του Δημήτρη Α. Τραυλού-Τζανετάτου
1 Ενώ ο πλανήτης με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τις δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, όπου η νότια Βηρυτός υπό το αμήχανο βλέμμα του χρεοκοπήσαντος ΟΗΕ και της Ε.Ε. μετατρέπεται σε νέα Γάζα και το ανηλεώς βομβαρδισμένο Ιράν εντυπωσιάζει με τον ηρωισμό και την αναπάντεχη ανθεκτικότητά του, το βυθισμένο στα σκάνδαλα «καθεστώς Μητσοτάκη», ευρισκόμενο προ του διλήμματος «πρόωρες ή κανονικές εκλογές» επιχειρεί ως αδίστακτος ψευδολόγος να αντλήσει όφελος από την, εμφανιζόμενη ως «πατριωτική κίνηση», ουσιαστική συμμετοχή στον πόλεμο κατά του Ιράν. Πρόκειται για την αποστολή στην Κύπρο τεσσάρων F-16 και δύο φρεγατών συμπεριλαμβανομένης και της νεοαποκτηθείσας Belharra, καθώς και μιας συστοιχίας Πάτριοτ στην Κάρπαθο. Η εμφάνιση των ενεργειών αυτών ως εκπλήρωσης του «πατριωτικού καθήκοντος» της κυβέρνησης έναντι της, «απειλούμενης από το Ιράν» Κύπρου στο πλαίσιο ενός, αίφνης νεκραναστηθέντος, στρεφόμενου όμως κατά της Τουρκίας, «ενιαίου αμυντικού δόγματος» αποτελεί θρασύτατο εμπαιγμό και τελικά αδιάντροπη πατριδοκαπηλία. Τούτο δε καθώς αποτελεί κοινό μυστικό ότι, βασικό γνώρισμα της επταετούς κυβερνητικής εξωτερικής πολιτικής υπήρξε ο κατευνασμός, ο ενδοτισμός και οι διαρκείς υποχωρήσεις έναντι της αναθεωρητικής Τουρκίας. Ενώ το μεγαλύτερο θύμα της πολιτικής υπήρξε η, «ευρισκόμενη μακράν», Κύπρος η οποία εξακολουθεί να θεωρείται «εμπόδιο» στην ομαλοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων! Δεν είναι, έτσι, τυχαία ούτε η εγκατάλειψη του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδος-Κύπρου ούτε η περιέλευση σε αχρησία των πηγαζουσών από τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου υποχρεώσεις της χώρας ως εγγυήτριας δύναμης. Άλλωστε, για την προστασία της βάσης αυτής απέστειλαν διάφορες ευρωπαϊκές χώρες πολεμικά πλοία και όχι της κατεχόμενης Κύπρου, για την οποία η Ε.Ε. καμία σχετική αλληλεγγύη είχε δείξει.
2Από την όλη εξελικτική πορεία της κυβερνητικής εξωτερικής, και όχι μόνο, πολιτικής προκύπτει αβίαστα ότι οι προαναφερθείσες ενέργειες δεν αποσκοπούσαν στην προστασία της εγκαταλειμμένης Κύπρου, αλλά της αποικιακής βάσης του Ηνωμένου Βασιλείου, του οποίου αποτελεί έδαφος. Άλλωστε ο ευρω-ατλαντικός ετεροκαθορισμός της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής συνιστά ένα βασικό δομικό στοιχείο τού, υπό το «καθεστώς Μητσοτάκη» τελούντος, ελληνικού προτεκτοράτου. Αρκεί η αναφορά στην αποστολή από την, απειλούμενη συνεχώς από την Τουρκία, Ελλάδα, α) συστοιχίες Πάτριοτ στην πάμπλουτη Σαουδική Αραβία για την προστασία των ενεργειακών της εγκαταστάσεων, β) αφαιρούμενου από τις ανάγκες της εθνικής άμυνας εξοπλισμού στην αγνώμονα Ουκρανία, γ) φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα για την προστασία της ελεύθερης ναυσιπλοΐας από τις επιθέσεις των Χούθι, και δ) μεγάλου αριθμού πυραύλων Πάτριοτ στο φιλοτουρκικό Κατάρ. Σημειωτέον ότι, μετά την προστασία με ελληνικούς Πάτριοτ της Βουλγαρίας, δεν αποκλείεται και η αποστολή πυραύλων για την προστασία της τουρκικής αεράμυνας (!). Εξάλλου οι εμφανιζόμενες ως εκπλήρωση ευρω-ατλαντικών υποχρεώσεων της χώρας αυτές ενέργειες δεν συνοδεύτηκαν ούτε από στοιχειώδη προστατευτικά της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της αντισταθμίσματα.
Ωστόσο, παρά τον εμφανή απατηλό και υποκριτικό του χαρακτήρα, το νεόκοπο «πατριωτικό αφήγημα» της κυβέρνησης υποστηριζόμενο φανατικά από τα συστημικά ΜΜΕ, φαίνεται ότι, σύμφωνα με τελευταίες δημοσκοπήσεις, έχει απήχηση στο εκλογικό σώμα, αυξάνοντας την κυβερνητική επιρροή περίπου 2-3%. Ανεξαρτήτως, πάντως, της αξιοπιστίας των σχετικών δημοσκοπήσεων, δεν θα πρέπει να υποβαθμιστεί η επιρροή του, ενισχυτικού του λαϊκού πατριωτικού φρονήματος, συμβολισμού των επίμαχων κυβερνητικών ενεργειών, στο εκλογικό σώμα. Το προφανώς ψευδές και πατριδοκάπηλο αυτό αφήγημα δεν μπορεί όμως να αναιρέσει την πραγματική στόχευση των επίμαχων ενεργειών, δηλαδή την προστασία των αγγλικών βάσεων στην Κύπρο, διευκολυντικών, βεβαίως, στρατιωτικών υπηρεσιών στις ΗΠΑ και συνακόλουθα «αμυντικής» πλην ουσιαστικής συμμετοχής της χώρας στο ιρανικό μέτωπο. Πολλώ μάλλον αν ληφθεί υπόψη η περιβόητη τριπλή συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, εμπεριέχει τον κίνδυνο περαιτέρω εμπλοκής μας σε ξένους ή και αντίθετους προς τα εθνικά συμφέροντα πολέμους.
