Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές τα διεθνή ΜΜΕ συγκλίνουν στη διαπίστωση ότι προσώρας απομακρύνεται η πιθανότητα άμεσης αμερικανικής επίθεσης ενάντια στο Ιράν. Βέβαια με δεδομένη την υπερεπέκταση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ σε μια σειρά μέτωπα ανά τον πλανήτη, ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν σήμερα στην περιοχή μονάδες αρκετές για να εξαπολύσουν μεγάλης κλίμακας επίθεση. Αυτό επιβεβαιώνεται μεταξύ άλλων από την εσπευσμένη αναχώρηση μιας αμερικανικής ναυτικής μοίρας με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο «Λίνκολν» από τη Νότια Σινική Θάλασσα, όπου «επιχειρούσε προς αποτροπή της κινεζικής απειλής» (ουδέν σχόλιο), με κατεύθυνση τον Περσικό Κόλπο. Θα μεσολαβήσει περίπου μια εβδομάδα μέχρι να αφιχθεί στα μεσανατολικά νερά η συγκεκριμένη ναυτική μοίρα, που κανονικά ανήκει στον Στόλο του Ειρηνικού. Στο διάστημα αυτό η διοίκηση Τραμπ, που εντείνει μια χαοτική κατάσταση παγκοσμίως και διαρκώς απειλεί να ανοίξει όλο και περισσότερα μέτωπα, μπορεί να ξανασκεφτεί τις επιλογές της αναδίπλωσης, ή της παραπλάνησης ενόψει επίθεσης…
Πέρα από τους «τεχνικούς» περιορισμούς πάντως, ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός φαίνεται να χάνει το μομέντουμ. Αφού υποδαύλισε με όλα τα μέσα που διαθέτει ένα πολεμικό κλίμα ενάντια στην Τεχεράνη, και αφού από κοινού με το Ισραήλ ίδρωσε για να σπρώξει την ιρανική κοινωνία σε εμφύλια αιματοχυσία και διάλυση, τώρα με απογοήτευση διαπιστώνει ότι οι «μαχητικές κινητοποιήσεις» στο Ιράν εξαερώνονται. Έχει αποδείξει βέβαια η βορειοαμερικανική ελίτ ότι το τελευταίο πράγμα που την ενδιαφέρει, καθώς προσπαθεί να ανακόψει την υποβάθμισή της, είναι η δικαιολόγηση του γκανγκστερισμού της. Τη δυσκολεύει όμως το γεγονός ότι η απόπειρα «εσωτερικής» ανατροπής του καθεστώτος αποτυγχάνει, όπως έδειξαν και οι πρόσφατες τεράστιες –κι ας μην τις είδαν τα δυτικά ΜΜΕ– διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα κατά της επιβουλής των ΗΠΑ και Ισραήλ. Οι επαναλαμβανόμενες και αυτήν την εβδομάδα εκκλήσεις του Τραμπ, του Νετανιάχου και άλλων προς τους Ιρανούς να ανατρέψουν βίαια το καθεστώς, με τη διάτρητη διαβεβαίωση ότι «η βοήθεια έρχεται», πέφτουν στο κενό. Νερά μπάζει πλέον, μάλλον λόγω υπερβάλλοντος ζήλου, και το αφήγημα που απευθύνεται στη δυτική κοινή γνώμη, με όχημα τη φτηνή προπαγάνδα περί… 5 ή 12 ή 20 χιλιάδων νεκρών (εδώ πια γίνεται διαγωνισμός αναξιοπιστίας), περί «απαγχονισμού ειρηνικών διαδηλωτών» κ.ο.κ.
Το δίλημμα των σχεδιαστών της δυστοπίας
Με άλλα λόγια, αν οι αρπακτικές ΗΠΑ θέλουν αλλαγή καθεστώτος, θα πρέπει να ματώσουν οι ίδιες – κι αυτό είναι δύσκολα διαχειρίσιμο, ιδίως όταν και μέσα στην κοιλιά του κτήνους δεν «φτιάχνεται κλίμα». Είναι χαρακτηριστική η τελευταία δημοσκόπηση, που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Associated Press μετά την γκανγκστερική επίθεση στη Βενεζουέλα κι ενόσω συνεχιζόταν η αναταραχή στο Ιράν, σύμφωνα με την οποία το 61% των Αμερικανών αποδοκιμάζει την εξωτερική πολιτική της διοίκησης Τραμπ. Εξάλλου και οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή, διόλου φιλικά προσκείμενοι προς την Τεχεράνη, κάλεσαν την Ουάσινγκτον να μην επιχειρήσει το… απονενοημένο διάβημα. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Σαουδική Αραβία, που έστειλε μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν θα επιτρέψει τη χρησιμοποίηση της επικράτειάς της για μια τυχοδιωκτική επίθεση ενάντια στο Ιράν. Έτσι το Ισραήλ έμεινε η μοναδική δύναμη που ονειρεύεται ολοκαυτώματα.
