Δημοσιεύουμε αποσπάσματα ανακοίνωσης της Ένωσης Κυπρίων (www.cypriots.org) για τον ρόλο των βρετανικών βάσεων:
- Οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του σιωνισμού εναντίον του Ιράν, καθώς και οι αναφορές για πυραύλους που κατευθύνονται προς βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Ακρωτήρι, έχουν αναζωπυρώσει τη δημόσια συζήτηση στην Κύπρο σχετικά με το καθεστώς και τις επιπτώσεις των βρετανικών βάσεων. Όταν οι ξένες στρατιωτικές υποδομές στο κυπριακό έδαφος γίνονται πιθανός στόχος, το ζήτημα μετατρέπεται από αφηρημένη γεωπολιτική συζήτηση σε άμεσο θέμα εθνικής ασφάλειας και δημόσιας προστασίας.
- Οι συμφωνίες ανεξαρτησίας –που επιβλήθηκαν υπό αποικιακή πίεση– επέτρεψαν στο Ηνωμένο Βασίλειο να διατηρήσει τον έλεγχο σε καθορισμένες περιοχές των βάσεων στο Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια. Η αντίσταση του Προέδρου Μακαρίου σε αυτές τις ρυθμίσεις απαντήθηκε από την τουρκική κατοχή της Κύπρου το 1974, που σχεδιάστηκε από το ΝΑΤΟ. Αυτές οι βάσεις θέτουν τους Κύπριους πολίτες, χωρίς τη συγκατάθεσή τους, στο επίκεντρο συγκρούσεων που δεν επέλεξαν και στις οποίες δεν επιθυμούν να συμμετέχουν. Δεν μπορούμε να δεχτούμε να μετατραπούμε σε κράτος πρώτης γραμμής για πολέμους που δεν είναι δικοί μας.
- Ενώ ένα σημαντικό μέρος του εδάφους της Κύπρου παραμένει εκτός του αποτελεσματικού ελέγχου της Δημοκρατίας, ορισμένες πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο και οι σύμμαχοί τους στο εξωτερικό παρουσιάζουν ως πλήρως κυρίαρχο δυτικό κράτος μια χώρα που στην πραγματικότητα έχει ημιαποικιακό χαρακτήρα. Αυτή η αφήγηση προστατεύει τις εξωτερικές δυνάμεις από την ευθύνη και ομαλοποιεί το status quo.
- Για μια μικρή χώρα όπως η δική μας, η διπλωματία και το διεθνές δίκαιο δεν είναι αφηρημένες αρχές, αλλά μέσα αγώνα. Ο Μαυρίκιος το απέδειξε όταν έφερε τη Βρετανία ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου για την απόσπαση των νησιών Τσάγκος από την κυριαρχία του. Το 2019, το Διεθνές Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η συνεχιζόμενη διοίκηση του Ηνωμένου Βασιλείου επί των νησιών Τσάγκος είναι παράνομη. Η απόφαση αυτή απέδειξε ότι οι αποικιακές δυνάμεις μπορούν να αντιμετωπιστούν, και ότι η ημιτελής αποαποικιοποίηση πρέπει να αμφισβητηθεί.
- Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τη συνεχιζόμενη βρετανική στρατιωτική παρουσία στο νησί μας χωρίς να την τοποθετήσουμε στο ευρύτερο πλαίσιο της τουρκικής κατοχής. Ως η κύρια υλική αντίφαση που επηρεάζει το νησί μας, η κατοχή έχει μεταμορφώσει την πολιτική ταυτότητα της Κύπρου, δημιουργώντας μια πολιτική αστάθειας που νομιμοποιεί τη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση του νησιού μας από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ για την προώθηση της υλικής υποστήριξης προς τη σιωνιστική αποικία. Η κατοχή συντηρεί την αγγλοαμερικανική αυτοκρατορία, και η απελευθέρωση από την αυτοκρατορία δεν μπορεί να επιτευχθεί όσο αυτή συνεχίζει να μας αρνείται η κυριαρχία μας.
- Η γενιά που πολέμησε τη βρετανική αποικιοκρατία στη δεκαετία του 1950 το έκανε για την κυριαρχία και την αυτοδιάθεση. Η θυσία τους δεν έγινε για να παραμείνει η Κύπρος στρατηγικά όμηρος ή εκτεθειμένη σε κινδύνους που επιβάλλονται από άλλους.
Σχόλια