Η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στα ευρω-ατλαντικά νεο-αποικιακά δεσμά, όσο αδυνατεί, δεν τολμά και δεν θέλει να διεκδικήσει τους βαθμούς εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας που δικαιούται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.
3 Το γεγονός, άλλωστε, ότι η συμμετοχή αυτή αποτελεί ήδη, παρά τις όποιες διαψεύσεις και αποκρύψεις της κυβέρνησης, «ομολογημένο», κοινό μυστικό, επιβεβαιώθηκε προσφάτως κατά όλως αναπάντεχο, παράδοξο και «ανορθόδοξο» τρόπο, από την αποκαλυπτική αλλά όχι και τόσο συμβατή με τα ισχύοντα στον ευαίσθητο χώρο των ενόπλων δυνάμεων, συνέντευξη του κ. Χούπη αρχηγού ΓΕΕΘΑ στη «φιλελληνική» «σοβαρότατη» γερμανική εφημερίδα Bild. Ο αξιότιμος και κατά τα άλλα συμπαθής αρχηγός δεν λειτούργησε απλώς ως «ντίλερ τουριστικών γραφείων και συμφερόντων» διαβεβαιώνοντας τους Γερμανούς τουρίστες ότι η Ελλάδα είναι μία φιλόξενη και ασφαλής χώρα. Πολύ περισσότερο, θεώρησε σκόπιμο να πάρει εσπευσμένα θέση στον προκληθέντα από Ισραήλ και ΗΠΑ επιθετικό πόλεμο κατά του Ιράν. Έτσι, διερμηνεύοντας ο αρχηγός, προφανώς όχι αβάσιμα, την αποκρυπτόμενη από την κυβέρνηση αλλά εν τοις πράγμασι ουσιαστική «αμυντική» εμπλοκής σε αυτόν, υιοθέτησε ανεπιφύλακτα το ισραηλινοαμερικάνικο πολεμικό αφήγημα σχετικά με τα κίνητρα και τους στόχους του.
Πέραν, όμως, αυτού, για να μην υπάρξει αμφιβολία ως προς την αφοσίωση του αρχηγού στις γενικότερες, «υπαγορευόμενες από την Ιστορία» κυβερνητικές επιλογές, έσπευσε να υιοθετήσει την παρανοϊκή ευρωπαϊκή θέση του «κόμματος του πολέμου» για τη ρωσική απειλή, τονίζοντας μάλιστα ότι «η Ρωσία ποτέ δεν μας βοήθησε στις δύσκολες στιγμές»! Πέραν των ασυγχώρητων αυτών ολισθημάτων του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, δεν νομίζω ότι μπορεί πια κάποιος να αμφιβάλλει και για τον πραγματικό ρόλο της διαβόητης «Agenda 2030» και τον νέο μεταλλαγμένο ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων ως συνιστώσες των υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, επιθετικού πια, βασικά αμερικανοκρατούμενου ίσως όμως υπό ημερομηνία λήξης ευρισκόμενου οργανισμού. Οι εξελίξεις θα δείξουν αν και κατά πόσο, η αμήχανη και αμφίσημη στάση της Ε.Ε. για μη άμεση, παρά την ασκούμενη από τον Τραμπ πίεση, εμπλοκή στο ακόμη ρευστό και φλεγόμενο μέτωπο στο Ιράν και την ευρύτερη πολύπαθη Μέση Ανατολή, ιδίως δε μετά τη σαφή άρνηση ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών εφόσον δεν αλλάξουν, θα αποτρέψουν τη χώρα να εμπλακεί βαθύτερα στην απειλούσα τον πλανήτη με γενικότερη ανάφλεξη ισραηλινοαμερικανική ιμπεριαλιστική κτηνωδία.
Ανεξαρτήτως πάντως της εξέλιξης του πολεμικού μετώπου, όσο και ευρισκόμενη ενώπιων υπαρξιακών προβλημάτων και κινδύνων, η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στα ευρω-ατλαντικά νεο-αποικιακά δεσμά, όσο αδυνατεί, δεν τολμά και δεν θέλει να διεκδικήσει τους βαθμούς εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας που δικαιούται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., όσο, με άλλα λόγια, η Ελλάδα εξακολουθεί να λειτουργεί ως ιδιότυπο μετανεωτερικό προτεκτοράτο ως το τέλος, η διαχειριστική της ελληνικής «δημοκρατορίας» (Ρούντι Ρινάλντι) θα συνεχίζεται, «νέες κερκόπορτες», όχι μόνο ιδεολογικές, θα απειλούν με περαιτέρω αποδυνάμωση την εθνοταυτοτική ιδιοσυστασία και την πολιτιστική διαχρονία του Ελληνισμού (Λαοκράτης Βάσσης), πολύ περισσότερο θα απειλούν την ίδια την εθνοκρατική υπόσταση Ελλάδας και Κύπρου.
