«Τώρα εάν ήτανε ξυλόλιο, μανόλιο, ποπόλιο, ζητώλιο, πού να το ξέρω εγώ αυτό».
Λιάνα Κανέλλη, ΣΚΑΙ, 15 Μαΐου 2025
«Εντάξει τώρα, δεν ήρθε και το καθαρτήριο πυρ που λέγεται Κοβέσι! Έρχεται να περικόψει κονδύλια αγροτικά από όλη την Ευρώπη κυρίως απ’ όπου μπορεί, καλή ώρα εδώ όπου θα την παρουσιάσει σαν μια χώρα που είναι ενδεχομένως ρουσφετολογικοδιεφθαρμένη, για να μαζέψουν κονδύλια να τα ρίξουν στον πόλεμο».
Λιάνα Κανέλλη, ACTION 24, 4 Απριλίου 2026
Ξαναχτύπησε η βουλευτής του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη, αυτή τη φορά με αφορμή τον νέο κύκλο αποκαλύψεων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με το γνωστό της ύφος, έσπευσε να σχετικοποιήσει την ίδια τη βαρύτητα του σκανδάλου (ενδεχομένως ρουσφετολογικοδιεφθαρμένη) στο όνομα ενός κενού στην πράξη αντιευρωπαϊσμού. Και για να προλάβουμε τις ενστάσεις, τα παραπάνω δεν είναι μια «φράση», ή μια «προσωπική άποψη». Είναι πάγια τακτική του ΚΚΕ, ειδικά σε κρίσιμες στιγμές, ή σε προεκλογικό χρόνο να αξιοποιεί τέτοιες φραστικές ακροβασίες για να περάσει το στίγμα του στον δημόσιο διάλογο.
ΕΔΩ ο συγχρονισμός έχει σημασία. Είναι η στιγμή που η κυβέρνηση βρίσκεται πιεσμένη, καθώς γίνεται φανερό ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν είναι ένα άθροισμα μεμονωμένων περιπτώσεων, αλλά ένα καλά οργανωμένο δίκτυο διασπάθισης κονδυλίων (και εξαγοράς συνειδήσεων και ελέγχου τοπικών κοινωνιών), με οργανωτικό βραχίονα την ίδια τη Ν.Δ. και εγκέφαλο το Μαξίμου (το ίδιο το Μαξίμου που σε μία συγχρονία οργάνωσε και το δίκτυο των υποκλοπών, και το μπάζωμα των Τεμπών, και το «επιστημονικό» μοίρασμα σε ημετέρους του Ταμείου Ανάκαμψης, και την τυχοδιωκτική πολιτική στήριξης σε ΗΠΑ και Ισραήλ κ.ά.). Σε αυτή τη στιγμή ένα κόμμα της αντιπολίτευσης (όταν μάλιστα λέει πως είναι κομμουνιστικό) θα έπρεπε να ζητά «πλήρη διερεύνηση» και όχι να αφήνει υπόνοιες για τις προθέσεις των ελεγκτών, θα έπρεπε να ζητά λογοδοσία των κυβερνώντων και όχι να γίνεται στήριγμα του αφηγήματός τους.
Μια κρίσιμη αλήθεια, η πρόθεση δηλαδή της Ε.Ε. να κόψει κονδύλια από την πρωτογενή παραγωγή και να τα ρίξει στον πόλεμο, γίνεται το άλλοθι για την απόκρυψη μιας άλλης κρίσιμης αλήθειας. Η εξάρτηση και η πρόσδεση της χώρας στα σχέδια των ιμπεριαλιστών είναι πλήρως συνδεδεμένη με το καθεστώς εσωτερικής λεηλασίας. Δεν θα μπορούσαν να επιβληθούν οι πολιτικές της Ε.Ε. χωρίς τη στήριξη του πολιτικού συστήματος και της ολιγαρχίας και από την άλλη όλο το πλέγμα διαφθοράς δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τα κονδύλια και τη στήριξη από τα ξένα κέντρα. Ακόμη και αν σε στιγμές, οι αντιθέσεις, η κρίση ή η δυσκολία να τα βρουν στη μοιρασιά φέρνουν συγκρούσεις ή επιβάλουν την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, είναι αυτή η σύνδεση εσωτερικής διαπλοκής και εξάρτησης που θα έπρεπε να καταγγέλλεται ως ένας παράγοντας της εθνικής μας κακοδαιμονίας.
