Δύο λεωφορεία συγκρούονται. Όχι επειδή έσπασε το φρένο ή γιατί είχε ομίχλη. Αλλά επειδή η μία οδηγός εργαζόταν 16 ώρες συνεχόμενα. Κι αυτό είναι η κανονικότητα. Όχι το ατύχημα – το 16ωρο.
Ο υπουργός Μεταφορών, πιστός στην παράδοσή του «αν δεν το δω με τα μάτια μου, δεν υπάρχει», αντί να στείλει ελεγκτές, επιθεωρητές ή το κράτος που πληρώνεται για να ελέγχει, στέλνει ένα ευγενικό αίτημα στην εταιρεία να του δώσει την κατάσταση με τα ωράρια. Όταν το κράτος είναι κουμπάρος της εργοδοσίας, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να στείλει παράκληση. Η Επιθεώρηση Εργασίας είναι μια ανάμνηση, όπως το ΠΑΣΟΚ του ’80.
Ό,τι δεν κάνει η Πολιτεία, το αναλαμβάνει η κυρία Καρυστιανού· μάζεψε 1.300.000 υπογραφές για να βρει δικαιοσύνη για τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη. Προφανώς όχι για να αλλάξει τον κόσμο, αλλά ως κίνηση ευαισθητοποίησης και –γιατί όχι;– να λειτουργήσει σαν καθρέφτης της κοινωνίας.
Στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στον ΕΛΓΑ έπρεπε να έρθουν Ευρωπαίοι εισαγγελείς. Από έξω. Σαν να μην είμαστε χώρα, αλλά παιδικό πάρτι που ξέφυγε και χρειάστηκε να φωνάξουν τον μπαμπά από τη δουλειά.
Και στην τηλεόραση; Ο Μπαλάσκας. Παλιός αστυνομικός (εσχάτως και αναλυτής), τέθηκε κάποτε σε διαθεσιμότητα γιατί του ξέφυγε η αλήθεια. Και σήμερα, ξανά στα πάνελ, ως ειδικός, για να μας εξηγήσει τα αυτονόητα με ύφος περισπούδαστου ειδικού που δεν σηκώνει αμφισβήτηση.
Δεν έχουμε μηχανισμούς, δομές και υπηρεσίες. Έχουμε κυβερνητικά και μη πρόσωπα που όχι μόνο παρεμβαίνουν αλλά προβάλλουν τις παρεμβάσεις τους ως –τάχαμου– καταλυτικές πράξεις.
Η ελληνική πραγματικότητα είναι σαν ριάλιτι που γράφεται από τον Κάφκα και σκηνοθετείται από τον Λάκη Λαζόπουλο σε περίοδο υπαρξιακής κρίσης. Κάθε μέρα ένα νέο επεισόδιο. Κάθε μέρα ένα κράτος που απουσιάζει, αλλά εκπέμπει κανονικά κάθε πρωί στις 8.
