Εν αρχή ην ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά των ναρκωτικών και της φαιντανύλης που στέλνει ο Μαδούρο στη Σπουδαία Χώρα του Τραμπ για να την καταστρέψει. Μπορεί καμία υπηρεσία του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και των ίδιων των ΗΠΑ να μην καταγράφει τη Βενεζουέλα ως χώρα στην οποία παράγονται ή από την οποία διακινούνται ναρκωτικά και φαιντανύλη, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Οπότε τι κάνει η Ουάσινγκτον; Στέλνει καταρχήν στα ανοιχτά της Βενεζουέλας τη μεγαλύτερη αρμάδα των τελευταίων δεκαετιών, η οποία «αυτοαμυνόμενη» βυθίζει… πλοιάρια και ψαροκάικα. Στέλνει και τη CIA στο εσωτερικό της Βενεζουέλας, μπας και καταφέρουν, με τη βοήθεια της «φιλελεύθερης αντιπολίτευσης», να ανατρέψουν την κυβέρνηση Μαδούρο (τον οποίο πρώτος επικήρυξε, έναντι αμοιβής 25 εκατ. δολαρίων, ο Μπάιντεν – ο Τραμπ απλώς διπλασίασε την αμοιβή).
Τα αποτελέσματα αυτής της πίεσης ήταν όμως μηδαμινά. Οπότε η διοίκηση Τραμπ ανέβασε ρυθμό: ενέταξε ολόκληρη την κυβέρνηση της Βενεζουέλας στη… λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων. Και κήρυξε ναυτικό αποκλεισμό. Χωρίς να τον αποκαλεί έτσι, διότι ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου, ενώ ο «ειρηνοποιός» θέλει να τα αρπάξει όλα χωρίς να μπει σε άγνωστης κατάληξης περιπέτειες. Πάντως ο Αμερικανός πρόεδρος διευκρίνισε (απευθυνόμενος στο εσωτερικό μέτωπο, που δυσανασχετεί) ότι για να επιτεθεί στη Βενεζουέλα δεν χρειάζεται έγκριση από το Κογκρέσο. Οι Δημοκρατικοί αλλά και αρκετοί Ρεπουμπλικάνοι διαφωνούν, διότι τους παίρνει το ψωμί μέσα από το στόμα. Διαφωνούν και οι αρμόδιες νομικές υπηρεσίες. Διαφωνεί και η πλειοψηφία των πολιτών. Ούτε αυτά έχουν σημασία όμως. Ο Αμερικανός πρόεδρος –και το τμήμα της ελίτ που εκφράζεται μέσω αυτού– είναι αποφασισμένος να απαλλάξει τις ΗΠΑ από τον νέο Εσκομπάρ (τον Μαδούρο δηλαδή) και από το πανίσχυρο ναρκοκαρτέλ «των Ήλιων». Που δεν υπάρχει, σύμφωνα με τις αρμόδιες διεθνείς υπηρεσίες, αλλά είπαμε, δεν έχει σημασία.
Παραλογισμός;
Κάπου εδώ όμως και ο ίδιος ο Τραμπ (που λίγες μέρες νωρίτερα έδωσε χάρη σε έναν δεξιό ηγέτη της Ονδούρας ο οποίος καταδικάστηκε στις ΗΠΑ σε 45 χρόνια κάθειρξης για διακίνηση ναρκωτικών) άρχισε να κουράζεται από το δίχως δράκο παραμύθι του. Κι έτσι αυτήν την εβδομάδα άγγιξε επιτέλους έναν από τους πραγματικούς λόγους για τη στοχοποίηση της Βενεζουέλας: δήλωσε ότι η χώρα αυτή «έκλεψε το πετρέλαιο και εδάφη των ΗΠΑ»! Εκ πρώτης όψεως, τα έχει χάσει εντελώς: Πότε εισέβαλε η Βενεζουέλα στις ΗΠΑ και κατέλαβε εδάφη τους; Και ποιο πετρέλαιο τους έκλεψε; Κι όμως, ο επικεφαλής του Λευκού Οίκου τα έχει τετρακόσια. Απλώς ο κυνισμός του είναι τόσο τερατώδης που αφήνει τους πάντες ενεούς. Ή σχεδόν τους πάντες, αν θυμηθούμε ότι ένας δικός μας σωτήρας (που τώρα ιδρώνει να μας ξανασώσει) δήλωνε με πάσα σοβαρότητα πως «μπορεί ο τρόπος του προέδρου Τραμπ να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό».
