Ποιος εξευτελίζεται περισσότερο; Ο Αμερικανός πρόεδρος που σαν εκκρεμές τη μία μέρα επαινεί την Ντέλσι Ροντρίγκεζ ως αχυράνθρωπό του στη Βενεζουέλα, και την επόμενη μέρα απειλεί ότι θα την εξοντώσει εάν δεν είναι υπάκουη; Ή τα Δυτικά ΜΜΕ που, έχοντας ως μοναδική πηγή τον… Λευκό Οίκο, μας αφηγούνται ότι η κυβέρνηση της Βενεζουέλας τα έχει δώσει όλα στον Τραμπ; Ίσως είναι λάθος αυτό καθαυτό το ερώτημα. Ίσως το σημαντικό είναι ότι, μετά την αιματηρή επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την γκανγκστερική απαγωγή του προέδρου Μαδούρο και της συζύγου του, αποδείχθηκε πως η πολυετής προπαγάνδα της Δύσης περί «δικτατορίας» ήταν συνειδητό ψέμα.
Δεν μπορεί να κυβερνηθεί η Βενεζουέλα «εξαφανίζοντας» το βαθιά ριζωμένο πολιτικό-κοινωνικό ρεύμα του τσαβισμού. Αντίθετα, στο εσωτερικό της δεν έχουν ρεύμα οι πολυδιαφημισμένες φιγούρες της αντιδραστικής αντιπολίτευσης – από τον απατεωνίσκο Γκουαϊδό έως την… νομπελίστρια Ματσάδο και τον Γκονζάλεζ Ουρούτια, που από τη Μαδρίτη παριστάνει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας. Ακόμη και «μεσαία στρώματα» που αντιτίθενται στον τσαβισμό, στη μεγάλη πλειοψηφία τους δεν θα βγουν ποτέ στον δρόμο με σημαίες των ΗΠΑ και ζητωκραυγές υπέρ του Τραμπ: είναι αποτρεπτικό το ενδεχόμενο να φανεί ότι κάνουν τη βρωμοδουλειά που οι «γιάνκηδες» θέλουν να αποφύγουν.
Οπωσδήποτε η σημερινή κυβέρνηση με πρόεδρο την Ντέλσι Ροντρίγκεζ πραγματοποιεί ασκήσεις λεπτής ισορροπίας: δεν μπορεί να αποξενωθεί από το πλειοψηφικό λαϊκό αίσθημα που νιώθει βαθιά προσβεβλημένο από τον γκανγκστερισμό της Ουάσινγκτον, ούτε όμως έχει την ισχύ να «κηρύξει πόλεμο» στις ΗΠΑ. Έτσι δηλώνει καθημερινά ότι πρωταρχικός στόχος είναι η απελευθέρωση και επιστροφή στη χώρα του νόμιμου προέδρου, και την ίδια στιγμή εκπέμπει μηνύματα ότι είναι έτοιμη για έναν «έντιμο συμβιβασμό» (το ίδιο εξάλλου έκανε και ο Μαδούρο πριν την απαγωγή του). Στην προσπάθεια αυτή εγγράφεται και το υπό συζήτηση νομοσχέδιο μεταρρύθμισης της νομοθεσίας για την παραγωγή πετρελαίου «ώστε να διευκολυνθούν οι ξένες επενδύσεις».
