«Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του»
Θουκυδίδου Ιστορίαι (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου)
Του Γιώργου Κυριακού
Η διαβόητη δήλωση του Ελλαδίτη πρωθυπουργού, πως «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» (επέμβαση ΗΠΑ στη Βενεζουέλα), εισάγει μια νέα διάσταση στο νέο γεωπολιτικό γίγνεσθαι, που αφορά και τον ελληνισμό (Αιγαίο, Κύπρος, Ρουμ της Συρίας, Μαριουπολίτες κ.λπ.) και στο οποίο εντάσσεται η Βορειοηπειρωτική Κοινότητα. Η δήλωση περιφρόνησης προς το διεθνές δίκαιο θα μπορούσε να δικαιολογήσει όσα υφίσταται ο Ελληνισμός διαχρονικά από το αλβανικό κράτος. Μάλιστα θα μπορούσε να μεταφραστεί ως νομιμοποιητική σύμπλευση με το καθεστώς Ράμα. Επιπρόσθετα ο κ. Συρίγος, από πολλούς υποστηριζόμενος ως «ειδικός» επί των βορειοηπειρωτικών θεμάτων, προσπάθησε να δικαιολογήσει τον πρωθυπουργό του, πως «δεν είχε πλήρη εικόνα»… Έτσι πιστώνεται η αντινομία στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Ποιο είναι όμως το αρραγές πλεονέκτημα στο οποίο βασίζεται η πολιτική μειοδοσίας;
Σύντομη αναδρομή
«Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη», είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, «σημαίνει ακριβώς ό,τι εγώ επιλέγω να σημαίνει, μήτε περισσότερα μήτε λιγότερα». «Το ζήτημα», επέμεινε η Αλίκη, «είναι αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα». «Το ζήτημα», είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, «είναι να ξέρεις ποιος κάνει κουμάντο, αυτό είναι όλο».
Λούις Κάρολ, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων
Ο Ελληνισμός στην Αλβανία –όπως και το σύνολο των Αλβανών– εκδήλωσε απέχθεια για τον κομμουνισμό μετά τη διαστροφική καπηλεία του από το καθεστώς των Χότζα-Αλία, και στράφηκε για τη «σωτηρία» του κυρίως προς τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. Πράγματι υπήρξαν «διορθωτικές» παρεμβάσεις εκ μέρους των ΗΠΑ, όπως π.χ. το 1995 για την αποφυλάκιση των «Πέντε της Ομόνοιας» [1]. Επίσης υπήρξαν παρεμβάσεις, έως και παρεμβολές, εκ μέρους των ελληνικών και ιδιαίτερα των ηπειρωτικών οργανώσεων στις ΗΠΑ, που δημιούργησαν προσδοκίες πως «θα μας απελευθερώσουν οι Αμερικανοί».
Η ιστορική εξήγηση έγκειται στο γεγονός ότι μετά την ιστορική ήττα της απόπειρας ενσωμάτωσης της ενιαίας Ηπείρου στην Ελλάδα (δεκαετία 1910), χιλιάδες ακολούθησαν το ρεύμα της μετανάστευσης στην Αμερική ιδρύοντας αδελφότητες που φρόντιζαν παραδειγματικά τα χωριά τους. Επίσης, μετά το κλείσιμο των συνόρων το 1945 από το ολοκληρωτικό καθεστώς, χιλιάδες φυγάδες, πρόσφυγες ή αποκλεισμένοι Βορειοηπειρώτες στον ελλαδικό χώρο μετανάστευσαν στις ΗΠΑ, και πίεζαν προς αποκατάσταση των δικαιωμάτων τους – ματαίως, εφόσον διαψεύστηκαν από τη στάση των ΗΠΑ στη Συνδιάσκεψη των Παρισίων [2].
Από την εποχή εκείνη στις ΗΠΑ, η πολιτική της προσέλκυσης των διαφόρων αλληλοσυγκρουόμενων εθνικών κοινοτήτων-λόμπι (Ελληνικό, Αλβανοκοσοβάρικο, «Μακεδονικό» κ.λπ.) οδήγησε σε ένα κοινό σημείο ιδεολογικής και γεωπολιτικής σύμπραξης εκ μέρους τους. Έτσι καθορίστηκαν κοινά στρατηγικά σημεία συμφωνιών υποστήριξης στην πολιτική των ΗΠΑ, παρόλο που τα λόμπι συγκρούονται μεταξύ τους στην αυλή του μεγάλου Αμερικανού «Προστάτη».