Λοιπόν, το καλό που έχει τώρα στο νου του ο Αμερικανός πρόεδρος είναι μια ενισχυμένη έκδοση του δόγματος Μονρόε: το πρωτότυπο δόγμα όριζε ότι ολόκληρο το Δυτικό ημισφαίριο είναι «ζωτικός χώρος» των ΗΠΑ. Το ενισχυμένο δόγμα α λα Τραμπ ορίζει ότι τα πάντα στο Δυτικό ημισφαίριο ανήκουν στις ΗΠΑ. Άρα και ο φυσικός πλούτος χωρών όπως η Βενεζουέλα. Άλλωστε, θα θυμηθούν οι σφουγγοκωλάριοι, τα πετρέλαια της Βενεζουέλας είχαν παραχωρηθεί από την ντόπια ολιγαρχία για εκμετάλλευση σε Δυτικές εταιρίες. Όμως το 2007 ο τότε πρόεδρος Τσάβες εθνικοποίησε τη βιομηχανία πετρελαίου (ορισμένες Δυτικές εταιρίες επέλεξαν να παραμείνουν ως μειοψηφικοί εταίροι της κρατικής εταιρίας πετρελαίου PDVSA, άλλες αποζημιώθηκαν βάσει του νόμου και αποχώρησαν, αλλά το έχουμε πλέον εμπεδώσει: τίποτα δεν έχει σημασία). Ιδού λοιπόν και η μοχθηρή βενεζουελάνικη κλοπή του πετρελαίου που ο καλός Θεός είχε δωρίσει στις ΗΠΑ! Πάντως για τον ισχυρισμό Τραμπ περί κλοπής εδαφών των ΗΠΑ, δεν βρέθηκε ακόμα εξήγηση (κανείς δεν έχει τόσο οργιώδη φαντασία).
***
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελούν τον κορμό ενός γκροτέσκου μυθιστορήματος, αλλά είναι μια νέα πραγματικότητα την οποία καλούνται να αντιμετωπίσουν όλες οι χώρες και οι λαοί του κόσμου: μοναδικός κανόνας είναι το δίκαιο του ισχυρού (Υπάρχει βέβαια ως εξισορροπητικό στοιχείο και το ερώτημα: Είναι οι ΗΠΑ τόσο ισχυρές ώστε να κάνουν ό,τι τους καπνίσει και οι ανταγωνιστές τους να τις κοιτούν με σταυρωμένα χέρια; Κι ακόμα ένα: Θα είναι η πρώτη φορά που οι αλαζόνες ισχυροί υποτιμούν τους λαούς και δεν τιμωρούνται γι’ αυτό;). Στα πλαίσια αυτής της νέας πραγματικότητας, πάντως, η Βενεζουέλα και ο λαός της εκβιάζονται να «απαλλαγούν» από μια κυβέρνηση που αρνείται να υποταχθεί άνευ όρων στην Ουάσινγκτον, και να παραδώσουν τον τεράστιο πλούτο τους στις ληστρικές ελίτ και τους οσονούπω τρισεκατομμυριούχους της Δυτικής δυστοπίας. Εν τέλει είναι τόσο απλό. Ας πάνε λοιπόν οι γκάνγκστερ να δοκιμάσουν την τύχη τους…