Τι γράφει ο Μάρεϊ
Αυτή τη στιγμή στο εσωτερικό της Βενεζουέλας επικρατεί μια επισφαλής ηρεμία, καθώς η διοίκηση Τραμπ έχει υπερεπεκταθεί σε πολλά μέτωπα και άρα η προσοχή της έχει διασπαστεί. Είναι διαφωτιστική η ανταπόκριση του Βρετανού πρώην διπλωμάτη Κρεγκ Μάρεϊ*, που αυτή τη στιγμή μάλλον είναι ο μοναδικός Δυτικός δημοσιογράφος στο Καράκας:
«Είμαι στο Καράκας εδώ και 48 ώρες, και η αντίθεση μεταξύ αυτού που έχω δει και αυτού που είχα διαβάσει στα συστημικά ΜΜΕ δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη. Οδήγησα από το αεροδρόμιο μέσω του κέντρου της πόλης μέχρι την αριστοκρατική περιοχή Las Mercedes. Το επόμενο πρωί περιπλανήθηκα στην εργατική συνοικία San Agustin. Βρέθηκα στο Φεστιβάλ Αφροαμερικανών. Με υποδέχτηκαν θερμά και με προσκάλεσαν σε πολλά σπίτια – και αυτό σε μια περιοχή που, όπως λένε, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη… Συνέχισα να περπατώ για χιλιόμετρα μέσα από την κατοικημένη περιοχή και το κέντρο της πόλης, συμπεριλαμβανομένης της πλατείας Bolivar και της Εθνοσυνέλευσης. Σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν είδα ούτε ένα σημείο ελέγχου, είτε αστυνομικό είτε στρατιωτικό. Δεν είδα κανένα απολύτως σημάδι «πολιτοφυλακών των Τσαβίστας», είτε σε φτωχές είτε σε πλούσιες περιοχές. Δεν με σταμάτησε κανείς πουθενά. Είχα ρωτήσει τις αρχές της Βενεζουέλας αν χρειαζόμουν άδεια για να τραβήξω φωτογραφίες, και η απάντησή τους ήταν ένα απορημένο “γιατί να χρειάζεστε άδεια;”…
“Χαλαροί” είναι η λέξη που θα χρησιμοποιούσα για τους Βενεζουελάνους. Δεν ένιωσα καμία παράνοια ή εχθρότητα, ούτε από τους πολίτες ούτε από τους αξιωματούχους, αν και η χώρα βομβαρδίστηκε από τους Αμερικανούς μόλις πριν από τρεις εβδομάδες και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν. Το φεστιβάλ των Αφροαμερικανών ήταν διδακτικό. Αν και ήταν μια κοινοτική εκδήλωση, όχι μια πολιτική συγκέντρωση, ακούστηκαν πολλά αυθόρμητα συνθήματα υπέρ του Μαδούρο. Ο καθολικός ιερέας που ευλόγησε τις εορταστικές εκδηλώσεις ξαφνικά άρχισε να μιλάει για τη γενοκτονία στη Γάζα, και όλοι προσευχήθηκαν για την Παλαιστίνη. Κοινοτικές και πολιτιστικές προσωπικότητες αναφέρονταν συνεχώς στον σοσιαλισμό. Αυτό είναι το φυσικό περιβάλλον εδώ…
Σχεδόν όλα όσα έχω διαβάσει από Δυτικούς δημοσιογράφους και μπορούν να ελεγχθούν αμέσως, αποδεικνύονται ψέματα. Δεν το ήξερα αυτό πριν έρθω. Πιθανώς ούτε κι εσείς. Τώρα το ξέρουμε. Έζησα για χρόνια στη Νιγηρία και το Ουζμπεκιστάν υπό πραγματικές δικτατορίες, και ξέρω πώς είναι. Μπορώ να ξεχωρίσω την προσποίηση από την πραγματική δέσμευση. Εδώ δεν είναι δικτατορία… Από όσο μπορώ να κρίνω, είμαι ο μόνος Δυτικός δημοσιογράφος στη Βενεζουέλα αυτή τη στιγμή. Το BBC, ο Guardian ή οι New York Times δεν θα στείλουν ανταποκριτή στο Καράκας, ακριβώς επειδή η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από το επίσημο αφήγημα…».
* Ο Κρεγκ Μάρεϊ ήταν πρέσβης της Βρετανίας στο Ουζμπεκιστάν, όπου βίωσε τη Δυτική κάλυψη στο αιματηρό δικτατορικό καθεστώς του Καρίμοφ. Όταν το κατήγγειλε δημόσια, αποτάχθηκε από το διπλωματικό σώμα. Δείτε ολόκληρη την πρώτη ανταπόκρισή του από το Καράκας –και τρόπους να ενισχύσετε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία– στην ιστοσελίδα του (www.craigmurray.org.uk).
