Με γνώμονα την Κύπρο!
Καλώς ή κακώς έχει διαμορφωθεί μια συγκυρία. Ευρωπαϊκές Δυνάμεις της Ένωσης, Γερμανία, Γαλλία, ίσως Ιταλία, καθώς και η Αγγλία, καταπλέουν στην Κύπρο για να υπερασπιστούν τις εκεί ανυπεράσπιστες (!) Βρετανικές Βάσεις.
Αυτές οι Βάσεις βρίσκονται στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, της οποίας όμως το μισό περίπου έδαφος βρίσκεται υπό Τουρκική Κατοχή.
Στην παρούσα συγκυρία επίσης, η Τουρκία ποιείται την νήσσα, κοινώς κάνει την πάπια, προσπαθώντας να υποδυθεί και πάλι τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου».
Δεν θα ήταν λοιπόν καλό, για τα εθνικά συμφέροντα Ελλάδας και Κύπρου, η Ελληνική κυβέρνηση να υπενθυμίζει, να φέρνει στο προσκήνιο το γεγονός της Τουρκικής Κατοχής;
Σε ανάλογη θέση ευρισκόμενη η Τουρκία, θα κινούσε ουρανό και γη για να δηλώσει και να προωθήσει τα εθνικά της συμφέροντα. Για να δημιουργήσει παρακαταθήκες, να εμπλουτίσει την ατζέντα της.
Αντιθέτως, η Ελληνική κυβέρνηση, παρότι η συγκυρία είναι ευνοϊκή, προσπαθεί να μη σπάσει αυγά. Το σύνδρομο του Κατευνασμού έχει γίνει πλέον σύμφυτο με την εξωτερική πολιτική όλων των Ελληνικών κυβερνήσεων. Με καταστροφικά αποτελέσματα, από τα Ίμια έως την Κάσο.
Οι Ελληνικές στρατιωτικές μονάδες αυτήν τη στιγμή, εκτός από τη Βρετανική Βάση, υπερασπίζονται και την Κυπριακή Δημοκρατία. Υπ’ αυτήν την έννοια, η Ελλάδα υπερασπίζεται και τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους.
……………………………………………………
Αυτό η Ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να το έχει κάνει σημαία σε όλα τα διεθνή fora, ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ – παντού! Δημιουργώντας ένα ισχυρό διπλωματικό τετελεσμένο και για μετά το τέλος του πολέμου.
Ακόμα και από την οπτική γωνία που βλέπει η κυβέρνηση τα πράγματα («σωστή πλευρά της Ιστορίας»), θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία.
Αντιθέτως, δίνει την εντύπωση ότι συμμετέχει άνευ όρων σε έναν τυχοδιωκτισμό, χωρίς να κατοχυρώνει εθνικά συμφέροντα και διεκδικήσεις. Σε όλα τα επίπεδα, πολιτικά και οικονομικά.
Απ’ ό,τι φαίνεται ο πόλεμος θα διαρκέσει πολύ, και απ’ ό,τι φαίνεται επίσης η κυβέρνηση προτίθεται να μηρυκάζει τα γνωστά κλισέ (ανώδυνα για την Τουρκία) – η οποία, είναι βέβαιον, μετά την κρίση θα απαιτήσει ακόμα και την απόσυρση των Patriot από την Κάρπαθο…
Ο Γρίφος
Τολμώ να πω ότι το πιο ουσιώδες επίδικο στην επιδρομή των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν βρίσκεται στην ακύρωση κάθε δυνατότητας της Κίνας και της Ρωσίας να αντιδράσουν με τρόπο που θα βοηθούσε το Ιράν – έναν σύμμαχο και των δύο άλλωστε.
Όπως και στην περίπτωση της Βενεζουέλας (κρίση αντίστοιχη σε υποκλίμακα) χθες, και όπως στην πιθανότατη κρίση της Κούβας αύριο, οι δύο αυτές Δυνάμεις, Ρωσία και Κίνα, στέκουν σαν παράλυτες, σαν απλοί θεατές των εξελίξεων.
……………………………………………………
Οι δύο Δυνάμεις, Ρωσία και Κίνα, γνωρίζουν ότι τυχόν στρατιωτική αντίδραση της μίας ή και των δύο, θα έφερνε το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου μέσα στα σπίτια των ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη.
Μέσα στο πολιτικό-στρατιωτικό κενό που δημιουργεί η συμπεριφορά αυτών των Δυνάμεων βρίσκει τον χώρο για να κινείται επιθετικά και όλο πιο επιθετικά ο Τραμπ. Με τον Ιμπεριαλισμό και τον Σιωνισμό να ξεσαλώνουν. Και όσο πιο πολύ να ξεσαλώνουν, τόσο μεγαλύτερη παράλυση να προκαλούν.
Πρόκειται για έναν γρίφο.
Οι παράμετροι του οποίου κινούνται σε πολλά επίπεδα και που όσο μένει άλυτος θα δίνει μεγάλη ευχέρεια στις ΗΠΑ να εφαρμόζουν το δόγμα «Ειρήνη διά της Ισχύος», ήτοι «Διαρκής Πόλεμος» με διαρκή επέκταση των ΗΠΑ, σέρνοντας πίσω τους την Ευρωπαϊκή Ένωση και κάθε άλλη αδύναμη Δύναμη.
Μόνον όταν η Ρωσία ένιωσε υπαρξιακή απειλή για την ίδια, με την έφοδο του ΝΑΤΟ στα σύνορά της, βγήκε στον πόλεμο. Ταυτοχρόνως η Κίνα βρίσκεται υπό διαρκή στρατιωτική απειλή (από τις ΗΠΑ), αλλά όχι ακόμα υπαρξιακή. Παράλληλα οι ΗΠΑ βρίσκονται υπό την οικονομική απειλή της Κίνας.
Ο γρίφος εξελίσσεται σε ένα μπρα ντε φερ ζωής ή θανάτου.
Κατά τη διάρκεια της κρίσης του πολέμου στην Ουκρανία, η Ρωσία δυνάμωσε στρατιωτικά, αλλά έχασε συμμάχους και ερείσματα (Συρία, Ιράν, οικονομικές σχέσεις με τη Δυτική Ευρώπη), ενώ φαίνεται να έχει παγιδευθεί σε συνομιλίες με τις ΗΠΑ (που όμως αυτές οι ίδιες προκάλεσαν τον Ουκρανικό πόλεμο).
……………………………………………………
Με την Κίνα να ακολουθεί τη μακροχρόνια στρατηγική της οικονομικής επικράτησης (και παραλλήλως της στρατιωτικής ενδυνάμωσης), οι ΗΠΑ και Ισραήλ στο μεταξύ θα κυκλοφορούν σαν νταήδες στην επιφάνεια του πλανήτη, με σκοπό να παραμείνουν νταήδες και να εισπράττουν νταβατζιλίκια.
Με την Ευρώπη να αποτελεί μια ομάδα από αποκεφαλισμένα κοτόπουλα που προσπαθούν να διαχειριστούν την υποταγή τους στις ΗΠΑ, και τους BRICS να μην μπορούν να συγκλίνουν ικανοποιητικά – η συγκυρία διαμορφώνεται ζοφερή και εξόχως απειλητική
με τους λαούς να την παρακολουθούν (;) στις οθόνες τους…
ΣΤΑΘΗΣ Σ.
4•III•2026
