του Γρηγόρη Ρουμπάνη
Όσοι καταγίνονται με την οικοδόμηση της μετά Μητσοτάκη ημέρας, καλό θα είναι να έχουν διαπιστώσει ότι άλλες επιδιορθώσεις το σύστημα της μεταπολίτευσης δεν σηκώνει. Το οικοδόμημα καταρρέει ως έχει. Ένας σκληρός και αδυσώπητος κλειστός μηχανισμός εξουσίας, αφού αφομοίωσε όσους ήθελαν να του δώσουν «ανθρώπινο πρόσωπο», έφερε εαυτόν στα σημερινά του αδιέξοδα. Δεν έχει πόδια να πάει πουθενά πλέον. Ούτε λύση είναι να επιδιορθωθεί και να στηθεί πάλι στη θέση του. Δεν θα έχει να προσφέρει τίποτε καινούργιο. Δεν θα αντέξει∙ επειδή δεν το αντέχει η κοινωνία.
Η πρώτη ηχηρή αμφισβήτηση έρχεται να χτυπήσει το συντηρητικό πυρήνα του συστήματος, αυτόν της Ν.Δ. Αυτός είναι που κατά κύριο λόγο έχει κληθεί να απολογηθεί για το έγκλημα των Τεμπών και το κύκλωμα της δικαιοσύνης που συγκαλύπτει αυτό και όλα τα εγκλήματα της σημερινής εξουσίας (από τις παιδεραστίες, τα στημένα παιχνίδια στο ποδόσφαιρο, τις απάτες τύπου Novartis, τις υποκλοπές, τις αρπαχτές στις αγροτικές και άλλες επιδοτήσεις), αυτός για τη μετατροπή του ελληνικού εναέριου χώρου σε «ρώσικη ρουλέτα», αυτός για τις χοντρές αναθέσεις σε φίλους του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, αυτός για την περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής στα νοσοκομεία, αυτός για το κουρέλιασμα της αξιοπρέπειας κάθε εργαζόμενου που αντιμετωπίζει με ηρωισμό τη σχέση μισθού (ή σύνταξης) με το σούπερ μάρκετ, αυτός για τη δαπανηρή αλλά και αδιέξοδη παιδεία, αυτός που έχει κατακουρελιάσει κάθε έννοια κοινωνικής ισορροπίας και αντοχής.
Κακώς λοιπόν που αιφνιδιάζεται από το εγχείρημα Καρυστιανού και την απήχηση που έχει σε ένα ευρύ τμήμα της κοινωνίας. Κακώς που δεν το περίμενε. Κακώς που ενοχλούνται και τα αριστερά της Ν.Δ. κόμματα, καθώς διαπιστώνουν ότι ούτε αυτά γλυτώνουν από τις πλαγιοκοπήσεις του εν λόγω κινήματος. Κανονικά έπρεπε ήδη να έχουν ενοχληθεί από τη δική τους αναποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση της μητσοτακικής νεοφιλελεύθερης επέλασης, να έχουν ζητήσει συγγνώμη για όσα τους αναλογούν και να έχουν φτιάξει τη δική τους ατζέντα αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Όχι απλώς να σχολιάζουν τα καμώματά της.
Ευθύνες για όλα όσα χτυπούν τώρα κατακέφαλα τον τόπο έχουν όλοι όσοι κυβέρνησαν. Από δεξιά έως αριστερά. Αυτοί είναι που μετά τη σκληρή και επώδυνη δοκιμασία της δικτατορικής επταετίας:
- Δεν ασχολήθηκαν με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας τόσο στον πρωτογενή όσο και στον μεταποιητικό τομέα ενόψει της εισόδου της στην τότε ΕΟΚ.
- Σκόρπισαν τις όποιες επιδοτήσεις αναλογούσαν στη χώρα κατά κύριο λόγο σε ημετέρους και άσχετους χωρίς έλεγχο, χωρίς αναπτυξιακό πρόγραμμα, χωρίς πυξίδα.
- Δεν ισορρόπησαν τον δημόσιο με τον ιδιωτικό τομέα.
- Δεν επιμελήθηκαν ενός προγράμματος επωφελούς για την κοινωνία λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας (έσοδα-έξοδα βρε αδερφέ).
- Δεν αναβάθμισαν ποιοτικά και προς όφελος της χώρας τις συμμαχικές σχέσεις της.
- Όχι μόνο δεν εξέλιξαν την ελληνική αμυντική βιομηχανία αλλά με την αποδοχή των μνημονίων την υποβάθμισαν ταπεινωτικά.
- Δεν μεταρρύθμισαν σε βάθος την Παιδεία αναβαθμίζοντας το πνεύμα των μεταρρυθμίσεων Παπανούτσου της οποίες έσβησε από το χάρτη η δικτατορία.
- Παράτησαν στη μέση και τελικά περιφρόνησαν την προσπάθεια του Γ. Γεννηματά για την αναβάθμιση της δημόσιας υγείας.
- Δεν εξυγίαναν τον αθλητισμό αλλά τον άφησαν έρμαιο ισχυρών παραγόντων ή και ελεγχόμενων ποινικά αεριτζήδων.
Τώρα τους φταίνε δαιμόνοι, διαβόλοι και τριβόλοι. Προχωρώντας το δρόμο προς τις κάλπες θα τους φταίει και όποιος άλλος αμφισβητήσει το σύστημα το οποίο υπηρέτησαν πιστά και συντήρησαν. Οπότε αναμενόμενο είναι, ως επαγγελματίες αυτοί πολιτικοί, να σπαταλήσουν πολλές εργατοώρες για να ξεδιπλώσουν τις «αρετές τους» και να βάλουν εναντίον όποιου τους απειλήσει. Των εξ αριστερών κινήσεων συμπεριλαμβανομένων. Έτσι όμως ο τόπος δεν πάει μπροστά. Πάει προς την ολοκλήρωση της καταστροφής.
Καθαρές κουβέντες: η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία δεν αφήνει πίσω της τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν θα μας λείψει. Και όσοι ασχοληθούν με την οικοδόμηση της Τέταρτης, καλό θα είναι να την έχουν ως παράδειγμα προς αποφυγή. Αφού για να μακροημερεύσει, οφείλει να έχει ισχυρές βάσεις στην κοινωνία. Να εξασφαλίζει συμμετοχή σε όλες τις βαθμίδες της, αντιπροσωπευτικούς θεσμούς ισχυρούς, ελεγκτικούς μηχανισμούς αποτελεσματικούς και πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Να εξασφαλίζονται επίσης αυστηροί όροι για δυναμική οικονομική ανάταξη, τέτοια που θα της επιτρέψει να αποτινάξει το ζυγό που τα μνημόνια φόρεσαν στη χώρα οι επιτήδειοι μεταπράτες και την κατέστησαν νεο-αποικία.
