Ο πόλεμος των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν είναι παράνομος. Κουρελιάζει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Καταργεί κάθε κανόνα στις διεθνείς σχέσεις. Γελοιοποιεί τη διπλωματία και τις συνομιλίες ως μέσο επίλυσης διαφορών. Επαναφέρει το νόμο του ισχυρού ως παγκόσμιο κανόνα, ανοίγοντας αντίστοιχους δρόμους σε κάθε περιφερειακή δύναμη που αισθάνεται ικανή να επιβάλλει τα συμφέροντά της στη «γειτονιά» της. Μπροστά σε αυτό το περιβάλλον, θα περίμενε κανείς ότι η «αταλάντευτη» εμμονή της Ευρώπης στο «διεθνές δίκαιο και το απαραβίαστο των συνόρων», όπως τάχα εκφράστηκε στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, θα όρθωνε ανάστημα, ή έστω θα κρατούσε τα προσχήματα. Όμως η Ευρώπη βυθίζεται σε ένα γεωπολιτικό vertigo, αδύναμη να αρθρώσει θεμελιώδη κοινό λόγο αν και, από ό,τι φαίνεται, θα υποστεί τις βαρύτερες οικονομικές και πολιτικές συνέπειες ενός πολέμου που τυλίγει πια ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Είναι γνωστή η αρχική άρνηση της Βρετανίας να επιτρέψει τη χρήση των βάσεών της από τις ΗΠΑ στην επίθεση κατά του Ιράν, και οι κοινές δηλώσεις της με τη Γαλλία ότι ο νέος πόλεμος παραβιάζει τις καταστατικές αρχές του ΟΗΕ. Βέβαια η στάση «αρχών» Βρετανίας Γαλλίας κράτησε μόλις λίγες ώρες. Ακολούθησε η άτακτη υπαναχώρηση του Στάρμερ, με παράδοση των βάσεων της Βρετανίας, και λίγο αργότερα η κοινή δέσμευση Γαλλίας-Βρετανίας-Γερμανίας για συνεργασία με τις ΗΠΑ και λήψη μέτρων «για την υπεράσπιση των συμφερόντων μας και των συμμάχων μας στην περιοχή, ενδεχομένως επιτρέποντας την απαραίτητη και αναλογική αμυντική δράση για την καταστροφή της ικανότητας του Ιράν να εκτοξεύει πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη». Αγκάθι έμενε, δίκαια, στάση της Ισπανίας, η οποία αρνήθηκε κάθε χρήση των βάσεων που βρίσκονται στο έδαφός της για τον πόλεμο κατά του Ιράν.
ΟΙ ΗΠΑ επέλεξαν να εξευτελίσουν τις συμμαχικές ευρωπαϊκές ηγεσίες, αφού πρώτα εξασφάλισαν την αυτογελοιοποίηση των Ευρωπαίων μέσω της υποχωρητικότητάς τους. Ο εξευτελισμός έγινε θεαματικά από τον Τραμπ στη συνάντησή του με τον Γερμανό καγκελάριο Μερτς, που φιλοδοξεί πλέον, εκτός από οικονομικός κυρίαρχος της Ε.Ε., να εξελιχθεί και σε στρατιωτικό κυρίαρχο. Η συνάντηση στον Λευκό Οίκο πραγματοποιήθηκε ακριβώς επειδή ο Μερτς είχε φροντίσει εξαρχής να ταχθεί στο πλευρό των ΗΠΑ στη νέα πειρατική ενέργεια τους κατά του Ιράν, δηλώνοντας «άγνοια» για το εάν η πράξη αυτή συνιστά παραβίαση των αρχών του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου!
Στη συνάντηση αυτή ο Τραμπ καταλόγισε ευθύνες στη Βρετανίας επειδή δεν παραχώρησε αμέσως τις βάσεις, και ειρωνεύτηκε τον Βρετανό πρωθυπουργό λέγοντας ότι «δεν έχουμε να κάνουμε και με κανέναν Ουίνστον Τσώρτσιλ»… Επιφύλαξε δριμεία επίθεση κατά της Ισπανίας, εξαγγέλλοντας τιμωρητική διακοπή κάθε οικονομικής και εμπορικής σχέσης. Δήλωση ακατανόητη, αν όχι παράνομη, δεδομένης της συμμετοχής της Ισπανίας στην Ε.Ε. Πιο σημαντικές όμως είναι οι δηλώσεις σχετικά με τη χρήση των βάσεων στην Ισπανία. Μπροστά σε έναν σιωπηλό και αμήχανο Μερτς, ο Τραμπ εμφατικά υπογράμμισε: «Μας είπαν ότι δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις βάσεις τους, αλλά κανείς δεν μπορεί να μας πει τι να κάνουμε. Θα μπορούσαμε απλά να πετάξουμε εκεί και να τις χρησιμοποιήσουμε αν θέλαμε».
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ένα ακόμα ξέσπασμα του Αμερικάνου προέδρου. Έχουμε το θεμελιώδες νόημα της νέας εποχής που εξαγγέλλουν οι ΗΠΑ: η συμμαχική σχέση, η προστασία μέσω στρατιωτικών βάσεων, ισχύει υπό καθεστώς υποταγής, και μόνο αν υπηρετούνται τα συμφέροντα του προστάτη. Κάθε παρέκκλιση, ακόμα και η επιφύλαξη, τιμωρείται. Ο σημερινός σύμμαχος μετατρέπεται σε εχθρό αν δεν πειθαρχεί. Ο νόμος του ισχυρού αφορά πρωτίστως τους συμμάχους. Και η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ μετασχηματίζεται από «μηχανισμό ασφάλειας» σε μέσο εκβιασμού και πειθαναγκασμού των «συμμάχων». Αυτά προσυπέγραψε η αμήχανη σιωπή του Μερτς ενώπιον του Τραμπ, όπως και οι αντίστοιχες σιωπές των λοιπόν ηγετών της Ευρώπης. Εν τω μεταξύ, ο πόλεμος φουντώνει…