Είναι εμφανής η αντίφαση ανάμεσα στις ρητορικές επικλήσεις για τήρηση του διεθνούς δικαίου π.χ. όσον αφορά δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, και την πρόσφατη υποστήριξη στην καταπάτησή του από τον κ. Μητσοτάκη
Ελληνοαλβανική σύμπλευση στη «σωστή» πλευρά
Συμπληρωματικά, το καθεστώς της δικτατορίας μέσα σε 45 χρόνια είχε καταφέρει για πρώτη φορά στην ιστορία του αλβανικού κράτους να παγιώσει την αλβανική εθνική ταυτότητα δια μέσου της ιδέας του Αλβανού «προλετάριου». Ο εθνομπολσεβικισμός, που ήταν η καθοριστική μαγιά παρασκευής εθνικής συνείδησης, και με υλικά από την παραχάραξη της διαχρονικής ελληνικής ιστορίας στην αλβανική επικράτεια [3], συνέχισε μετά το 1991 ως αλβανικός εθνικισμός-μεγαλοϊδεατισμός. Απεκδυόμενος τα «σοσιαλιστικά» ίχνη του παρελθόντος, εντάχθηκε στους ευρωατλαντικούς οργανισμούς με τη συμφωνία του ελλαδικού κράτους.
Αντίστοιχα, ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής Κοινότητας στην Αλβανία, με την ίδια προοπτική ένταξής της υπό αμερικανική-δυτική προστασία, συνέχισε και συνεχίζει να υποστηρίζει τις ευρωΝΑΤΟφρονες επιλογές μειοδοσίας που μεθοδεύονται από το πολιτικό σύστημα του «εθνικού κέντρου». Είναι εμφανής η αντίφαση ανάμεσα στις ρητορικές επικλήσεις για τήρηση του διεθνούς δικαίου όσον αφορά δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας, και την πρόσφατη υποστήριξη στην καταπάτησή του. Αυτή η αντίφαση αποκαλύπτει τη χρόνια προσκόλληση σε ό,τι υπονομεύει τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας.
Ο γηγενής και ιστορικός Ηπειρωτικός Ελληνισμός παρουσιάζει δείγματα σημαντικών δράσεων για την έμπρακτη στήριξη των τοπικών κοινοτήτων και για την πολιτισμική του συνέχεια (δράσεις που οφείλονται αποκλειστικά στην αυτενέργεια των Βορειοηπειρωτών). Παρά ταύτα, η ελληνική μειονότητα αποτελεί ένα πρώτης τάξεως υλικό για τη μετατροπή της σε μια αποδεκατισμένη κοινότητα που ενισχύει το άλλοθι προστασίας των «ελληνόφωνων μειονοτικών» από το αλβανικό κράτος. Ειδικά στις μέρες μας επιχειρείται, με την απόλυτη σύμπνοια του εγχώριου κυρίαρχου δικτύου (Ν.Δ., κράτος, κυβέρνηση, επιχειρήσεις, διαφθορά) να καταστεί η μειονότητα «γέφυρα» για την ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε. Τα αποτελέσματα της χειραγώγησής της ταυτίζονται ακριβώς με το αφήγημα της περιφρόνησης της διεθνούς νομιμότητας…
Υστερόγραφο
Η αφέλεια, το έλλειμμα ανάγνωσης της πραγματικότητας και η προσκόλληση στη «σωστή πλευρά» περισσεύουν. Για παράδειγμα, η αντιπολίτευση στην Αλβανία, αλλά και ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής μειονότητας, εξίσωσαν το (όντως) διεφθαρμένο ναρκοκαθεστώς του Έντι Ράμα με την κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο, ευελπιστώντας ότι έτσι ο Αλβανός πρωθυπουργός θα τύχει από την προεδρία Τραμπ αντιμετώπισης ανάλογης με αυτή του προέδρου της Βενεζουέλας. Φυσικά, οι προσδοκίες αυτές πήγαν άπατες. Το ακριβώς αντίθετο συνέβη: ο Τραμπ προσκάλεσε, μεταξύ άλλων διεφθαρμένων ηγετών, και τον κύριο Ράμα [4] να συμμετάσχει στο Συμβούλιο «Ειρήνης» για τη Γάζα, δηλαδή στον αμερικανικό επίλογο της εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας των Παλαιστινίων. Να σημειώσουμε ότι ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, που απήχθη από τους γκάνγκστερ των ΗΠΑ, πριν την δολοφονική επέμβαση του MAGA είχε καταγγείλει την αλβανική ναρκομαφία για τον ρόλο της στην αποσταθεροποίηση της χώρας του.
[1] «Το Βορειοηπειρωτικό τραύμα σήμερα, Μέρος Ε΄» (φύλλο 694).
[2] «Τι απέγινε η Βόρεια Ήπειρος μετά το έπος του 1940;» (φύλλο 749).
[3] Σύμφωνα με το επίσημο Αλβανικό Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό, οι Έλληνες στην Αλβανία μεταφέρθηκαν ως κολίγες στα κτήματα των αγάδων. Στο ίδιο Λεξικό, περιοχές της Ηπείρου στην Ελλάδα κυρώνονται ως αλβανικές.
[4] Βλ. άρθρο του Αλβανού συγγραφέα Φατός Λιουμπόνια στην εφημερίδα μας, που μεταξύ άλλων εξηγεί και τη διεθνή βάση της ισχύος του Αλβανού πρωθυπουργού: «Γιατί ο Έντι Ράμα αντιτίθεται στον Άλμπιν Κούρτι;» (φύλλο 647).