ΚΑΙ ΟΜΩΣ το καθεστώς Μητσοτάκη αδυνατεί να επιβληθεί, παρά την απουσία αντιπολίτευσης. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Ποιες δυνάμεις και ποια θέματα έχουν ζορίσει και αποσταθεροποιούν το καθεστώς. Ήταν από τη μία τα Τέμπη και το κοινωνικό ρήγμα που προκάλεσαν, με την τιτάνια προσπάθεια των συγγενών να φωτίσουν την αλήθεια και να κινητοποιήσουν την κοινωνία (χωρίς να χαριεντίζονται με τους δημοσιογράφους του ΣΚΑΙ για «ποπόλια και ζητόλια»). Αντί συμβολής στο ρήγμα αυτό, το ΚΚΕ επένδυσε στο χαμήλωμα των συνθημάτων του (τα κέρδη τους, οι ζωές μας), την υποβάθμιση του ζητήματος της πυρόσφαιρας (τόσο βολικά για την κυβέρνηση) και το οργανωτικό καναλιζάρισμα του ακηδεμόνευτου κινήματος στα εύκολα προβλέψιμα συνδικαλιστικά μοτίβα. Ήταν από την άλλη οι αγρότες, που συνδέοντας για πρώτη φορά τόσο εμφανώς τα κλαδικά τους αιτήματα με το μέλλον του τόπου, βγήκαν στους δρόμους όλης της χώρας, και πάλι μάντρωμα, χαμήλωμα των στόχων, ελεγχόμενη κλιμάκωση / αποκλιμάκωση και χειρισμός της οργής. Ήταν τέλος τα σκάνδαλα (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές) που ανέδειξαν τη σαπίλα του καθεστώτος, που έβγαλαν στην επιφάνεια όλη την αλαζονεία (βλέπε δηλώσεις γαλάζιων βουλευτών μετά τις πρόσφατες δικογραφίες) μεγαλώνοντας το χάσμα των κυβερνώντων με την κοινωνία. Και αντί το ΚΚΕ να πιέζει για αποκαλύψεις, για ακόμη μια φορά αρκείται στις γενικότητες. Κάνοντας το «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» να ηχεί τόσο ίδιο με το «φταίνε οι διαχρονικές παθογένειες του κράτους» του κ. Μητσοτάκη.
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ενίσχυση των φωνών αντιπαράθεσης με το καθεστώς, το ΚΚΕ επιλέγει μια άνευρη αντιπολιτευτική τακτική, η οποία παρά τις «ταξικές» κορώνες, εξαντλείται σε τελική ανάλυση στους εκλογικούς σχεδιασμούς. Κάπως έτσι το κινηματικό / συνδικαλιστικό καλεντάρι, διαδέχονται οι εκλογές στους κοινωνικούς χώρους (όπου ενισχύεται σταθερά η ταξική / λαϊκή συμμαχία), την επικοινωνιακή πολιτική της ατάκας, διαδέχονται τα «ανοίγματα» συμπόρευσης με σαφή προεκλογική στόχευση όπως στην πρόσφατη εκδήλωση στο ΣΕΦ και όλα πάνε βάση προγράμματος.
ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ μοιάζει παράδοξο, αλλά είναι πράγματι ο μεταπολιτευτικός κανόνας. Ένα κόμμα που διακηρύσσει τη ρήξη, λειτουργεί στην πράξη ως παράγοντας σταθερότητας. Όχι επειδή στηρίζει ανοιχτά την κυβέρνηση, αλλά επειδή αποφεύγει να αξιοποιήσει τις στιγμές που αυτή πραγματικά πιέζεται. Και έτσι, μέσα από «ποπόλια» και «ζητόλια», μέσα από εύκολες κορώνες και δύσκολες σιωπές, αναπαράγεται τελικά αυτό που υποτίθεται ότι καταγγέλλεται: Ένα σύστημα που αντέχει, γιατί οι ρωγμές του δεν βαθαίνουν ποτέ όσο θα μπορούσαν. Και όμως, οι δυνατότητες να πάμε αλλιώς παραμένουν, ό,τι κι αν λέει ο Περισσός.
