέσεις. Παρακολουθούν τις «επιχειρήσεις» και σε απευθείας μετάδοση. Και μετά περηφανεύονται…
Όχι, δεν είναι τρελοί. Είναι ακραίες προσωποποιήσεις ενός συστήματος (ιμπεριαλιστικού και σιωνιστικού) που επιλέγει τον γκανγκστερισμό και τον θάνατο, την πιο ωμή και ακραία επιθετικότητα, προκειμένου να αναστείλει και να αποφύγει την κρίση και βαθιά παρακμή του. Η φυγή στον πόλεμο είναι μια επιλογή σε έναν ανταγωνισμό με άλλα κέντρα που έχουν δυναμώσει. Μόνο που τώρα τα κτηνώδη χαρακτηριστικά και ο κυνισμός έχουν αντικαταστήσει κάθε «ιδέα» που παλιότερα είχε ανάγκη η οποιαδήποτε «σταυροφορία». «Μπορώ και προξενώ το κακό»: αυτό είναι το σημερινό πρόσωπο του ιμπεριαλιστικού πραγματισμού. Έχω την ισχύ και καθαρίζω, δεν χρειάζεται κανένας κανόνας!
Στη σειρά κατά ριπάς: Γενοκτονία των Παλαιστινίων. Δολοφονία του Λιβανέζου πολιτικού και θρησκευτικού ηγέτη Νασράλα. Δολοφονία του Χανίγιε σε ξενοδοχείο της Τεχεράνης. Επέμβαση και απαγωγή του προέδρου Μαδούρο και περιφορά του σαν λάφυρο πολέμου. Εξόντωση της ιρανικής θρησκευτικής, πολιτικής, στρατιωτικής ηγεσίας και διαφήμιση των ικανοτήτων που τους δίνει η Τεχνητή Νοημοσύνη, οι δορυφόροι, τα οπλικά συστήματα, οι πραχτόρικες διαβρώσεις. Άλλος τύπος πολέμου… Στραγγαλισμός της Κούβας. Ο Τραμπ τη θεωρεί παιχνιδάκι του: «Όπου να ’ναι πέφτει, δεν ανησυχώ καθόλου». Αποκλεισμός της από παντού. Χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς φάρμακα, χωρίς τρόφιμα.
Κι όμως: πάρα τη θηριωδία και κτηνωδία χωρίς όρια, οι πόλεμοι δεν κερδίζονται. Πολλαπλασιάζονται, απλώνονται, κλιμακώνονται, τυλίγουν ολόκληρες ηπείρους, παγκοσμιοποιούνται. Ο πυρηνικός πειρασμός είναι προ των πυλών. Ο περιφερειακός πόλεμος στη Μέση Ανατολή ανάβει τις πυρκαγιές μιας γενικότερης ανάφλεξης. Οι καπνοί από τις πετρελαιοπηγές και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου τυλίγουν ολόκληρο τον κόσμο – που θα κληθεί να πληρώσει όχι για τη διάθεση ελευθερίας, αποσύμπλεξης, αυτοδυναμίας, ανεξαρτησίας χωρών και λαών, αλλά για την κτηνωδία και βαρβαρότητα (φτωχές λέξεις σε σχέση με αυτό που γίνεται) των εμπρηστών του πολέμου ΗΠΑ και Ισραήλ. Που ξεπερνούν σε φρίκη, κυνισμό και αλαζονεία το προηγούμενο, χιτλερικό πρότυπο παγκόσμιας επικράτησης.
Το μούδιασμα, το σοκ, η έκπληξη, ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο, αρχίζει να αποκαλύπτει μια άλλη ποιότητα που υπάρχει σε άλλους λαούς, ηγέτες και κουλτούρες. Μια ποιότητα που δεν είναι δουλικά υποταγμένη στο κέρδος και τον πλουτισμό, στην ιδιοτέλεια και τον κυνισμό, στα πιο ζωώδη ένστικτα του εγωιστικού ανθρώπου.
«Ο πόλεμος παίρνει κορμιά και οι όρθιες ψυχές τον πόλεμο». Ακόμα και τώρα, σε χρόνια βαθιάς βαρβαρότητας –τέτοιας που δεν γνώρισε μέχρι σήμερα το ανθρώπινο είδος παρά την ψηφιακή μεταβιομηχανική εκτίναξη και φορεσιά– η φράση αυτή (που είπε ο Παπαφλέσσας λίγο πριν πεθάνει) διατηρεί μια δύναμη που κανένα όπλο, όσο έξυπνο κι αν είναι, δεν μπορεί να εξαλείψει. Οι «όρθιες ψυχές» θα νικήσουν και θα κουρελιάσουν όχι μόνο τη μηχανή του πολέμου, αλλά και το αντιδραστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα που την τρέφει και απειλεί την ανθρωπότητα!