Το ανερχόμενο σε ισχύ και επιρροή τμήμα της βορειοαμερικανικής ελίτ, οι οσονούπω τρισεκατομμυριούχοι που προετοιμάζουν δυστοπίες και για την ώρα έχουν επιλέξει τον τραμπισμό ως πολιτικό τους εκπρόσωπο, αυτή τη στιγμή ξαναζυγίζουν τα πράγματα. Όντας κολλητοί και του γενοκτονικού σιωνισμού, επιθυμούν πάντα και διακαώς την ισοπέδωση και τον διαμελισμό του Ιράν – για ιδιοτελείς λόγους, αλλά και προς παραδειγματισμό των «απείθαρχων» εθνών και λαών. Άλλωστε στρατηγική τους είναι η πρόκληση χάους «και βλέπουμε» (ξεχνούν εύκολα τι είδαν στο πρόσφατο παρελθόν έναντι λιγότερο ικανών αντιπάλων – οι σκηνές της πανικόβλητης φυγής των αμερικανών Ράμπο από το Αφγανιστάν, για παράδειγμα, απωθούνται συστηματικά στη βαθιά μνήμη…). Όμως είναι ασαφές σήμερα, περισσότερο από ό,τι τις προηγούμενες μέρες, το εάν και πότε θα τολμήσουν να «απελευθερώσουν» τους Ιρανούς.
Απαραίτητες τομές… από ποιον;
Τούτων λεχθέντων, το εσωτερικό πρόβλημα στο Ιράν παραμένει και επιζητά λύσεις, έστω κι αν οι «μαχητικές κινητοποιήσεις» αποτελούν παρελθόν. Διότι μπορεί η αιματοχυσία να προκλήθηκε καταρχήν και κυρίως από βαλτούς που εξοπλίστηκαν από ΗΠΑ και Ισραήλ, όπως και απευθείας από πράκτορες των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, όμως είναι υπαρκτή η δυσαρέσκεια σε λαϊκά στρώματα πολύ ευρύτερα των κάποιων χιλιάδων που κινητοποιήθηκαν κατά του καθεστώτος (Εδώ είναι αναγκαία μια παρενθετική επισήμανση, καθώς το αίμα δεν χύθηκε στην Τεχεράνη, αλλά κυρίως στις περιοχές που είναι συγκεντρωμένη η κουρδική μειονότητα του Ιράν. Η επισήμανση είναι πως οι κουρδικές ηγεσίες αποδεικνύονται ανεπίδεκτες μαθήσεως. Διότι έσπευσαν ακόμη μία φορά να λειτουργήσουν ως χρήσιμοι ηλίθιοι των ΗΠΑ-Ισραήλ, ελπίζοντας ότι υπό την σκέπη των εμπρηστών του πολέμου και των γενοκτόνων θα αποκτήσουν επιτέλους «κράτος». Άραγε πόσες φορές πρέπει να τους κρεμάσουν οι δήθεν προστάτες τους για να το πάρουν απόφαση ότι θα βγουν πάλι και κερατάδες και δαρμένοι;).
Εν πάση περιπτώσει, η κερδοσκοπική επίθεση που δέχθηκε το ιρανικό νόμισμα μετά τα Χριστούγεννα και μέσα σε λίγες μέρες οδήγησε στην κατάρρευσή του, πυροδοτώντας τις πρώτες διαμαρτυρίες, ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα της οικονομικής δυσπραγίας. Διότι η οικονομία του Ιράν και οι εξαγωγές του έχουν δεχτεί βαρύτατα πλήγματα από τις δυτικές κυρώσεις δεκαετιών, που διαρκώς κλιμακώνονται και έχουν φτάσει πλέον σε ασφυκτικό επίπεδο, ενώ δεν βοήθησαν διόλου και μια σειρά προβληματικές νομισματικές και άλλες «μεταρρυθμίσεις». Το τελευταίο κερασάκι ήταν όμως τελικά τόσο μεγάλο ώστε έβγαλε στους δρόμους καταρχήν τα εμπορικά στρώματα (το περίφημο «παζάρι», που πάντως μετά τη σκλήρυνση των κυρώσεων έχει απωλέσει αρκετή από την ισχύ που διέθετε), κι έπειτα κι άλλες δυσαρεστημένες κατηγορίες των αστικών κέντρων, με αισθητή τη συμμετοχή νέων ηλικιών. Αλλά όλοι αυτοί οι κατά το μάλλον ή ήττον ειρηνικά διαμαρτυρόμενοι για οικονομικά προβλήματα γρήγορα υποσκελίστηκαν από τους βαλτούς, που τους είχε ανατεθεί να ανατρέψουν το καθεστώς πυρπολώντας πυροσβεστικά οχήματα, ασθενοφόρα, τζαμιά κ.λπ. και πυροβολώντας στο ψαχνό αστυνομικούς και ανυποψίαστους πολίτες – περιλαμβανομένων και «συνδιαδηλωτών»…
Δεν τα κατάφεραν. Και γι’ αυτό ακριβώς, τώρα επικρέμεται πιο απειλητική –παρά την προσπάθεια να επιδειχθούν τάσεις προσωρινής εκτόνωσης– η χατζάρα των ΗΠΑ. Στο Ιράν «των μουλάδων» (η προσβλητική αφ’ υψηλού δυτική ορολογία εσκεμμένα αγνοεί τον πλούτο των αντιφάσεων που χρωματίζουν τη μεγάλη αυτή χώρα των 90 εκατομμυρίων κατοίκων, όπως αγνοεί και το γεγονός ότι σε σύγκριση με καθεστώτα όπως το σαουδαραβικό, το ιρανικό αποτελεί όαση προόδου) έχουν ήδη υπάρξει κάποιες αλλαγές και προσαρμογές στη βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας – που, παρεμπιπτόντως, το τελευταίο πράγμα που επιθυμεί είναι η μετατροπή της χώρας σε νέα Λιβύη ή Συρία. Προφανώς απαιτούνται βαθύτερες τομές. Αυτές είναι υπόθεση της μεγάλης πλειοψηφίας του ιρανικού λαού. Όχι της αμαρτωλής ιμπεριαλιστικής Δύσης και του γενοκτονικού σιωνισμού, ούτε μιας χούφτας βαλτών.
